But I've had one too many cigarettes burning up my lungs
Had the taste of one too many lips hanging of my tongue
+16
Przymyka oczy, czuj膮c jak czer艅 pod powiekami wiruje, przyprawiaj膮c o zawr贸t g艂owy, a wiatr prze艣lizguje si臋 po nim, przeczesuj膮c k臋dzierzawe w艂osy i mierzwi膮c ubrania. Uchyliwszy nieznacznie ci臋偶kie powieki, przechadza si臋 wzd艂u偶 kraw臋dzi dachu wysokiego na czterdzie艣ci pi臋ter wie偶owca, przysuwa blanta do ust i zaci膮ga si臋 nim, jakby w og贸le nie martwi艂 go fakt, 偶e je艣li 藕le postawi stop臋, runie prosto w niebyt.
W tej chwili po prostu rozkoszuje si臋 chwil膮, odpoczynkiem od natr臋tnych my艣li i poczuciem nieograniczonej wolno艣ci, nic innego nie ma ju偶 dla niego znaczenia.
Po raz kolejny pokonuje d艂ugo艣膰 dachu, patrz膮c w d贸艂 i czuj膮c si臋 tak niedorzecznie lekko, 偶e zaczyna zastanawia膰 si臋, jakby to by艂o, gdyby spr贸bowa艂 nauczy膰 si臋 lata膰.
Jak by to by艂o, frun膮膰 z czterdziestego pi臋tra, po prostu podda膰 si臋 grawitacji i nie my艣le膰 o niczym poza niechybnym ko艅cem?
Nie chwieje si臋, jego krok jest spr臋偶ysty, ale w dziwny spos贸b zaskakuj膮co wywa偶ony i pewny, jakby przechadza艂 si臋 po tym dachu od lat i m贸g艂 to robi膰 z zamkni臋tymi oczyma.
Wypuszcza z p艂uc piek膮cy, s艂odki dym przez uchylone usta, ani na chwil臋 nie spuszczaj膮c skupionego wzroku z szara艅czy 艣wiate艂 przemykaj膮cych siatk膮 ulic w oddali. Przypominaj膮 mu teraz koloni臋 mr贸wek poruszaj膮cych si臋 w ustalonym porz膮dku, ale z tego, co pami臋ta, mr贸wki nie 艣wiec膮.
艢wietliki, by膰 mo偶e, ale 艣wiec膮ce mr贸wki?
Spogl膮da krytycznie na bibu艂k臋 z suszem, po czym bez 偶alu rzuca j膮 za siebie, staj膮c na kraw臋dzi, wyczuwaj膮c j膮 pod podeszwami but贸w, tak, 偶e czubki nieznacznie wysuwaj膮 si臋 poza budynek.
Jak d艂ugo b臋dzie spada艂 z czterdziestego pi臋tra?
Nie wie. Wie tylko, 偶e na pewno by tego nie prze偶y艂.
Wciska kciuki w kieszenie znoszonych jeans贸w i ko艂ysze si臋 na stopach, u艣miechaj膮c si臋 pod nosem na my艣l, 偶e najwyra藕niej do tego w艂a艣nie sprowadza si臋 ca艂a jego egzystencja: do ta艅ca na ostrzu no偶a; do stracenia wszystko, a jego wszystko to nic.
W tej chwili po prostu rozkoszuje si臋 chwil膮, odpoczynkiem od natr臋tnych my艣li i poczuciem nieograniczonej wolno艣ci, nic innego nie ma ju偶 dla niego znaczenia.
Po raz kolejny pokonuje d艂ugo艣膰 dachu, patrz膮c w d贸艂 i czuj膮c si臋 tak niedorzecznie lekko, 偶e zaczyna zastanawia膰 si臋, jakby to by艂o, gdyby spr贸bowa艂 nauczy膰 si臋 lata膰.
Jak by to by艂o, frun膮膰 z czterdziestego pi臋tra, po prostu podda膰 si臋 grawitacji i nie my艣le膰 o niczym poza niechybnym ko艅cem?
Nie chwieje si臋, jego krok jest spr臋偶ysty, ale w dziwny spos贸b zaskakuj膮co wywa偶ony i pewny, jakby przechadza艂 si臋 po tym dachu od lat i m贸g艂 to robi膰 z zamkni臋tymi oczyma.
Wypuszcza z p艂uc piek膮cy, s艂odki dym przez uchylone usta, ani na chwil臋 nie spuszczaj膮c skupionego wzroku z szara艅czy 艣wiate艂 przemykaj膮cych siatk膮 ulic w oddali. Przypominaj膮 mu teraz koloni臋 mr贸wek poruszaj膮cych si臋 w ustalonym porz膮dku, ale z tego, co pami臋ta, mr贸wki nie 艣wiec膮.
