If wе survived the Great War

SLOANE JOSLYN SWEENEY

Dzieeeeeń dobry, dziś w programie Poznaj gwiazdę przy mikrofonie króluje wasz ulubiony Szczurołap! Jest z nami w studiu Sloane Sweeney, lat dwadzieścia i trochę, której talent wokalno-aktorski został dostrzeżony podczas castingu do filmu Call me Angel, gdzie ostatecznie zagrała główną rolę. Witamy serdecznie, Sloan! Powiedz nam, jak to było? Po prostu obudziłaś się z myślą: pójdę na casting?

Sloane: Cześć wszystkim słuchaczom! Odpowiadając na twoje pytanie, Szczurołapie: nie do końca tak to wyglądało, chociaż faktycznie to był impuls. Zabrzmi to patetycznie (śmiech), ale od zawsze marzyłam, żeby zostać aktorką albo piosenkarką. Casting do Call me Angel uznałam wówczas za… coś w rodzaju nadarzającej się okazji.

I jak teraz wspominasz tamten dzień? Jak ci poszło? Denerwowałaś się?

Sloane: Jasne, że tak (śmiech). Miałam potworną tremę! Byłam przekonana, że wyjdę na scenę i po prostu zemdleję z emocji. Niewiele pamiętam z tego pierwszego castingu, chyba ten cały stres zeżarł wszystkie moje wspomnienia (śmiech)! Nigdy za to nie zapomnę tej radości, kiedy zadzwonili do mnie producenci filmu z informacją, że dostałam główną rolę. Byłam kompletnie zszokowana, a jednocześnie przeszczęśliwa.

Patrząc po zawrotnym tempie, w jakim rozwija się twoja kariera – czy sądzisz, że w tym zawodzie jesteś właściwą osobą na właściwym miejscu?

Sloane: Nie mogę wypowiadać się za ludzi siedzących po drugiej stronie ekranu, ale ja zdecydowanie czuję, że jest to coś, co chcę robić w życiu.

 

urodzona 31 X 2002 w Wisconsin jako Faith Forsyth Jacynth ——— trzecia z czwórki dzieci konduktora i byłej krawcowej, wiecznie zdegustowanej i skłonnej do przemocy ——— w wieku osiemnastu lat zmieniła nazwisko, wizerunek i zapadła się pod ziemię, zostawiając w Milwaukee rodziców, dwie siostry i brata ——— ekskluzywny apartament na Upper East Side, do którego nikt nigdy nie został zaproszony ——— wschodząca gwiazda aktorstwa, aktualnie mająca za sobą dwie główne role w głośnych produkcjach ——— kontrowersyjna narzeczona starszego o ponad dwadzieścia lat aktora, Philipa Landmana ——— powiązania&instagram

No dobrze, mnie osobiście to bardzo cieszy, ponieważ absolutnie uwielbiam cię oglądać! Czy masz może jakąś radę dla ludzi, którzy chcieliby pójść w twoje ślady, ale powstrzymuje ich strach?

Sloane: Przede wszystkim nie dajcie się ograniczać żadnym strachom. Jesteście wspaniali, uzdolnieni i, co najważniejsze, każdy z was jest wyjątkową osobą, niepodobną do całej reszty. Jeżeli bardzo czegoś pragniesz – idź i próbuj, a o konsekwencje pomartwisz się później, bo zawsze może się okazać, że jednak było warto.

A jakaś rada spoza branży aktorsko-wokalistycznej? Coś mądrego o życiu?

Sloane: Och, Szczurołapie (westchnięcie), ja naprawdę nie jestem jakąś życiową wyrocznią. Przede wszystkim pewnie podniosą się głosy, że jestem za młoda. Ale niech ci będzie, gdybym miała udzielać rady, brzmiałaby – nigdy nie przestawaj o siebie walczyć.

Fantastyczna rada! No dobrze, pomówmy teraz o plotkach. Zdradź nam, proszę, czy to prawda, że Philip Landman, wybitny aktor swojej epoki, obecnie czterdziestotrzyletni, poprosił cię niedawno o rękę?

