do you know how i keep myself clean? kisses, hickeys and shit

12.02.01 — "Motylek" niefortunnie sławnej rodziny Park — (nie)skrywany geniusz — programistka, koderka, developerka, inżynierka oprogramowania... oraz hakerka pod pseudonimem Bibi Naked — niebawem także autorka nowego narkotyku, na którym ma zamiar zarobić miliony

w NYC od trzech lat z najlepszym bratem na świecie — tatuaż na twarzy oraz zakaz zbliżania się do byłego swojej byłej — trenuje tajski boks — kolekcjonuje katany —  lubi facetów, ale boi się ich intymności — wspiera każdy występ brata

"To mój mózg zasługuje na pozycję na tronie Pharkma, nie ty". Dawno, dawno temu, w tym poprzednim, normalniejszym życiu, które tak naprawdę normalne nigdy nie było, Daebi obrzuciła tymi żartobliwymi słowami brata niezliczoną ilość razy. On za każdym razem się śmiał, klepał ją po głowie i ostatecznie przytakiwał, bo oboje wiedzieli, że taka była prawda. Wiedzieli także, że rodzinna firma farmaceutyczna nigdy nie mogłaby wylądować w jej rękach z tego samego powodu, z którego ich matka — "piękna kobieta", i nic więcej — nie mogła wtykać nos w sprawy biznesowe. Natomiast Daebi od zawsze wiedziała, że nie została stworzona dla rzeczy przeciętnych: nie została stworzona dla przeciętnego życia. Nie została stworzona po to, aby być Motylkiem, użyczać słodkiej buźki reklamom kolorowych tabletek na ból gardła, ładnie wyglądać, być ciągle poukładana, z idealnymi włosami i idealnym uśmiechem na ustach. Wysławiać się tak, aby nikogo nie obrazić, kłaniać się przed mężczyznami starszymi oraz potężniejszymi, udawać głupszą, niż w rzeczywistości jest, tylko po to, aby nie urazić ich dumy — bo przecież mężczyzna z kulejącym ego jest mężczyzną niebezpiecznym. Zresztą, przekonała się o tym na własnej skórze.

    

Od najmłodszych lat miała talent do nauk ścisłych. Biologia, chemia, fizyka, algebra, geometria, informatyka, algorytmika, danologia, cyberbezpieczeństwo, teoria informacji: nic z tego nie było jej straszne, a raczej nieskończenie ją fascynowało, bo talent prędko przeistoczył się w pasję. Odgrywanie roli kujona w szkole jej nie przeszkadzało, a duma rodziców — mimo świadomości, że w oczach ojca oraz dziadka nigdy nie byłaby równie wartościowa, co pierworodny syn — popędzała ją jeszcze bardziej. Prędko stała się mózgiem rodziny, często znajdując rozwiązania zagadnieniom, na które nawet najstarsi nie znali odpowiedzi: publicznie cały czas była tylko ładną, słodką buźką, wizerunkiem firmy, dziewczynką uśmiechającą się do konsumentów z ekranu telewizora. A później stało się, co się stało, i jej wujek stwierdził, że czas zmieść ją oraz jej brata z powierzchni Ziemi. Przeżyli, chociaż nie bez ran psychicznych oraz potrzeby pomocy psychologa, który dopiero po trzech miesiącach całkowitej niemoty wyciągnął z gardła Daebi zeznanie dotyczące wykonanej na niej przemocy seksualnej. Przemoc, która częściowo żyje w niej do tej pory, gdy jej ciało instynktownie spina się przy każdym bliskim kontakcie z płcią przeciwną i nie pozwala jej na to, czego pragnie rozpalająca się iskierka w jej piersi. Czasem jednak wydaje jej się, że jej brat przeżył to jeszcze gorzej od niej, bo nadal zdarza jej się odbierać od niego telefony w środku nocy, gdy ten musi się upewnić, że wszystko z nią w porządku. Chyba oboje dość często "zapominają" zażywać przepisanych im leków.