艢wietliki, by膰 mo偶e, ale 艣wiec膮ce mr贸wki?
Spogl膮da krytycznie na bibu艂k臋 z suszem, po czym bez 偶alu rzuca j膮 za siebie, staj膮c na kraw臋dzi, wyczuwaj膮c j膮 pod podeszwami but贸w, tak, 偶e czubki nieznacznie wysuwaj膮 si臋 poza budynek.
Jak d艂ugo b臋dzie spada艂 z czterdziestego pi臋tra?
Nie wie. Wie tylko, 偶e na pewno by tego nie prze偶y艂.
Wciska kciuki w kieszenie znoszonych jeans贸w i ko艂ysze si臋 na stopach, u艣miechaj膮c si臋 pod nosem na my艣l, 偶e najwyra藕niej do tego w艂a艣nie sprowadza si臋 ca艂a jego egzystencja: do ta艅ca na ostrzu no偶a; do stracenia wszystko, a jego wszystko to nic.
Przecie偶 nikomu nie by艂oby 偶al, nawet jemu nie by艂oby 偶al.
Nie jest mu 偶al. Kiedy my艣li o tym jednym kroku w prz贸d, czuje tylko i wy艂膮cznie ulg臋, mo偶e nawet odrobin臋 euforii. Gdyby tak nauczy膰 si臋 lata膰, zanim wszystko si臋 sko艅czy?
Dlaczego wci膮偶 zwleka i wodzi sam siebie za nos? Powinien by艂 rzuci膰 si臋 w przepa艣膰 ju偶 dawno temu, ale wci膮偶 tego nie zrobi艂.
Dlaczego?
Wzdycha z um臋czeniem pod nosem, ostatni raz patrzy w bezgwiezdne niebo — my艣li, 偶e b臋dzie mu brakowa膰 widoku nieba — i wyci膮ga r臋ce z kieszeni, stawiaj膮c krok w drodze do wyzwolenia; serce zimne, a w g艂owie pustka.
Nie jest mu 偶al. Kiedy my艣li o tym jednym kroku w prz贸d, czuje tylko i wy艂膮cznie ulg臋, mo偶e nawet odrobin臋 euforii. Gdyby tak nauczy膰 si臋 lata膰, zanim wszystko si臋 sko艅czy?
Dlaczego wci膮偶 zwleka i wodzi sam siebie za nos? Powinien by艂 rzuci膰 si臋 w przepa艣膰 ju偶 dawno temu, ale wci膮偶 tego nie zrobi艂.
Dlaczego?
Wzdycha z um臋czeniem pod nosem, ostatni raz patrzy w bezgwiezdne niebo — my艣li, 偶e b臋dzie mu brakowa膰 widoku nieba — i wyci膮ga r臋ce z kieszeni, stawiaj膮c krok w drodze do wyzwolenia; serce zimne, a w g艂owie pustka.
The blood that drips down your chin is sickly sweet and metallic and oh so familiar
You're not sure you remember who it belongs to anymore
— Dlaczego nie da艂am Ci skoczy膰? — Marszczy brwi. — Bo gdyby艣 skoczy艂, nie mog艂abym 偶y膰 ze 艣wiadomo艣ci膮, 偶e nie spr贸bowa艂am Ci臋 powstrzyma膰. Wtedy zeskrobywaliby z asfaltu nas oboje, a ja chc臋 jeszcze zrobi膰 kilka niem膮drych rzeczy, w ko艅cu jestem diab艂em.
Wypiel臋gnowana d艂o艅 unosi si臋 ku g贸rze, chwytaj膮c mi臋dzy kciuk a palec wskazuj膮cy zb艂膮kany kosmyk, kt贸ry opada mu na czo艂o. Skrz臋tnie wpl膮tuje go w reszt臋 poskr臋canych w艂os贸w, opuszkiem zahaczaj膮c przy okazji o m臋sk膮 skro艅 i policzek. Opuszcza powoli r臋k臋, ale ostatecznie zatrzymuje j膮 na wysoko艣ci jego serca. Muska wskazane miejsce przez materia艂 czarnej koszuli.
— Czujesz je? Mo偶e boli, dra偶ni i rwie si臋 do skoku, ale to znak, 偶e mo偶esz jeszcze je naprawi膰.