Sloane: Cóż, widzę, że nawet plotki mówią czasem prawdę… Tak, Philip i ja jesteśmy zaręczeni już od jakiegoś czasu, ale nie czuliśmy potrzeby ogłaszać tego publicznie. Chociaż najwyraźniej już i tak wszyscy wiedzą swoje, dzięki tym kolorowym magazynom… (uśmiech) I, przewidując kolejne pytanie, nie, nie mamy jeszcze ustalonej daty ślubu.

Co za cios! Niby się człowiek spodziewał, a i tak boli. Dzięki za pouczającą rozmowę, Sloane, koniecznie musimy to powtórzyć!

code by EMME
Cześć! Sloane to eksperyment, karta wyszła trochę rozbieżnie z tym, co mam w głowie, ale mam nadzieję, że nikogo to nie zrazi! Szukamy narzeczonego i rodzeństwa, które może sprawić jej wielkie kłopoty; można się z nami dogadać i jesteśmy chętne na wszystko, więc zapraszamy: ladyinalmond@gmail.com

My reputation's never been worse

„Na początku było nic. I rzekł Bóg: „Niechaj stanie się światłość” i dalej nic nie było, tylko teraz można to zobaczyć.“

*

2021

Wątłe światło latarni wyłaniało z mroku dwie szczupłe sylwetki, spacerujące opustoszałą drogą nowojorskiej wsi Mayfield. Wsie miały to do siebie, że wystarczyła odrobina szczęścia lub dobra znajomość topografii, by nocne spacery pozostały niezauważone. Nieznaczna ilość świateł również była okolicznością sprzyjającą. Można było spontanicznie złapać się za ręce, czy nawet pocałować, nie martwiąc się o ewentualny flashowy ostrzał i wylądowanie na pierwszych stronach plotkarskich gazet.

Mayfield było w dodatku malutką wsią, liczącą niecałe osiemset mieszkańców, co dla dwójki nowojorczyków stanowiło pewną miłą odmianę i namiastkę upragnionej prywatności. Spacerowali sobie spokojnie, raz po raz cicho się śmiejąc i szepcząc sobie na ucho nieprzyzwoite rzeczy. Nikt ich nie poganiał, nikt ich nie obserwował. Cudowne uczucie.

Pierwszy raz w życiu Meredith Ridgeway czuła się wolna. Wolna, obłędnie szczęśliwa i absolutnie zakochana.

*

Romans kwitł już od dobrych kilku tygodni, ale okoliczności nie sprzyjały towarzyskim pogawędkom, czy namiętnym chwilom sam na sam. W apartamencie w Nowym Jorku wciąż ktoś się kręcił – Annie Bonham, Jace Williams, służba, częstym gościem był też Edward Ridgeway, który co i rusz wpadał obgadać interesy z byłą żoną. Meredith całe życie zastanawiała się, dlaczego właściwie jej rodzice wzięli ten rozwód, skoro byli taką fantastyczną, wciąż mocno zżytą parą, i nigdy nie otrzymała na to pytanie odpowiedzi. Wzruszenia ramion, uniki, wykręty były na porządku dziennym.

Teraz jednak była zadowolona, że tak się stało – gdyby nie rozwód, pewnie nigdy nie poznałaby Reece'a.

Przez całe dzieciństwo nie tyle go nie lubiła, co traktowała jak powietrze. Jak pozbawiony matki chłopiec, za jedyną rodzinę mający mrukliwego, nieskorego do rozmów ojca, mógł się równać z rozpieszczoną królewną, której rozwiedzeni rodzice dogadywali się lepiej, niż niejedno małżeństwo; którzy zabierali ją na bankiety, przyjęcia, na wakacje i od najmłodszych lat wspierali rozwój jej kariery? Jako mała dziewczynka, Meredith uważała, że Reece jest dziwadłem. Wciąż wodził za nią tymi swoimi oczami barwy zachmurzonego nieba, a w oczach tych miał bezmiar tęsknoty i jakiś specyficzny smutek. Na wszelki wypadek trzymała się od niego z daleka. Był jej tak potrzebny do życia, jak dziura w moście.

