Your one and only source for the truth behind the scandalous lives of New York's elite. Been a minute. Did you miss me? I know I've missed you. Though you're probably going to wish I'd stayed away when I'm done. Because I can see you. The real you. The one hiding just outside the edge of frame. Well, it's time to reframe that picture. And who am I? That's one secret I'll never tell.
Apparently GG settled her sights on Seoul! With so many of her favorite subjects hailing from Korea, it was only a matter of time before she took a closer look. And oh, what a love affair it turned out to be—Seoul’s beauty secrets, its cocktails, the electric nights in Gangnam… Let’s just say, she’s officially obsessed.
So obsessed, in fact, that she’s decided to plant her little birds across the city, ready to report back on what her favorite Seoulites are up to when they return home for Chuseok.
Keep your eyes on the brand-new site, where GG won’t just have a watchful eye over every inch of NYC, but now, Seoul too. Who knows? Next time, you might just find her perched atop a skyscraper in Cheongdam-dong.
Roztopione p艂atki 艣niegu sp艂ywa艂y po szybie, tworz膮c wilgotne linie, kt贸re 艣ledzi艂y palce Danielle. Jej wzrok utkwiony by艂 w ro艣linach za oknem, teraz delikatnie przypruszonych 艣niegiem, uginaj膮cych si臋 od 艣wiszcz膮cego, na zewn膮trz, wiatru. Lubi艂a t膮 por臋 roku, cho膰 faworytem w jej sercu pozostawa艂o, niezmiennie, lato. W 艣niegu odnajdywa艂a dzieci臋c膮 rado艣膰, infantylnie zatapiaj膮c w nim palce, ch艂on膮c ch艂od. Nowy Jork pog艂臋bia艂 to odczucie, przystrojone lampkami miasto, popularne lodowiska i gor膮ca czekolada sprzedawana na stoiskach ustawionych w parkach. Witryny sklep贸w i kawiarni razi艂y radosn膮 energi膮, a p贸艂ki ugina艂y si臋 od potencjalnych prezent贸w. Sama wielokrotnie dawa艂a porwa膰 si臋 艣wi膮tecznemu sza艂owi zakupowemu, wymy艣laj膮c dla wszystkich zmy艣lne prezenty, tak by trafia艂y w gusta i przede wszystkim odzwierciedla艂y czyj膮艣 osobowo艣膰. Korea natomiast wydawa艂a si臋 Danielle inna, bardziej stonowana, racjonalna… a mo偶e to ona zmieni艂a si臋 na tyle mocno, by wszystko wok贸艂 zdawa艂o si臋 obce.
Sama nie potrafi艂a tego okre艣li膰.
Owin臋艂a si臋 cia艣niej polarowym kocem, wzdychaj膮c z frustracj膮, gdy w tle w radio us艂ysza艂a nadto znajomy g艂os piosenkarki Kim Hyerin. Mimo up艂ywaj膮cego czasu, niech臋膰 do dziewczyny nie mala艂a, a zadane rany wci膮偶 si臋 j膮trzy艂y.
Wyjazd z Nowego Jorku by艂 tym czego od d艂u偶szego czasu nie dostrzega艂a, szans膮, 艣wiate艂kiem na ko艅cu ciemnego tunelu, nowym pocz膮tkiem… przynajmniej tak by艂o w mniemaniu jej rodzic贸w. Przeprowadzka mia艂a postawi膰 j膮 na nogi, naprawi膰 wszystkie szkody, kt贸re wyrz膮dzono w ostatnim czasie, naprostowa膰 powsta艂e wtedy krzywizny. W skr贸cie, przywr贸ci膰 star膮 Danielle do 偶ycia.
Jednak sama Danielle podchodzi艂a do tego sceptycznie, z doz膮 niepewno艣ci, a wr臋cz l臋kiem wype艂niaj膮cym serce. Wsiadaj膮c do ojcowskiego samolotu, odnosi艂a wra偶enie, 偶e cz臋艣膰 niej zostaje zagubiona gdzie艣 w nowojorskim zgie艂ku. Zostawi艂a kawa艂ek siebie w tym mie艣cie, pomi臋dzy 偶贸艂tymi taks贸wkami, spiczastymi wie偶owcami, znajomymi twarzami… dodatkowo rzeczy, kt贸re dawniej przynosi艂y jej rado艣膰 zdawa艂y si臋 teraz md艂e, bez koloru i konkretnego wyrazu, zdawa艂y si臋 pozbawione wi臋kszego sensu.