Oparty na ramionach, czuje jedynie b贸l wierc膮cy dziur臋 mi臋dzy 艂opatkami. Chce opu艣ci膰 si臋 ni偶ej, ale to uniemo偶liwi艂oby mu skanowanie jej twarzy z bliska. Teraz go nie ok艂amie, nawet gdyby bardzo chcia艂a.
Nie wierzy, 偶e skoczy艂aby po nim, dlatego parska 艣miechem, kr贸tkim i pozbawionym jakiegokolwiek zabarwienia. Takim, kt贸rym zwyk艂 porusza膰 w cz艂owieku najskrz臋tniej skrywane l臋ki. Nie ma poj臋cia, dlaczego wizja dw贸ch cia艂 zeskrobywanych z asfaltu wydaje mu si臋 w satysfakcjonuj膮ca na pewnym poziomie.
— Je艣li jeste艣 diab艂em, nie zrobi艂oby Ci to r贸偶nicy — stwierdza, przesuwaj膮c spojrzeniem po jej rysach. — Mi by nie zrobi艂o.
W ko艅cu to tylko jednego szale艅ca mniej. Nikt normalny nie decyduje si臋 przecie偶 rzuci膰 z dachu pod wp艂ywem impulsu, skuszony wizj膮 niewa偶no艣ci.
Ju偶 ma zapyta膰, jakie to g艂upie rzeczy chcia艂aby jeszcze w 偶yciu zrobi膰, ale rejestruje ruch jej d艂oni przy swojej twarzy i drga mimowolnie, jakby wybudzony z dziwnego transu. Jakby odzyska艂 nagle 艣wiadomo艣膰 tego, jak blisko siebie si臋 znajduj膮 i 偶e s膮 w zasi臋gu swoich r膮k.
Pozwala, by uj臋艂a kosmyk jego w艂os贸w, cho膰 je艣li ju偶 musi ich dotyka膰, wola艂by, 偶eby je przeczesywa艂a.
— Nie. Nie czuj臋 — odpowiada zgodnie z prawd膮, przenosz膮c ci臋偶ar cia艂a na jedno rami臋, by d艂ugimi palcami obj膮膰 jej nadgarstek i powoli naprowadzi膰 j膮 na ty艂 swojej g艂owy, by zatopi艂a palce w rozwichrzonych lokach, na kt贸rych sk艂臋bi艂 si臋 sosnowy zapach. S艂yszy, 偶e z jej ust wydobywa si臋 pomruk, nie przerywa mu jednak. — To tylko organ. Zwitek w艂贸kien, naczy艅 i nerw贸w. Bije, bo musi. Kompletnie bez znaczenia.
Jego oczy stopniowo pustoszej膮. Czuje, jak z ka偶dym kolejnym wypowiedzianym s艂owem odzyskuje grunt pod nogami. Ten, kt贸ry pod wp艂ywem u偶ywek na moment straci艂 i omal nie przyp艂aci艂 tego 偶yciem.
— Nie wszystko da si臋 naprawi膰.
Odsuwa d艂o艅 od w膮skiego przegubu, zn贸w przylegaj膮c ni膮 stabilnie do betonu na wysoko艣ci czubka g艂owy mi臋dzy swoimi ramionami. Mimowolnie zwraca uwag臋 na to, jak d艂ugie, pachn膮ce szale艅stwem nocy w艂osy rozlewaj膮 si臋 po chropowatej fakturze dachu, niemal si臋gaj膮c jego palc贸w, po czym wraca zgubnym spojrzeniem do b艂yszcz膮cych oczu.
— Mo偶e si臋 pomyli艂em. Mo偶e tylko ja jestem tu diab艂em.
W ko艅cu zadaniem diab艂a jest niszczy膰, nie naprawia膰.
— Nie powinna艣 raczej wodzi膰 mnie na pokuszenie? — Pyta wi臋c, powoli nudz膮c si臋 rozmow膮 i tym razem to on ujmuje kosmyk jej w艂os贸w.
Nagle czuje, jak uwieszone dotychczas bezczynnie na jego kud艂ach palce zgodnie z jego wol膮 zaczynaj膮 z wolna przeczesywa膰 skr臋cone pasma, rozpl膮tuj膮c jedno po drugim. Po jego plecach przetacza si臋 dreszcz, a powieki mru偶膮 w zadowoleniu, nim jednak przypomina sobie, by tak si臋 nie rozp艂ywa膰, ona dostrzega, jaki ma na niego wp艂yw. To, 偶e widzi, poznaje po jej u艣miechu i prawie 偶a艂uje. Prawie, bo wtedy jej oddech dotyka wra偶liwej sk贸ry za uchem i Ezequiel nie mo偶e oprze膰 si臋 wra偶eniu, 偶e jest przez ni膮 sprawdzany.