Myliła się jednak. Najwyraźniej bardzo go potrzebowała.

Po tamtej aferze na ostatnim pokazie mody, Meredith była wściekła. Jak on śmiał, ten bezczelny typ, po prostu przerzucić ją sobie przez ramię i wynieść poza teren imprezy? W pijackim amoku wrzeszczała na niego dłuższą chwilę i okładała go pięściami – co wydawało się nie robić na nim żadnego wrażenia – żądając odstawienia na ziemię. Kiedy to zrobił, zachwiała się na wysokich obcasach, więc ją podtrzymał, a gdy spróbowała się wyrwać, wzmocnił uścisk i po prostu ją pocałował.

Miała ochotę dać mu w twarz, ale zamiast tego odwzajemniła pocałunek, wiedziona dziwnym pragnieniem, jak gdyby Reece był magnesem, a ona tępym kawałkiem metalu. Niemal zachłysnęła się tym uczuciem bezbronności, kiedy tak ściskał jej ramiona, że nie była w stanie się ruszyć. Przyszło jej do głowy, że nie powinna była na niego wrzeszczeć ani go bić; tutaj, w ciemnym zaułku, Reece Williams wydał się jej kimś, kto, gdyby chciał, naprawdę mógłby ją skrzywdzić. Ona pewnie tak by postąpiła na jego miejscu – byłaby to adekwatna zemsta za wszystkie lata, kiedy traktowała go, jakby był kimś gorszym i bezczelnie dawała mu do zrozumienia, że ma wszystko, kiedy on nie ma nic.

Reece jednak tylko pogłaskał ją po policzku, gestem delikatnym jak powiew wiatru, i powiedział:

– Odwiozę cię do domu.

Wpadła jak śliwka w kompot. Na szczęście chłopak najwidoczniej podzielał jej uczucia, sądząc po spojrzeniach, jakimi ją obdarzał i szybkich, cichych komplementach, wypowiadanych w zaciszu mieszkania. Darzył ją podziwem, co Meredith bardzo odpowiadało; ale ona jego również darzyła czymś trudnym do zdefiniowania.

W końcu Reece zaproponował rodzicom, że wybiorą się we dwoje na wycieczkę do Mayfield, skąd pochodzili Williamsowie. Annie Bonham była szczerze uradowana tą nagłą zgodą między dwójką nastolatków, a i Jace Williams nie robił problemów. W Mayfield czekał na nich niewielki, pozbawiony służby domek, lasy i pola wokół, i upragniona samotność nad krystalicznie czystym jeziorem. Serce Meredith biło jak oszalałe, kiedy Reece zgasił silnik i zaprosił ją do środka.

Nie była przyzwyczajona do takich warunków, ale za to on umiał zrobić wszystko. Zaopatrzył lodówkę i szafki w jedzenie i alkohol, wieczorami rozpalał ognisko, nad którym potem piekli chleb, kiełbasę lub pianki – Meredtih nigdy w życiu nie spędzała czasu w ten sposób i nie żywiła się takimi specjałami, ale mimo to bawiła się fantastycznie. Długie godziny po prostu leżeli na trawie i wymieniali się wspomnieniami, poglądami, pocałunkami, a lipcowe słońce delikatnie muskało ich ciała i włosy. W upalne dni chodzili popływać, a potem pili whisky nad jeziorem, opatuleni kocami i przytuleni do siebie nawzajem. Było tak pięknie, zbyt pięknie – aż się prosiło o wydarzenie, które zniszczy ten sielankowy obrazek.

*

– Merry, przestań, prowadzę. – Reece zaśmiał się, usiłując zepchnąć z siebie Meredith, która próbowała wpakować mu się na kolana. – Jeśli tu wleziesz, nie będę widział drogi.

– Droga nie jest zbyt atrakcyjna, nie sądzisz? – zamruczała dziewczyna kpiącym tonem. Uwielbiała się z nim drażnić, prowokować reakcje i na nie odpowiadać.