    

Twierdzi, że ucieczka do ukochanego NYC — do tamtej pory jedynie meta podróży ze znajomymi — to najlepsze, co mogło jej się przytrafić. Wciąż święcie przekonana o tym, że nie zasługuje na nic, co mogłoby być uważane za przeciętne, oddalenie od rodzimego kraju oraz wiecznie noszonego na twarzy wizerunku okazało się idealną okazją na to, aby wreszcie osiągnąć tę nadzwyczajność, o której od zawsze marzyła. Rozpoczęła oraz zakończyła studia informatyczne w zaskakującym tempie, zaskakując wszystkich dookoła, prócz samej siebie. Ale to także nie wystarczyło, aby zaspokoić jej łaknącą więcej duszę: mogłaby stworzyć aplikację konkurującą z Instagramem, mogłaby stać się damską wersją Zuckerberga, ale to także byłoby zwyczajnie zbyt proste. Zbyt przeciętne. Pragnęła czegoś więcej, czegoś innego, czegoś, co mogłoby zaskoczyć nawet ją samą. Pragnęła nowej osobowości. Zrobiła sobie więc tatuaż na twarzy, wyprowadziła się z mieszkania, które wynajmowała razem z bratem, znalazła własne miejsce gdzieś w East Village, wykorzystała odpowiednie wtyki i stała się Bibi Naked: potajemnie działającą hakerką, przed którą mało co można ukryć.

Większość swoich dni spędza zamknięta w mieszkaniu przed trzema ekranami komputerowymi, siedząc niczym Gollum ze słuchawkami na uszach i okularami. Gdy nie pracuje — korzysta z życia. Bawi się, chodzi na koncerty, do kasyno, do klubów ze striptizem, odwiedza najdroższe sklepy w NYC, zaprasza do siebie znajomych zza oceanu, imprezuje, a następnego ranka wlecze się do mieszkania brata, bo Daehyun robi najlepszą haejangguk na kaca (głównie dlatego nie wyprowadziła się zbyt daleko od niego). Szkoda, że u niego zawsze wali trawką i gdy tylko Daebi przekracza próg, wszystkie jej nowotygodniowe postanowienia tryskają jak bańki mydlane. Jednak mimo pozorów, życie nocne  nie jest jej jedynym zainteresowaniem: uwielbia trenować tajski boks, oglądać anime, grać w gry planszowe i śpiewać. Kiedyś nagrywała pojedyncze kawałki z bratem, lecz odkąd jedna piosenka stała się wiralowa i trafiła do radia, perspektywa sławy pod postacią kariery muzycznej zniesmaczyła ją wystarczająco, aby zacząć odmawiać mu kolejnych projektów.

Jeśli przymknąć oko na jej manię wielkości, nieobliczalny charakter, nieprzeciętne zainteresowania oraz fakt, że nastraszyła byłego faceta swojej (byłej już) dziewczyny tak bardzo, że dostała zakaz zbliżania się do niego... całkiem przyjemna z niej laska. Pod maską obojętności oraz samouwielbienia kryje się trochę słodyczy, ładny uśmiech oraz gotowe do kochania serce, które wyszukuje kontaktu fizycznego z najbliższymi jej osobami przy każdej nadarzającej się okazji. A gdy w piątkowy lub sobotni wieczór zdarzy jej się przyprowadzić kogoś do siebie na noc, skrupulatnie chowa wszystkie dowody na to, czym się tak naprawdę zajmuje, oraz na to, co jest jej najnowszym hobby, które zaczęło rosnąć dwa lata temu, gdy zaczęła gromadzić sprzęt niezbędny do syntezowania substancji, którą pieszczotliwie nazywa "gąsieniczką". Czasami ten projekt pochłania ją tak bardzo, że nie śpi po nocach, zbyt podekscytowana nadchodzącym sukcesem, a cienie pod oczami oraz drżenie rąk tłumaczy ilością godzin spędzonych przed ekranem komputera i wypitych energetyków, i w sumie nikt nigdy ją o nic nie podejrzewa, bo taka słodka twarzyczka, taka urocza dziewczynka z warkoczykami nie mogłaby mieć nic za uszami. Ale ona ostrzegała przecież, że ma zamiar zapanować nad światem.

powiązania — dodatki

***

Czy ja stworzę kiedyś jakąś normalną postać?