— A to czujesz?
— Czuj臋 — odpowiada mi臋kko, upojnie wibruj膮cym tonem. — Ale nie jestem pewien, czy dowodzi to czegokolwiek...
— Dowodzi, 偶e powinnam wodzi膰 Ci臋 na pokuszenie. Sk膮d wiesz, 偶e od pocz膮tku nie mia艂am takiego zamiaru?
Ju偶 ma pochyli膰 si臋 do niej, chc膮c przynajmniej otrze膰 o te uchylone usta, kt贸re kusz膮 go niezmiennie od paru chwil, ale znienacka to ona przyci膮ga go bli偶ej w swoj膮 stron臋, za w艂osy, kt贸re jeszcze przed momentem g艂adzi艂a.
Tym jednym gestem ostatecznie prze艂amuje atmosfer臋, kt贸r膮 od pewnego czasu udaje jej si臋 skutecznie z nim budowa膰, a potem rujnuje j膮 doszcz臋tnie, dotykaj膮c j臋zykiem jego ucha; miejsca, gdzie pieszczoty od zawsze odczuwa bardzo intensywnie. Ezequiel spina si臋 zn贸w niemal instynktownie, a czarne oczy b艂yszcz膮 mu czym艣 zgo艂a niebezpiecznym, jakby w sekund臋 z kociego kanapowca przeistoczy艂 si臋 w tygrysa pr臋偶膮cego do skoku.
Nie powinna tego robi膰, tak wystawia膰 go na pr贸b臋. Jeszcze nie wie, 偶e nie jest przy nim tak bezpieczna, jak wydaje jej si臋, 偶e jest. Nie ma jednak czasu, ani ch臋ci nad tym my艣le膰. Z trudem chwyta rozbiegane my艣li pod wp艂ywem narkotyku, tym ci臋偶ej, kiedy r贸偶owy j臋zyk przemyka po czerwonych jak krew ustach milimetry od jego w艂asnych.
Czerwie艅 kocha od zawsze. W ka偶dym odcieniu i nat臋偶eniu, ale jego zdaniem szczeg贸lnie dobrze prezentuje si臋 na kobietach. Nic wi臋c dziwnego, 偶e na moment zawiesza uwag臋 na jej wargach, ju偶 jakby samym tym spojrzeniem zamierza艂 skra艣膰 jej tysi膮ce poca艂unk贸w.
— To tak偶e czuj臋 — mruczy nisko, tym razem grzesznie, jak na diab艂a przysta艂o. Powoli opuszcza cia艂o z d艂oni na 艂okcie, na kt贸rych opiera si臋 wygodnie, niweluj膮c i tak niewielk膮 przestrze艅 mi臋dzy ich cia艂ami. Dotychczas balansowa艂 na granicy, kt贸r膮 wyznaczy艂, a kt贸r膮 ona zdecydowa艂a si臋 przekroczy膰. Atmosfera mi臋dzy nimi wyra藕nie zmienia temperatur臋, a on nie ma zamiaru d艂u偶ej si臋 temu opiera膰. Wpl膮tuje wi臋c obie d艂onie w jej w艂osy, tak, by kre艣l膮c kciukami lini臋 jej 偶uchwy, m贸c swobodnie odchyli膰 w ty艂 jej g艂ow臋. Bez po艣piechu ods艂ania przed sob膮 jasn膮 sk贸r臋, zaraz 艂askocz膮c j膮 gor膮cym szeptem. — Czuj臋 wiele rzeczy i do 偶adnej z nich nie potrzeba mi serca.
To m贸wi膮c, jakby na dow贸d, przywiera do kolumny jej szyi, w d艂ugim, niemo偶liwie pikantnym poca艂unku, rozlewaj膮cym si臋 po tkankach 偶ywym ogniem, kt贸rego nie 艂agodzi nawet wilgo膰 przesuwaj膮cego si臋 wzd艂u偶 t臋tnicy j臋zyka.
Wypiel臋gnowana d艂o艅 unosi si臋 ku g贸rze, chwytaj膮c mi臋dzy kciuk a palec wskazuj膮cy zb艂膮kany kosmyk, kt贸ry opada mu na czo艂o. Skrz臋tnie wpl膮tuje go w reszt臋 poskr臋canych w艂os贸w, opuszkiem zahaczaj膮c przy okazji o m臋sk膮 skro艅 i policzek. Opuszcza powoli r臋k臋, ale ostatecznie zatrzymuje j膮 na wysoko艣ci jego serca. Muska wskazane miejsce przez materia艂 czarnej koszuli.
