He's so bad but he does it so well

CASSIAN ❝ RAFE ❞ RAFFERTY–WHITTAKER

He was charismatic, magnetic, electric and everybody knew it. When he walked in every woman’s head turned, everyone stood up to talk to him. He was like this hybrid, this mix of a man who couldn’t contain himself. I always got the sense that he became torn between being a good person and missing out on all of the opportunities that life could offer a man as magnificent as him.   –––—   INSTAGRAM   –––—   POWIĄZANIA   –––—   O NIM

urodzony 15 listopada 2001 w Nowym Jorku  —  bękarci syn Eliotta Rafferty'ego: niegdyś wielokrotnie nagradzanego wokalisty rockowego, dziś wziętego producenta muzycznego z własnym studiem, przez które przewijają się ikony sceny muzycznej  —  talent odziedziczony po ojcu, a jednak rzucony w kąt przez presję ze strony złaknionej sławy i bogactwa matki  —  od maleńkości wychowywany przez Bena Whittakera, kierowcę rajdowego z naręczem tytułów, w tym trzykrotnie tytułu mistrza świata w roku 2005, 2006 oraz 2011  —  dzieciństwo i młodość dzielił między tory wyścigowe, znienawidzone lekcje śpiewu oraz treningi hokejowe  —  do 17-ego roku życia nieświadomy tego, kto jest jego biologicznym ojcem  —  po odkryciu prawdy uciekł z domu i do niedawna figurował na liście osób zaginionych; o jego zniknięciu huczała większość mediów  —  podobno najpierw podróżował autostopem, a potem ruszył w trasę z początkującym zespołem indierockowym jako support  —  podobno zwiedził w ten sposób Stany oraz część Europy, zaprzepaszczając dobrze rokującą karierę na lodzie  —  w Nowym Jorku pojawił się ponownie zaledwie parę miesięcy temu, bogatszy o liczne doświadczenia, nazwisko, parę tatuaży i sportowy samochód: Nissan Skyline R34 GT-R  —  nie rozmawiał jednak z nikim; zabrał tylko parę swoich rzeczy i tyle go widzieli  —  nigdy nie poszedł do college'u, na ten moment nie wybiera się także na żadne studia  —  wspólnie z dwójką współlokatorów wynajmuje mieszanie na Upper East Side, w trójkę dorywczo utrzymują się z występów w lokalach z muzyką na żywo  —  Cassianowi to nie starcza: wykorzystując znajomości ojczyma, ponownie wszedł w środowisko wyścigów ulicznych, gdzie zdążył wyrobić sobie niezłą renomę  —  bierze również udział w nielegalnych walkach w klatkach, choć tam szuka tylko i wyłącznie wyładowania nagromadzonej złości; pieniądze to mniej istotna kwestia  —  dzięki kilku odnowionym kontaktom udaje mu się czasem złapać angaż w jakiejś niszowej sesji modelingowej  —  powoli buduje portfolio; nawet jeśli nie ma zamiaru wiązać przyszłości z pozowaniem do zdjęć, nie widzi powodu, by nie wykorzystać jednego ze swoich największych atutów: wyglądu  —  heterochromia całkowita wrodzona, którą w razie potrzeby maskuje soczewkami  — w zależności od kaprysu lub też tego co wygląda lepiej, zakłada albo brązową, albo błękitną soczewkę  —  chodzą plotki, że po kolorze oczu można ocenić jego aktualny nastrój, choć nie ma to wiele wspólnego z prawdą, a sam Cassian jest tym faktem rozbawiony  —  bez wysiłku łączy ze sobą świat śmietanki towarzyskiej ze światem podziemia, żyjąc gdzieś pomiędzy jednym a drugim, nie czuje się jednak częścią żadnego z nich  —  przepada za alkoholem, ale stroni od narkotyków, papierosów za to nigdy nie palił, zgorszony przez zapach dymu wiecznie wiszący we włosach i na ubraniach matki  —  zawsze był psiarzem, a mieszkanie dzieli z Behemotem: wrednym kotem współlokatora, który z jakiegoś powodu najbardziej upodobał sobie właśnie jego  —  przez to jego ubrania wiecznie są oblepione kocią sierścią, niezależnie od tego jak bardzo stara się jej pozbyć  —  ma w sobie żyłkę hazardzisty, chętnie grywa w gry karciane (zwłaszcza pokera) oraz bilard; nierzadko można natknąć się na niego w kasynie

Cześć! Szukamy współlokatorów, emocji i przelotnych romansów. ;) Kontakt tutaj: sebastiansallowsgirlfriend@gmail.com
W tytule Taylor Swift, na zdjęciu Evans Nikopoulos, w karcie Lana Del Rey. 