Jest i Daebi! Trochę dziwne z niej dziewczę, ale proszę, nie bójcie się jej, chcemy się z nią kochać. Poszukujemy przyjaciółek, znajomych, rywali, kochanek i kochanków, najdziwniejszych wątków, spięcia, napięcia, śmiechu, no i poszukujemy miłości, nie będziemy się z tym kryć <3 Śmiało!

buźka: BIBI (Kim Hyungseo)

CAŁA PRAWDA O PHARKMA: GDY ZAWIŚĆ JEST SILNIEJSZA OD WĘZŁÓW RODZINNYCH

10.08.2019 

CAŁA PRAWDA O PHARKMA: GDY ZAWIŚĆ JEST SILNIEJSZA OD WĘZŁÓW RODZINNYCH

Historia, która wstrząsnęła całym naszym krajem. Historia, która sprawiła, że każdy z nas, chociaż przez sekundę, zadał sobie jedno, mrożące krew w żyłach pytanie: gdyby nadarzyła się taka okazja, czy moja rodzina byłaby gotowa poświęcić własne człowieczeństwo w imię sławy, chwały i bogactwa?

Wszyscy znamy i wszyscy kochamy — wróć, kochaliśmy — rodzinę Park. Cudowną rodzinę, która przywodzi na myśl tyle miłych wspomnień: debiutancki film "Pod słońcem wschodu" naszej Minjin, koreańskiej dumy, wygrane przez nią Oscary, jej niezapomnianą rolę jako Agatha Lee u boku George'a Clooney'a w "Gdzie mewy mają swój dom", która wywołała tyle uśmiechów na naszych twarzach... Niesamowite zaangażowanie naszego Hyungwona w akcje charytatywne wspomagające kobiety chore na raka piersi, rodziny ofiar brutalnej japońskiej okupacji, młodzież zmagającą się ze stresem oraz depresją, nie wspominając o ogromnej pomocy pieniężnej ofiarowanej na odbudowę biedniejszych rejonów kraju po katastrofalnym przejściu tajfunów oraz trzęsień ziemi zaledwie parę lat temu. Produkty Pharkma, tak dobrze nam znane, obecne w każdym koreańskim domu, łatwo dostępne na półkach jakiejkolwiek apteki w kraju. Produkty, które nam pomagały, kojarzyły nam się z tą właśnie rodziną, z tą parą oraz ich wspaniałymi dziećmi, Daehyunem oraz Daebi, dwoma wzorami do naśladowania: idealnymi potomkami, wzorowymi uczniami, godnymi spadkobiercami tak ważnego imienia. Ich uśmiechnięte twarze na opakowaniach produktów, ich głosy w reklamach telewizyjnych oraz radiowych. Przez tyle lat byli jednym z podstawowych elementów naszych żyć, i wszystko wydawało się takie idealne. Idealna, piękna rodzina, która idealnie, pięknie się kocha, i ma idealne, piękne życie przed sobą. Co się więc stało?

Zawiść to okrutna bestia. I właśnie taka bestia napadła pana Park Hyunguna, młodszego brata Hyungwona. Śmierć Dobrodusznego Parka sprzed trzech lat nie była, jak się okazuje, spowodowana wypadkiem samochodowym... Wraz z ostatnimi wydarzeniami, coraz więcej prawdy wychodzi na jaw. Ale może wolelibyśmy nic na ten temat nie wiedzieć.

Pan Park Jeongu, ojciec Hyungwona oraz założyciel Pharkma, nigdy nie krył się ze swoim marzeniem co do tego, aby firma przeszła, w niedalekiej przyszłości, prosto w ręce jego wnuka Daehyuna. Jeongu nie tylko twierdził, że tym spodobem firma miałaby większe szanse na przetrwanie, będąc odpowiedzialnością świeżego, młodego umysłu, który od najmłodszych lat był trenowany do tego właśnie zadania, ale także że wnuczek był już w stanie mu podołać. Krótko mówiąc, sprawa była prosta — Jeongu przygotowywał się na przejście na emeryturę, a młody Daehyun prasował w międzyczasie garnitur który miałby założyć na ceremonię ogłoszenia go następcą tronu Pharkma. Jego ojciec, który, jak dobrze wiemy, zawsze wolał zajmować się sprawami od zaplecza i odmówił już w przeszłości pozycję CEO, zgadzał się z tą decyzją całkowicie.

Jednak ktoś inny musiał mieć na ten temat inne zdanie. Park Hyungun, młodszy syn Jeongu, nie mógł się pogodzić z myślą że firma ojca, zamiast przejść w jego ręce, miała stać się bogactwem jego ledwo co pełnoletniego bratanka, odcinając go tym samym od pewnego procentu dochodów.