— Czujesz je? Mo偶e boli, dra偶ni i rwie si臋 do skoku, ale to znak, 偶e mo偶esz jeszcze je naprawi膰.
Oparty na ramionach, czuje jedynie b贸l wierc膮cy dziur臋 mi臋dzy 艂opatkami. Chce opu艣ci膰 si臋 ni偶ej, ale to uniemo偶liwi艂oby mu skanowanie jej twarzy z bliska. Teraz go nie ok艂amie, nawet gdyby bardzo chcia艂a.
Nie wierzy, 偶e skoczy艂aby po nim, dlatego parska 艣miechem, kr贸tkim i pozbawionym jakiegokolwiek zabarwienia. Takim, kt贸rym zwyk艂 porusza膰 w cz艂owieku najskrz臋tniej skrywane l臋ki. Nie ma poj臋cia, dlaczego wizja dw贸ch cia艂 zeskrobywanych z asfaltu wydaje mu si臋 w satysfakcjonuj膮ca na pewnym poziomie.
— Je艣li jeste艣 diab艂em, nie zrobi艂oby Ci to r贸偶nicy — stwierdza, przesuwaj膮c spojrzeniem po jej rysach. — Mi by nie zrobi艂o.
W ko艅cu to tylko jednego szale艅ca mniej. Nikt normalny nie decyduje si臋 przecie偶 rzuci膰 z dachu pod wp艂ywem impulsu, skuszony wizj膮 niewa偶no艣ci.
Ju偶 ma zapyta膰, jakie to g艂upie rzeczy chcia艂aby jeszcze w 偶yciu zrobi膰, ale rejestruje ruch jej d艂oni przy swojej twarzy i drga mimowolnie, jakby wybudzony z dziwnego transu. Jakby odzyska艂 nagle 艣wiadomo艣膰 tego, jak blisko siebie si臋 znajduj膮 i 偶e s膮 w zasi臋gu swoich r膮k.
Pozwala, by uj臋艂a kosmyk jego w艂os贸w, cho膰 je艣li ju偶 musi ich dotyka膰, wola艂by, 偶eby je przeczesywa艂a.
— Nie. Nie czuj臋 — odpowiada zgodnie z prawd膮, przenosz膮c ci臋偶ar cia艂a na jedno rami臋, by d艂ugimi palcami obj膮膰 jej nadgarstek i powoli naprowadzi膰 j膮 na ty艂 swojej g艂owy, by zatopi艂a palce w rozwichrzonych lokach, na kt贸rych sk艂臋bi艂 si臋 sosnowy zapach. S艂yszy, 偶e z jej ust wydobywa si臋 pomruk, nie przerywa mu jednak. — To tylko organ. Zwitek w艂贸kien, naczy艅 i nerw贸w. Bije, bo musi. Kompletnie bez znaczenia.
Jego oczy stopniowo pustoszej膮. Czuje, jak z ka偶dym kolejnym wypowiedzianym s艂owem odzyskuje grunt pod nogami. Ten, kt贸ry pod wp艂ywem u偶ywek na moment straci艂 i omal nie przyp艂aci艂 tego 偶yciem.
— Nie wszystko da si臋 naprawi膰.
Odsuwa d艂o艅 od w膮skiego przegubu, zn贸w przylegaj膮c ni膮 stabilnie do betonu na wysoko艣ci czubka g艂owy mi臋dzy swoimi ramionami. Mimowolnie zwraca uwag臋 na to, jak d艂ugie, pachn膮ce szale艅stwem nocy w艂osy rozlewaj膮 si臋 po chropowatej fakturze dachu, niemal si臋gaj膮c jego palc贸w, po czym wraca zgubnym spojrzeniem do b艂yszcz膮cych oczu.
— Mo偶e si臋 pomyli艂em. Mo偶e tylko ja jestem tu diab艂em.
W ko艅cu zadaniem diab艂a jest niszczy膰, nie naprawia膰.
— Nie powinna艣 raczej wodzi膰 mnie na pokuszenie? — Pyta wi臋c, powoli nudz膮c si臋 rozmow膮 i tym razem to on ujmuje kosmyk jej w艂os贸w.
