oficjalnie Gideon, dla znajomych po prostu
Garfield — urodzony 21 I 2000 w Waszyngtonie — p贸艂-Japo艅czyk od strony ojca — syn znanego skrzypka oraz w艂a艣cicielki kancelarii prawniczej w stolicy, dla kt贸rej m膮偶 zdecydowa艂 si臋 osiedli膰 na sta艂e w Stanach — starsza siostra super nov膮 sceny operowej — czarna owca rodziny — ma艂e mieszkanie w pobli偶u rodzic贸w, op艂acane przez nich i regularnie sprawdzane —
are all pretenses to fake how no one knows anything — lekki, zgry藕liwy u艣miech, zamy艣lone spojrzenie pod przymkni臋tymi powiekami, melodyjny g艂os, odpalony papieros wsuni臋ty mi臋dzy nienaturalnie d艂ugie palce — zaprzepaszczona kariera pianisty, niegdy艣 dwa wygrane mi臋dzynarodowe Grand Prix junior贸w — pasja do o艂贸wk贸w i marker贸w rozpocz臋ta lata temu wraz z przerysowywaniem paneli z
Death Note'a — stany l臋kowe, OCD —
niedosz艂y samob贸jca —
"I want to end it all" – when I went along and said that, you smiled for the first time — na powierzchni utrzymywany przez leki i nieko艅cz膮c膮 si臋 terapi臋 — student School of Visual Arts na kierunku Computer Arts — w wolnym czasie
freelancer, promuj膮cy si臋 poza pseudonimem r贸wnie偶 swoim japo艅skim imieniem
Ginto — za pewn膮 op艂at膮 rysuje r贸wnie偶 prace nieprzeznaczone dla dzieci
Budzi si臋 ka偶dego dnia ze wschodem s艂o艅ca, chocia偶 ostatni膮 noc znowu zarwa艂 w pogoni za deadline’ami, spedzaj膮c j膮 nad komputerem i tabletem. Najpierw prysznic trwaj膮cy pi臋膰 minut, myje d艂onie d艂ugo, odliczaj膮c w my艣lach trzydzie艣ci sekund, przez dwie minuty myje z臋by, wtedy mo偶e rozpocz膮膰 dzie艅 na dobre. Leki przepija du偶膮 szklank膮 wody i spogl膮da za okno na centrum miasta, zastyga w miejscu do momentu a偶 cisza staje si臋 niezno艣na i nieprzyjemnie dzwoni w uszach. Dopiero po tym codziennym rytuale u艣wiadamia sobie, 偶e kolejny raz uda艂o mu si臋 wsta膰 z 艂贸偶ka. Na szcz臋艣cie czy te偶 nie. Mimo 偶e tak bardzo nie chce nic je艣膰, wmusza w siebie misk臋 p艂atk贸w z chudym mlekiem, przypominaj膮c sobie jak zas艂ab艂 kilka dni wcze艣niej, gdy wyszed艂 z domu bez 艣niadania. Mieszkanie nie jest du偶e, ale wystarcza mu zupe艂nie i nie 艣mie nawet narzeka膰, bo m贸g艂by r贸wnie dobrze znale藕膰 si臋 na ulicy, gdyby szanowni pa艅stwo Yamada nie stwierdzili, 偶e jeszcze wi臋ksz膮 plam膮 na ich reputacji b臋dzie bezdomny syn, pozbawiony perspektyw na 偶ycie. Lepszy wi臋c taki, kt贸ry d艂ubie o艂贸wkiem po kartce i jest w miar臋 spokojny, cho膰 nie z tych powod贸w, dla kt贸rych powinien by膰 zdrowy cz艂owiek.