Jak się okazało podczas przesłuchania, trzy lata temu, krótko przed śmiercią Hyungwona, dwaj bracia pokłócili się. Hyungun chciał przemówić starszemu do rozsądku i poprosić go, aby porozmawiał z ich ojcem i przekonał go, że przekazanie firmy w jego ręce byłoby mądrzejszym rozwiązaniem. Hyungwon, z przyczyn nam nieznanych — oskarżony stwierdził, że Dobroduszny Park działał pod napędem pewnego "od dawna skrywanego żalu w stosunku do młodszego brata", lecz gdy proszony o wyjaśnienie tych słów, zamilkł — odrzucił tę propozycję, ginąc tydzień później pod kołami rozpędzonej taksówki. A przynajmniej taką wersję podały wtedy gazety. Jak się okazuje, Park Hyungwon został zamordowany przez członków japońskiej yakuzy, z którą jego młodszy brat Park Hyungun miał stały kontakt. Pan Min Bokju, taksówkarz oskarżony o śmierć Dobrodusznego Parka, popełnił samobójstwo w więzieniu zaledwie kilka dni później.

O tym wszystkim świat jednak nie wiedział. Widzieliśmy jedynie niesprawiedliwą tragedię, która, jak to często bywa, dotknęła jednego z najlepszych i najżyczliwszych ludzi, jakich nasz kraj poznał; widzieliśmy załamaną matkę oraz żonę, której pogrążona w rozpaczy twarz zaczęła się diametralnie zmieniać i oddalać od tej uroczej oraz uśmiechniętej, którą znaliśmy z ekranów naszych telewizorów; widzieliśmy ojca, który nigdy nie spodziewał się, że miałby żyć dłużej od własnego syna, ani nie spodziewał się powiązanego z tym bólu; widzieliśmy dzieci, które nie zasługiwały na to wszystko, które straciły tak wiele jeszcze niedokonanych wspomnień z najważniejszym mężczyzną ich życia. Widzieliśmy ich i łączyliśmy się z nimi w bólu, pisaliśmy o tym na mediach społecznościowych, wysyłaliśmy im wiadomości oraz słowa otuchy, przynosiliśmy kwiaty na grób. Ale tak naprawdę nie wiedzieliśmy o niczym.

Park Hyungun przyznał parę dni temu, że tamtej nocy mieli zginąć także Park Daehyun oraz Park Daebi. Mieli wracać z ojcem z ich typowego, sobotniego wyjścia do kina, na które Minjin nigdy nie uczęszczała — nie było potrzeby brudzenia sobie rąk także jej krwią, gdyż ktoś taki jak ona nigdy nie mogłaby przejąć takiej firmy, jak Pharkma. Z samochodu jednak wyszedł sam Hyungwon. Tego wieczoru, czując dolegającą mu niestrawność, zostawił po seansie filmowych dzieci we dwójkę w restauracji i sam udał się w stronę domu, myśląc, że wysłałby później szofera, aby ich odebrać. Nie zdążył tego zrobić. Zginął sam.

Niepowodzenie tej misji musiało przeistoczyć się dla Park Hyunguna w jeszcze większą nienawiść w stosunku do własnej rodziny. Koniec końców, uwaga całego kraju była, po raz kolejny, skupiona na Minjin, na dzieciach, tych przeklętych dzieciach, które powinny być martwe, oraz na jego ojcu. Wszyscy im współczuli, wszyscy pogrążali się w bólu razem z nimi, a on był nadal nikim. Nienawiść rozrosła się, przeistaczając w prawdziwą obsesję.

W tym roku, w dzień rocznicy śmierci naszego Hyungwona, w domu Parków odbyło się przyjęcie, na które nalegał od dłuższego czasu sam Hyungun. Członkowie rodziny, z którymi udało nam się porozmawiać, przyznali, że jego zaangażowanie w organizację tej uroczystości zaskoczyło ich wszystkich, lecz był to miły rodzaj zaskoczenia. Nie mogli przecież wiedzieć, że tak naprawdę Hyungun planował morderstwo.