Nagle czuje, jak uwieszone dotychczas bezczynnie na jego kud艂ach palce zgodnie z jego wol膮 zaczynaj膮 z wolna przeczesywa膰 skr臋cone pasma, rozpl膮tuj膮c jedno po drugim. Po jego plecach przetacza si臋 dreszcz, a powieki mru偶膮 w zadowoleniu, nim jednak przypomina sobie, by tak si臋 nie rozp艂ywa膰, ona dostrzega, jaki ma na niego wp艂yw. To, 偶e widzi, poznaje po jej u艣miechu i prawie 偶a艂uje. Prawie, bo wtedy jej oddech dotyka wra偶liwej sk贸ry za uchem i Ezequiel nie mo偶e oprze膰 si臋 wra偶eniu, 偶e jest przez ni膮 sprawdzany.
— A to czujesz?
— Czuj臋 — odpowiada mi臋kko, upojnie wibruj膮cym tonem. — Ale nie jestem pewien, czy dowodzi to czegokolwiek...
— Dowodzi, 偶e powinnam wodzi膰 Ci臋 na pokuszenie. Sk膮d wiesz, 偶e od pocz膮tku nie mia艂am takiego zamiaru?
Ju偶 ma pochyli膰 si臋 do niej, chc膮c przynajmniej otrze膰 o te uchylone usta, kt贸re kusz膮 go niezmiennie od paru chwil, ale znienacka to ona przyci膮ga go bli偶ej w swoj膮 stron臋, za w艂osy, kt贸re jeszcze przed momentem g艂adzi艂a.
Tym jednym gestem ostatecznie prze艂amuje atmosfer臋, kt贸r膮 od pewnego czasu udaje jej si臋 skutecznie z nim budowa膰, a potem rujnuje j膮 doszcz臋tnie, dotykaj膮c j臋zykiem jego ucha; miejsca, gdzie pieszczoty od zawsze odczuwa bardzo intensywnie. Ezequiel spina si臋 zn贸w niemal instynktownie, a czarne oczy b艂yszcz膮 mu czym艣 zgo艂a niebezpiecznym, jakby w sekund臋 z kociego kanapowca przeistoczy艂 si臋 w tygrysa pr臋偶膮cego do skoku.
Nie powinna tego robi膰, tak wystawia膰 go na pr贸b臋. Jeszcze nie wie, 偶e nie jest przy nim tak bezpieczna, jak wydaje jej si臋, 偶e jest. Nie ma jednak czasu, ani ch臋ci nad tym my艣le膰. Z trudem chwyta rozbiegane my艣li pod wp艂ywem narkotyku, tym ci臋偶ej, kiedy r贸偶owy j臋zyk przemyka po czerwonych jak krew ustach milimetry od jego w艂asnych.
Czerwie艅 kocha od zawsze. W ka偶dym odcieniu i nat臋偶eniu, ale jego zdaniem szczeg贸lnie dobrze prezentuje si臋 na kobietach. Nic wi臋c dziwnego, 偶e na moment zawiesza uwag臋 na jej wargach, ju偶 jakby samym tym spojrzeniem zamierza艂 skra艣膰 jej tysi膮ce poca艂unk贸w.
— To tak偶e czuj臋 — mruczy nisko, tym razem grzesznie, jak na diab艂a przysta艂o. Powoli opuszcza cia艂o z d艂oni na 艂okcie, na kt贸rych opiera si臋 wygodnie, niweluj膮c i tak niewielk膮 przestrze艅 mi臋dzy ich cia艂ami. Dotychczas balansowa艂 na granicy, kt贸r膮 wyznaczy艂, a kt贸r膮 ona zdecydowa艂a si臋 przekroczy膰. Atmosfera mi臋dzy nimi wyra藕nie zmienia temperatur臋, a on nie ma zamiaru d艂u偶ej si臋 temu opiera膰. Wpl膮tuje wi臋c obie d艂onie w jej w艂osy, tak, by kre艣l膮c kciukami lini臋 jej 偶uchwy, m贸c swobodnie odchyli膰 w ty艂 jej g艂ow臋. Bez po艣piechu ods艂ania przed sob膮 jasn膮 sk贸r臋, zaraz 艂askocz膮c j膮 gor膮cym szeptem. — Czuj臋 wiele rzeczy i do 偶adnej z nich nie potrzeba mi serca.
To m贸wi膮c, jakby na dow贸d, przywiera do kolumny jej szyi, w d艂ugim, niemo偶liwie pikantnym poca艂unku, rozlewaj膮cym si臋 po tkankach 偶ywym ogniem, kt贸rego nie 艂agodzi nawet wilgo膰 przesuwaj膮cego si臋 wzd艂u偶 t臋tnicy j臋zyka.