– Na pewno nie jest tak atrakcyjna, jak ty – odparł, zwalniając nieco, bowiem Meredith zasłaniała mu całą przednią szybę. – Gdybym mógł, patrzyłbym tylko na ciebie. Ale chyba powinienem jednak widzieć…

Samochodem zatrzęsło tak nagle i tak potężnie, że Mer pisnęła, przestraszona. Auto stanęło; dziewczyna kurczowo wbiła palce w ramiona Reece'a, nie zamierzając go puścić.

– Muszę… Muszę wysiąść – wymamrotał, próbując odczepić ją od siebie drżącymi dłońmi. W rezultacie Meredith jeszcze wzmocniła uścisk.

– Nie wychodź! Błagam, skąd wiesz, czy to nie było jakieś dzikie zwierzę? A jeśli wciąż żyje i zrobi ci krzywdę? Reece!

Ale on już otworzył drzwi i jednym ruchem znalazł się na zewnątrz. Wokół panował gęsty mrok, rozpraszany jedynie przez półksiężyc na niebie. Dziewczyna zaklęła parę razy, po czym zebrała się w sobie i również wysiadła, włączając latarkę w telefonie. Miała wrażenie, jakby jej stawy zmieniły się w galaretę.

– Reece? – szepnęła cicho, bojąc się nieznanego. – Co się stało?

W niebieskawym świetle latarki dostrzegła bladego jak ściana chłopaka, który trząsł się okropnie, wskazując coś leżącego na drodze. Meredith zerknęła, zachwiała się i zwymiotowała w krzaki.

Ciało mężczyzny miało jedną nogę wygiętą pod dziwnym kątem, głowę otaczała aureola krwi. Miał otwarte, nieruchome oczy. Wyglądał jak szmaciana lalka, porzucona tu przez jakieś nierozważne dziecko.

– Żyje? – jęknęła dziewczyna, przykładając sobie dłoń do rozpalonego czoła.

– N-nie w-wiem – szepnął Reece, robiąc krok w jej stronę. – Nie m-miałem odwagi g-go dotknąć.

Meredith rzuciła się w stronę samochodu. Pogrzebała chwilę w torebce i wyciągnęła stamtąd parę rękawiczek jednorazowych; przed wyjazdem zabrała je ze sobą, gdyby przypadkiem musiała skorzystać z toalety na jakiejś obskurnej stacji benzynowej. Podała je chłopakowi.

– Sprawdź to – wyszeptała słabym głosem.

– Dlaczego ja?

– Bo ja nawet nie wiem, jak to się robi! – warknęła na niego histerycznie, czując łzy na policzkach. Reece objął ją ramieniem, po czym odetchnął głęboko, nałożył rękawiczki i zbliżył się do ciała. Wciąż cały drżał. Przez chwilę sprawdzał puls mężczyzny, zarówno na szyi, jak i na przegubach, powtarzając te czynności po kilka razy. Cofnął się szybko i pokręcił głową.

– Nie żyje.

– Boże, i co teraz? – spanikowała Meredith, czepiając się go, jakby był kołem ratunkowym. Trzymała go za koszulkę tak mocno, że pogniotła materiał. – Przecież nie zadzwonimy na policję.

– Nie – zgodził się z nią, nadal nie potrafiąc się uspokoić. Nie był w stanie powiedzieć nic więcej.

– Kurwa mać – zaklęła dziewczyna, ocierając policzki wierzchem dłoni. – W tym stanie nie mogę myśleć.

Lekko odepchnęła od siebie Reece'a, ponownie kierując się do samochodu i wyciągając z torebki małą paczuszkę z proszkiem. Drżącą dłonią nabrała odrobinę na palec i wciągnęła go nosem. Nie potrzebowała się naćpać, tylko uspokoić – a to była znaczna różnica.

– Zgłupiałaś? – przeraził się chłopak, doskakując do niej w ułamku sekundy.