Park Jeongu zmarł dnia 02.07 roku 2019, w dzień trzeciej rocznicy śmierci swojego syna, o godzinie 21:03. Pani Kim Seongha, jego osobista pielęgniarka, podała mu dożylnie 400 mg morfiny zamiast leków, których Jeongu zażywał codziennie o tej właśnie porze. Policji udało się ustalić, że fialki leków, wyglądające dokładnie tak samo, zostały podmienione osobiście przez Park Hyunguna.

O tej samej porze, Park Daehyun oraz Park Daebi zostali zaatakowani, związani oraz uprowadzeni w ogrodzie własnego domu przez pięciu mężczyzn, zidentyfikowanych później jako poszukiwanych członków japońskiej yakuzy, która, niestety, wciąż ma swoją działalność na terenie naszego kraju, w szczególności w regionie stolicy.

Rodzeństwo spędziło z mężczyznami trzy dni w piwnicy domu typu banjiha na obrzeżach Seulu zanim zostało odnalezione przez policję, która została sprowadzona do domu Parków krótko po śmierci Jeonguna i zakazała jakiegokolwiek przemieszczenia się wszystkim członkom rodziny. Członkowie yakuzy — Yamane Aya, Miyagawa Yori, Mayeda Susumu, Kajiwara Raiden oraz Fuse Michio — torturowali rodzeństwo podczas trzech dni oczekiwania na dalsze instrukcje Park Hyunguna, który w międzyczasie nie miał możliwości się z nimi skontaktować. W momencie odnalezienia, zarówno Park Daehyun jak i Park Daebi nosili na ciele poważne ślady po obrażeniach. Park Daebi jest obecnie pod opieką psychologa ze względu na podejrzenia dotyczące tego, że mogła paść ofiarą przemocy seksualnej, prawdopodobnie na oczach własnego brata. Miesiąc po wypadku, Daebi wciąż nie wypowiedziała ani słowa, a Daehyun był w stanie złożyć zeznania na temat wszystkiego, oprócz tego, co działo się z jego siostrą. Gdy pytany o nią, psycholog zeznaje, że chłopak staje się agresywny i nie sposób z nim rozmawiać.

Aktualnie Park Hyungun może spodziewać się najwyższej kary za zabójstwo, zlecenie zabójstw, uprowadzenie, torturowanie oraz współpracę z japońską mafią.

Nasza ukochana Park Minjin zdecydowała się zejść ze sceny publicznej na dobre, opuszczając rodzinny dom i przenosząc się gdzieś, gdzie może "pomyśleć w ciszy nad tym wszystkim i zrozumieć, jaki Bóg miał w tym zamiar". Park Daehyun oraz Park Daebi, wciąż narażeni, według policji, na ataki ze strony yakuzy lub innych członków rodziny, zostaną natomiast przeniesieni w bezpieczne miejsce oraz otoczeni opieką gdy tylko zakończą proces rehabilitacji oraz wsparcia psychologicznego.

Co do firmy Pharkma — nikt aktualnie nie wie, jak powiodą się jej dalsze losy. Lecz my, jako kraj, straciliśmy o wiele więcej, niż parę kolorowych produktów na półkach. Straciliśmy dwie cudowne osoby, rodzinę, która była dla nas powodem do dumy, oraz wiarę w to, że bogactwo nie musi zawsze prowadzić do zawiści.

Po raz kolejny łączymy się w bólu z rodziną Park oraz życzymy szybkiego powrotu do normalności. Cały kraj was wspiera.

dla "Południowej Wiadomości" napisała

Kim Lee Ho

사랑해줘

  

P A R K   M I N J I N

matka. kiedyś jedna z ulubionych aktorek kraju.

aktualnie gdzieś pośród koreańskich gór, z dala od wszystkich.

nie utrzymują kontaktu.

P A R K   H Y U N G W O N

ojciec. znany jako "Dobroduszny Park".

nie żyje od sześciu lat.

kiedyś najważniejszy mężczyzna w jej życiu.

P A R K   J E O N G U

dziadek. to on zbudował Pharkma od podstaw.

nie żyje od trzech lat.

cień wiecznie obserwujący każdy jej ruch.

P A R K   H Y U N G U N

wujek, brat ojca. rozbił ich rodzinę na tysiąc kawałków.

aktualnie w więzieniu.

P A R K   D E H Y U N

starszy brat. jedyna rodzina, która jej pozostała.

stały punkt na horyzoncie, skała, ostatni element rzeczywistości.

autorytet.

[do uzupełnienia]