CDN.
je艣li chcesz go znale藕膰, pytaj o Kojota
urodzony 14 lutego 1996 roku w Tepito, meksyka艅skiej dzielnicy od dziesi臋cioleci s艂yn膮cej z ub贸stwa i rozkwitu przest臋pczo艣ci zorganizowanej; in Tepito, you have two options: die in the street or go to jail; syn prostytutki oraz cz艂onka kartelu narkotykowego, kt贸ry zosta艂 rozstrzelany w bia艂y dzie艅 za wsp贸艂prac臋 z policj膮; sk贸ra zdj臋ta z ojca, kt贸rego nigdy nie pozna艂: czarne oczy, ciemne, skr臋cone w艂osy, 艣niada cera i niespe艂na dwa metry wzrostu; do 14 roku 偶ycia ch艂opiec kartelu na posy艂ki; kiedy nie krad艂, ani nie dilowa艂, dorabia艂 na czarno jako stajenny, wci膮偶 mu si臋 to zdarza; od ponad dekady bezdomny, zbieg艂 po tym, jak przypadkowo zabi艂 klienta matki, chc膮c chroni膰 j膮 przed dotkliwym pobiciem; mieszka w starym pickupie i nigdzie nie zagrzewa miejsca d艂u偶ej ni偶 rok, Nowy Jork to jego kolejny przystanek; nikt nie wie, sk膮d si臋 w艂a艣ciwie wzi膮艂, ile tak naprawd臋 ma lat, gdzie mieszka, ani czy ma jakich艣 bliskich; z kaprysu przez wi臋kszo艣膰 czasu podaje nieprawdziwe imiona, lubi膮c kreowa膰 pod nie coraz to barwniejsze osobowo艣ci, dlatego g艂贸wnie zna si臋 go pod pseudonimem; od kilku lat pos艂uguje si臋 fa艂szywymi papierami, zmieniaj膮c to偶samo艣ci, nie widnieje jednak w 偶adnej ewidencji ludno艣ci, spisie ani kartotece, zupe艂nie jakby nigdy nie istnia艂; niezarejestrowane urodzenie, a co za tym idzie brak to偶samo艣ci prawnej: nigdy nie pobiera艂 edukacji pa艅stwowej, nie podj膮艂 legalnej pracy, do czasu wyrobienia podrobionych dokument贸w nie posiada艂 niczego na w艂asno艣膰; czyta膰, pisa膰 i liczy膰 w zakresie podstawowym nauczy艂a go matka, potem sam poch艂ania艂 absurdaln膮 ilo艣膰 ksi膮偶ek; okoliczny diler, zaprawiony z艂odziej i w艂amywacz, uliczny pi臋艣ciarz oraz pan do towarzystwa; ten, kt贸ry 艣ci膮ga haracze dla pomniejszych grup przest臋pczych, a poza tym wszystko, czym chcesz, 偶eby by艂; Santa Muerte na prawym przedramieniu jako znak przynale偶no艣ci do kultu i prawdopodobnie jedyna wskaz贸wka co do jego rzeczywistego pochodzenia, nie licz膮c po艂udniowej urody oraz temperamentu; wiecznie poharatana twarz, zdarte knykcie i oczy zamglone seksem, alkoholem lub dragami; spojrzenie, za kt贸rym nie spos贸b dojrze膰 ani grama duszy, u艣miech, kt贸rym obiecuje niebo i d艂onie, kt贸rymi str膮ci Ci臋 prosto do piek艂a; 艣lady po przypalaniu papierosem we wn臋trzu obu d艂oni, robi je sobie sam, pr贸buj膮c zapanowa膰 nad uzale偶nieniem albo po prostu wyciszy膰 umys艂; liczne blizny, w tym dwie postrza艂owe, jedna nad prawym obojczykiem, a druga na brzuchu; czarne skrzyd艂a na plecach wytatuowane po pr贸bie samob贸jczej; nie posiada kont spo艂eczno艣ciowych, przestarza艂y telefon s艂u偶y mu g艂贸wnie do odbierania i wykonywania po艂膮cze艅 oraz pisania wiadomo艣ci, cho膰 wszelkie sprawy zwi膮zane z dzia艂alno艣ci膮 przest臋pcz膮 woli za艂atwia膰 tradycyjnie; nie jest za dobrze obeznany z technologi膮, za to doskonale pos艂uguje si臋 kr贸tk膮 broni膮 paln膮 i no偶ami ka偶dego rodzaju; Sig Sauer P320 z zestawem czterech wymiennych luf i t艂umikiem ukryty pod pod艂og膮 w samochodzie; przy sobie na ka偶dym kroku ma