– Zamknij się. Musimy coś wymyślić i żadne histerie nam tu nie pomogą – wycedziła, machając mu przed nosem paczuszką i jednocześnie odpalając papierosa. Jej mózg błyskawicznie wskoczył na wyższe obroty, co sprzyjało wymyśleniu jakiegoś sensownego rozwiązania. Reece również zażył odrobinę proszku i oddał jej resztę. Poczęstowała go papierosem, chowając małą torebkę do kieszeni.

Palili chwilę w milczeniu.

– Wiem – odezwała się w końcu Meredith, gasząc niedopałek i wgniatając go na kilka centymetrów w ziemię. – Masz w samochodzie worki na śmieci, prawda? Bierzemy go. Nie gadaj, tylko rób, co mówię.

Z ogromnym trudem umieścili bezwładne ciało w bagażniku, zabezpieczonym masą koców i worków na śmieci, po czym odjechali w stronę gęstego, głębokiego lasu.

*

– Kolejny piękny, słoneczny dzień nad Nowym Jorkiem! – odezwał się w radiu radosny głos spikera. – Pogoda w tym roku wyjątkowo sprzyja wyjazdom nad wodę! Nasi słuchacze przygotowali listę miejsc, które, ich zdaniem, warto odwiedzić. Łączymy się z pierwszym numerem… Halo?

Reece Williams jechał autostradą w stronę domu, ze wzrokiem utkwionym w gładkim asfalcie. Siedząca obok niego dziewczyna z uwagą przyglądała się swoim paznokciom. Panującą w aucie atmosferę można było kroić nożem.

– Co, więcej się do mnie nie odezwiesz? – spytała zaczepnie Meredith Ridgeway, z irytacją zdmuchując z czoła zabłąkane pasmo włosów. Reece milczał dyplomatycznie. Czuł się winny. – Przecież wiesz, że nie było innego wyjścia – tłumaczyła kolejny raz, ściszając głos do szeptu.

Wiedział, i ta wiedza bardzo mu ciążyła. Był wściekły i przerażony. Bał się, że cała sprawa się wyda, że ktoś ich widział, że ktoś ich złapie. Złościł się, bo dał się na to namówić, bo pozwolił komenderować sobą tej nieopierzonej królewnie, bo to on powinien był wymyślić wyjście z tej sytuacji – lepsze, niż ukrycie zwłok w ciemnym lesie i zatarcie śladów. Złościł się też, bo dobrze wiedział, że nie wpadłby na nic lepszego. Ta myśl go dobijała.

– Dobra – warknęła w końcu Meredith, odsuwając szybę po swojej stronie i odpalając papierosa. – Nie będę cię błagać, żebyś ze mną gadał. Cała ta żałosna farsa była błędem. To koniec.

Ale Reece wiedział, że tak naprawdę to dopiero początek.

I knew you were trouble

MEREDITH LOVE RIDGEWAY

Rozwód Annie Bonham i Edwarda Ridgeway'a – czy kryje się za tym coś więcej?
Słynna para rozstaje się po półtora roku małżeństwa; przypominamy, że ich ślub był jednym z najgłośniejszych wydarzeń ostatnich lat, a sam rozwód obfituje w dziwne sprzeczności. Młodzi wydają się w sobie jeszcze bardziej zakochani, większość czasu spędzają w swoim towarzystwie, wspólnie zajmując się projektem łączącym ich profesje (więcej o Bonham&Ridgeway na stronie 11), oraz dziewięciomiesięczną córką, Meredith. Pod osłoną nocy przyłapano Eda Ridgeway'a (27 l.) na wymykaniu się z apartamentu byłej żony [… ]

Kryzysowy narzeczony Annie Bonham?
Dziedziczka imperium modowego była kilkukrotnie widywana w towarzystwie znanego milionera, Jace'a Williamsa (31 l.), który owdowiał przed niespełna rokiem. Czyżbyśmy byli świadkami rozkwitu nowej miłości? A co na to Edward Ridgeway?
„Annie jest wolną kobietą‟, uśmiechnął się czarująco do naszej reporterki, w odpowiedzi na zadane powyżej pytanie. „Zależy mi, by była szczęśliwa.‟
Cóż za szlachetność z jego strony! A może to czysta głupota?