Simple girl living not so simple life

Sierra Valentina Clemente

Urodzona 28 lipca 2003 roku w słonecznej Kolumbii. Małomiasteczkowa dziewczyna z głową pełną marzeń o lepszym życiu. Chwyta się wielu dorywczych prac i systematycznie odkłada na studia dziennikarskie, które mają pomóc jej spełnić fantazję o podróżowaniu wokół globu. W Wielkim Jabłku przebywa od dwóch lat, okazjonalnie wynajmuje mały pokoik od zaprzyjaźnionej staruszki, której pomogła kiedyś podczas ataku hipoglikemii. Zaczynała od pracy na zmywaku, ale szybko znudził ją brak kontaktu z ludźmi, więc została sprzątaczką, choć to spore niedopowiedzenie, biorąc pod uwagę wszystko, co ma do zaoferowania. Jest szybka, skrupulatna i z uśmiechem znosi najgorsze kręcenie nosem, więc szybko zjednała sobie sympatię nowobogackich rodzin, które niczym poczta pantoflowa pozwoliły jej z czasem zainstalować się za miedzą u najbogatszych ludzi w Nowym Jorku. Bez narzekania odbierze dzieciaki z basenu, fortepianu, baletu czy innych zajęć dodatkowych, odrobi z nimi lekcje, przygotuje im zgodny z makro lunchbox do szkoły, by na drugi dzień zawieźć je pod same drzwi placówki. Zaplanuje i zmontuje zróżnicowane posiłki na cały tydzień na podstawie uwag każdego członka rodziny, wypucuje każdy centymetr kwadratowy wystawnej posiadłości, wymyje auto (lub zabierze je na myjnię, jeśli jest takie życzenie), wyprowadzi pieska, odwiezie go do groomera, a potem do psychologa, wybierze się po nowe suknie od projektanta czy umówi kilka wizyt prywatnych bądź zarezerwuje miejsce w horrendalnie drogiej restauracji, bo przecież rozumie, że bogaty człowiek może nie mieć na to czasu. Ona za to czas znajdzie zawsze, a nawet jak nie znajdzie, to na wszystko znajdzie jakiś sposób. Nie ma w zwyczaju krzywić się, burczeć, że za mało płacą, bo z reguły nie płacą mało za takie zaangażowanie. Kiedy jednak czuje się wykorzystywana, wymyśla na poczekaniu bajkę o nowym życiu — tym, które chciałaby kiedyś wieść — i idzie w swoją stronę... To znaczy zmienia miejsce.
Czasem zdarza się, że pomieszkuje kątem u zleceniodawców, jeśli tylko się na to zgodzą, bo wtedy może być pod ręką dwadzieścia cztery godziny na dobę siedem w dni w tygodniu, ale doskonale wie, jak zjednać sobie sympatię gospodarzy, by wytargować na swoją korzyść odpowiednią dawkę czasu dla siebie. 

Podczas sprzątania śpiewa i tańczy do muzyki Shakiry, Ricardo Martina lub Enrique Iglesiasa, choć nikt nigdy nie skarżył się na taki stan rzeczy, nie wpływa to także na wydajność jej pracy. Regularnie prowadzi Instagrama, gdzie obserwuje ją skromne grono niespełna tysiąca obserwujących (pewnie ze względu na zdjęcia ze zwierzakami sławnych osób, ale lubi myśleć, że to jej promienny uśmiech przyciąga do niej ludzi), a w wolnych chwilach próbuje oraz uczy się nowych rzeczy, bo nie potrafi usiedzieć w miejscu. Zna się na wszystkim po trochę, przez co na niczym solidnie (za wyjątkiem sprzątania), ale przecież nie musi być najlepsza. Żyje chwilą, chwyta dzień i tak jest jej dobrze, nie musi być lepiej. Jest przecież młoda, wykorzystuje więc tę młodość dokładnie tak jak powinna: na popełnianie błędów, snucie planów czy zakochiwanie się każdego dnia od nowa w małych rzeczach, by za kilka lat z całkowitą pewnością, a przede wszystkim szczerze wobec samej siebie przyznać, że wie, co chce w życiu robić.

  

INSTAGRAM        POWIĄZANIA