sk艂adan膮 sycylijk臋, kt贸r膮 zw臋dzi艂 jeszcze jako dzieciak oraz star膮, benzynow膮 zapalniczk臋 Zippo; sta艂y bywalec bar贸w, gdzie pije na koszt zach艂annych spojrze艅, gor膮cych u艣miech贸w i upojnych nocy; obecny na ka偶dej g艂o艣nej imprezie, zawsze blisko bogatych dzieciak贸w z艂aknionych wra偶e艅; od 11 roku 偶ycia uprawia parkour, by by膰 zawsze gotowym do brawurowej ucieczki, dzi臋ki temu utrzymuje kondycj臋; kiedy akurat nie kot艂uje si臋 w cudzej po艣cieli, przesiaduje na dachach wysokich budynk贸w, szukaj膮c tam 艣wi臋tego spokoju; lubuje si臋 w ci臋偶kich, drzewno-dymnych perfumach o animalistycznej g艂臋bi, kt贸ra perfekcyjnie spaja si臋 z jego prawdziw膮 natur膮; od lat u偶ywa tego samego zapachu na bazie ambry i paczuli, z nutami 偶ywicy sosnowej, drewna cedrowego, kardamonu, czerwonego pieprzu i mchu; czarne koszule, rozpi臋te guziki, podwini臋te mankiety; kocha prowadzi膰 gry: s艂owne, psychologiczne, wst臋pne; mi艂o艣nik starego rocka; hell's a place they say is for sinners, i'll be the man in charge
powi膮zania — wspomnienia — playlista
I'm out here sipping from the bottle of a Molotov cocktail
I’m setting fire to my lungs, catch a kiss with a cyanide under my tongue
Jest jak ocean — nie daj膮cy si臋 przewidzie膰 ani ujarzmi膰. Na dnie duszy chowa wi臋cej, ni偶 sugeruje to pierwszy rzut oka i cho膰by艣 po艣wi臋ci艂 temu ca艂e 偶ycie, nigdy nie rozwik艂asz jego tajemnic, odkrywaj膮c tylko tyle, na ile Ci pozwoli. Raz poniesie Ci臋 na fali, a raz wci膮gnie pod powierzchni臋; nigdy nie wybacza b艂臋d贸w, ka偶dy poci膮gnie za sob膮 konsekwencje.
Jest jak wiatr — nieub艂agany i zmienny. Jest lekk膮 bryz膮, kt贸ra otula niemal偶e z czu艂o艣ci膮, jest nag艂ym zrywem powietrza, kt贸ry uderza w plecy i 艣cina z n贸g, jest huraganem, kt贸ry porwie wszystko, co drogie i pozostawi po sobie jedynie nierzeczywiste wspomnienie dawnego 偶ycia. Nigdy nie wiadomo, z jak膮 si艂膮 i w jakim kierunku powieje, czy tylko otrze si臋 o Ciebie, pomijaj膮c bez cienia uwagi, czy zabierze ze sob膮, zaw艂aszczy. Mo偶e by膰 mro藕ny jak oddech zimy i ciep艂y jak letni pr膮d, mo偶e by膰 wszystkim i niczym, po kolei lub na zmian臋.
odautorsko
Cze艣膰! Ezequiel ju偶 tu by艂, mnie niestety by艂o du偶o mniej, ale tym razem planuj臋 popraw臋. W tytule Jasmine Mans, na wizerunku Benjamin Wadsworth, w karcie cytaty z Pinteresta i piosenek z zalinkowanej playlisty. Pan zosta艂 stworzony dawno temu do rozgrywek pozablogowych, ale zdecydowa艂am spr贸bowa膰 z nim tak偶e tutaj, w ko艅cu 偶yje si臋 tylko raz. Do oddania dwie duszyczki — gdyby kto艣 by艂 zainteresowany, zapraszam na maila. Fragmenty s膮 inspirowane w膮tkiem, kt贸ry rozegra艂am w przesz艂o艣ci, wi臋c pani, kt贸ra 艣ci膮gn臋艂a go z kraw臋dzi, nie jest do przej臋cia. Zak艂adki si臋 tworz膮, a Ezequiel ch臋tnie zniszczy komu艣 偶ycie. Pan贸w lubi tak samo jak panie, wi臋c skusimy si臋 na wszelkie przelotne romanse: by艂e i obecne (z zastrze偶eniem, 偶e b臋d膮 raczej s艂odko-gorzkie, w zasadzie g艂贸wnie gorzkie). Og贸艂em r贸bcie z nim co chcecie, ale to paskudnie popaprany typ zdolny do wielu obrzydliwych rzeczy — 偶eby nie by艂o, 偶e nie ostrzega艂am!
nothingetsforgiven@gmail.com