Czarne chmury nad Williamsem
Jace Williams (32 l.) nie wydaje się zbytnio szczęśliwy w nowym związku. Podejrzewamy, że nie podoba mu się, że jego żona spędza tyle czasu w towarzystwie byłego męża. Świeżutko nabyta informacja głosi, że firma Bonham&Ridgeway startuje z kolejnym projektem! Przypominamy: Annie Bonham (25 l.) i Edward Ridgeway (30 l.), ku zaskoczeniu całego społeczeństwa, rozwiedli się trzy lata temu, lecz wydaje się im to nie przeszkadzać w doskonaleniu przyjaźni… Kto wie, może to wciąż coś więcej? Panie Williams – przesyłamy wyrazy współczucia!

 

urodzona 24 XII 2004, właśc. Meredith Love Bonham-Ridgeway ——— jedynaczka; córka dziedziczki imperium modowego, Annie Bonham i właściciela firmy produkującej luksusowe jachty, Edwarda Ridgeway'a ——— mimo rozwodu, jej rodzice ściśle współpracują pod szyldem firmy Bonham&Ridgeway ——— mieszka w apartamencie na Brooklynie, z matką, ojczymem i przybranym bratem ——— uczennica ostatniej klasy liceum, ta niska modelka na pokazach matki ——— wiecznie skonfliktowana z którąś częścią rodziny ——— powiązania&instagram

Skandal na pokazie mody
Meredith Ridgeway (16 l.) przyłapana w stanie kompletnego upojenia alkoholowego po ostatnim pokazie mody firmy Bonham&Ridgeway. Na nagraniu dziewczyna flirtuje ze znacznie starszym od siebie mężczyzną i wszczyna awanturę z przybranym bratem, przez którego następnie zostaje siłą usunięta z terenu wybiegu. Pozostaje mieć nadzieję, że Reece Williams (18 l.) nie oberwał od niej zbyt mocno… Drodzy państwo, ta dziewczyna z pewnością nie ma skrupułów!

Afera na dwudziestym siódmym piętrze
W poniedziałkowy wieczór do apartamentu Williamsów została wezwana policja. Sąsiedzi zeznali, że słyszeli wrzaski i histeryczny płacz, jednak mimo intensywnego dobijania się do drzwi, nikt nie otworzył. Podobno kłótnia wybuchła między przybranym rodzeństwem, Reecem Williamsem (19 l.) i Meredith Ridgeway (17 l.), która to para znana jest z awanturnictwa względem siebie nawzajem i obopólnej niechęci. Informacja ta nie została jednak potwierdzona. Policja odmówiła komentarza w sprawie.

Bonham&Ridgeway znów na szczycie
Firma Bonham&Ridgeway wznawia działalność w wielkim stylu! Najnowszy pokaz mody planowany jest na tę sobotę (29 lipca) i ma być pierwszą z siedmiu prezentacji utajnionych kolekcji ostatniego roku. Annie Bonham (41 l.) i Edward Ridgeway (46 l.) byli ostatnimi czasy mało aktywni w świecie sław, ale teraz zapowiada się powrót z hukiem. Główną modelką ma być znana z zamiłowania do afer córka pary, Meredith Ridgeway (18 l.), która od dziecka bierze udział w pokazach swojej matki, a także kilkakrotnie była twarzą kampanii reklamowej ojca. Nie ma to jak znajomości, co nie, Meredith?

code by EMME
Cześć! Nie jestem pewna, czy dobrze przedstawiłam Mer; fakt, ona gryzie, ale nigdy bez powodu. Szukamy przybranego brata (skomplikowana relacja), jakieś przyjaciółki/przyjaciela; można się z nami dogadać i jesteśmy chętne na wszystko, więc zapraszamy: ladyinalmond@gmail.com

instagram @ridgemer

ridgemer

Follow

Send a message

33	27k	21
posts	followers	following

Meredith Ridgeway

Stay strong. Stand up.
Have a voice.

model

me

travel

friends

about

posts

reels

tagged