Dawniej by艂 spe艂nieniem ich marze艅; u艂o偶ony nastolatek ze 艣wietnymi stopniami i 艣wietlan膮 przysz艂o艣ci膮, u艂o偶one schludnie w艂osy i dopasowana koszula ze stoj膮cym ko艂nierzykiem, pozornie u艂o偶one my艣li. Wszystko dopracowane, dopi臋te na ostatni guzik, odmierzone i wyrysowane od linijki. Wydawa艂o mu si臋, 偶e takim musi by膰, takim go oczekuj膮. A偶 pojawi艂 si臋 On, tak bardzo niedopasowany do otoczenia i chaotyczny, w jego oczach – idealny. Razem z nim pojawi艂o si臋 wiele rzeczy. Przywi膮zanie, pragnienie blisko艣ci i zapomnienia. Poczucie, 偶e dla kogo艣 jest wystarczaj膮cy taki, jaki jest, kt贸rym zach艂ysn膮艂 si臋. Istna hipnoza, gdy w pustej salce, tylko we dwoje, siedzieli przy fortepianie, graj膮c na cztery d艂onie. Dreszcz za ka偶dym razem, gdy smuk艂e, zimne palce styka艂y si臋 jego, tak karykaturalnie d艂ugimi. Poczucie, 偶e to wszystko, co by艂o mu wpajane od dziecka jako priorytety, warunki konieczne do spe艂nienia, aby m贸c si臋 nazwa膰 warto艣ciowym cz艂owiekiem, straci艂o na znaczeniu. Oceny w d贸艂, ucieczki z prywatnych lekcji, powroty z zaczerwienionymi oczami podczas s艂aniania si臋 na nogach i ten bezradny krzyk, wyrzuty, gdzie by艂e艣, co to za jeden, przecie偶 by艂e艣 normalnym dzieckiem. Nie艂ad, kt贸rego pragn膮艂 od zawsze, by艂 zbyt n臋c膮cy, aby zrezygnowa膰 z niego tak 艂atwo, ucieka艂 wi臋c w jego kierunku coraz cz臋艣ciej. Jednak ca艂y zbudowany na nowo 艣wiat, posklejany papierow膮 ta艣m膮, postanowi艂 znowu run膮膰 w oka mgnieniu, gdy dosta艂 t臋 jedn膮 wiadomo艣膰 o Jego 艣mierci. Nie dosta艂 szansy po偶egnania si臋, nie m贸g艂 z艂o偶y膰 nawet ma艂ego kwiatu obok nagrobka, po co masz si臋 pojawia膰 na pogrzebie tego 膰puna. Najwa偶niejszy z filar贸w zawali艂 si臋, budowla nie mog艂a si臋 wi臋c utrzyma膰. Doktorze, przecie偶 dali艣my mu wszystko. Jak m贸g艂 nam to zrobi膰?
Nikt nie lubi patrze膰 na bied臋 ani ludzi pogr膮偶onych w tragedii. Wiedzia艂, 偶e jego wygl膮d nie przyci膮ga wzroku. Przera偶a wychud艂e po odmawianych posi艂kach cia艂o, przera偶aj膮 zapad艂e policzki, przera偶aj膮 goj膮ce si臋 blizny na przedramionach i spojrzenie pozbawione wyrazu. Nawet gdy przywr贸cono go po miesi膮cach do stanu u偶ywalno艣ci, cho膰 cz臋艣ciowo umo偶liwiaj膮cego egzystencj臋 poza jasno o艣wietlonymi bia艂ymi salami, pachn膮cymi sterylno艣ci膮, ma艂o kto wr贸ci艂. Ma艂o kto pyta艂, co si臋 sta艂o i w艂a艣ciwie czemu. Jego blask znikn膮艂, nie by艂o zatem w czym si臋 grza膰, odczuwaj膮c przyjemno艣膰 z przyja藕nienia si臋 z kim艣 popularnym, bogatym. Nie wr贸ci艂 do szko艂y, ostatni zaprzepaszczony rok nadrabiaj膮c w ramach domowego nauczania. Nie zobaczono wi臋cej nazwiska “Gideon Yamada” na plakacie zapowiadaj膮cym recital fortepianowy wychowank贸w uznanej akademii muzycznej.
Mo偶e si臋 wydawa膰, 偶e pozornie wszystko z nim dobrze. Zebra艂 wszystkie kawa艂ki siebie, jakie m贸g艂 znale藕膰, zauwa偶aj膮c, 偶e pewne zagin臋艂y. Ubytki maskuje uparcie, nie wiedz膮c jak je uzupe艂ni膰, bo towarzystwo innych student贸w cho膰 nienachalne i przyjemne, tak samo jak rozmowy z nimi nie potrafi wype艂ni膰 tych luk. Znowu mo偶na go od czasu do czasu spotka膰 w艣r贸d tych popularnych, pi臋knych ludzi pachn膮cych drogimi perfumami. Ale teraz nie udaje, ma inny plan na przetrwanie. Marszczy膰 nos w ge艣cie odrazy, gdy s艂ucha wymuszonych komplement贸w. U艣miecha膰 si臋 z艂o艣liwie, gdy kto艣 pr贸buje za bardzo by膰 jego przyjacielem. I tak ze wszystkiego drwi膰. Prycha膰, gdy kto艣 pr贸buje tych samych sztuczek, tego samego wydymania warg i niskiego mruczenia podczas szeptania s艂odkich s艂贸w. Kiedy nawet im si臋 uda – 艣mia膰 si臋 nieprzyjemnie, my艣la艂e艣, 偶e dla mnie to cokolwiek znaczy艂o? Ucieka膰, kry膰 si臋, udawa膰, 偶e nie widzi. Potem zn贸w sp臋dza膰 czas samemu, nad szkicownikiem, stwierdzaj膮c, 偶e o艂贸wek 5B zdecydowanie zbyt szybko si臋 wypisuje. Ale nawet czuj膮c jak samotno艣膰 doskwiera, jak nieprzyjemna jest dzwoni膮ca w uszach cisza, zak艂贸cana jedynie muzyk膮 s膮cz膮c膮 si臋 z g艂o艣nik贸w, zapiera膰 si臋, 偶e tak ma by膰. Nie otwiera膰 ju偶 wi臋cej serca ani nie opiera膰 ca艂ego istnienia na kruchym jestestwie drugiej osoby.