Po przylocie do Korei 偶ycie nabra艂o dziwacznego biegu. Jej dzie艅 wype艂nia艂y wizyty u r贸偶nych lekarzy, czy innych specjalist贸w, kontrolne pytania ojca i czujne spojrzenie Minho, testy i ci膮g艂a kontrola tak jakby mia艂a si臋 rozpa艣膰, gdy tylko spuszcz膮 j膮 z oka.
By膰 mo偶e mieli racj臋.
W tym wszystkim mia艂a wr贸ci膰 do normalno艣膰, kt贸rej ramy okre艣la艂a nauka, szko艂a i czas sp臋dzony z ojcem. Kiedy艣 odda艂aby wszystko, by w艂a艣nie tak wygl膮da艂a jej codzienno艣膰, by w艂a艣nie tutaj mog艂a by膰, wraz z ojcem, a nie matk膮. Teraz jednak czu艂a si臋 przyt艂oczona jego trosk膮, poleceniami i og贸ln膮 kontrol膮, kt贸re nie pozostawia艂y miejsca dla starych przyzwyczaje艅.
Danielle mia艂a r贸wnie偶 nadziej臋, 偶e tutaj, w domu w Korei zdo艂a zapomnie膰 o wszystkim co ostatnio mia艂o miejsce, nawet o nim. O wiele 艂atwiej by艂oby przetrwa膰 noce kiedy pali艂 j膮 g艂贸d, dni kiedy nie by艂a w stanie na niczym si臋 skupi膰, gdy sk贸ra pali艂a j膮 偶ywym ogniem, gdy by艂a zm臋czona, a nie potrafi艂a zmru偶y膰 oka. W tym wszystkim, w panuj膮cym chaosie jedno pozostawa艂o niezmienne. Namgi.
Odnosi艂a wra偶enie, 偶e wszystko by艂o przesi膮kni臋te jego obecno艣ci膮, jego zapachem, czai艂 si臋 w ka偶dym rogu, nawet tutaj w Korei. Dom pe艂en by艂 wsp贸lnych wspomnie艅, szarpni臋膰 strun, stukotu szk艂a, 艣miechu i skradzionych poca艂unk贸w. Cho膰 Seul by艂 ogromny, kolorowy i g艂o艣ny, a jego zakamarki umiej臋tnie potrafi艂y skra艣膰 uwag臋 i odwr贸ci膰 spojrzenie od codziennych trosk, miasto zdawa艂o si臋 jeszcze gorsze ni偶 cztery 艣ciany domu. Danielle widzia艂a tu jedynie wytyczone kilka miesi臋cy temu szlaki. Apartament, w kt贸rym sp臋dzili razem tyle chwil, ciasna knajpka, w kt贸rej pierwszy raz udawali przed innymi par臋, w膮skie uliczki po kt贸rych spacerowali, stoiska przy kt贸rych wydali troch臋 won贸w, czy wznosz膮ca si臋 nad miastem wie偶a Namsan, patrz膮ca na wszystko z g贸ry. To odczucie towarzyszy艂o jej niczym cie艅, kt贸rego nigdy nie mia艂a si臋 pozby膰.
Aczkolwiek nie wiedzia艂a, czy tego w艂a艣nie chcia艂a, zapomnienia. Mo偶e tak by艂oby lepiej, a mo偶e wr臋cz przeciwnie. Tego r贸wnie偶 nie potrafi艂a okre艣li膰, bo bywa艂y dni, gdy chcia艂a zar贸wno jednego jak i drugiego.
W Korei, czeka艂 j膮 odwyk, kt贸ry matka zawsze okre艣la艂a jedynie rekonwalescencj膮, nie mog膮c prze艂kn膮膰 faktu, z czym boryka艂a si臋 jej c贸rka. Wci膮偶 powtarza艂a jak bardzo si臋 na niej zawiod艂a, jak wstydzi艂a si臋 musz膮c k艂ama膰 na jej temat zamiast wychwala膰 kolejne sukcesy c贸rki, jak bardzo si臋 zmarnowa艂a. Danielle jedynie wzrusza艂a ramionami, nie maj膮c ochoty wyk艂贸ca膰 si臋 z kobiet膮, wiedz膮c 偶e nic nie zmieni zdania rodzicielki. Opr贸cz tego czeka艂 na ni膮 powr贸t do szkolnej rzeczywisto艣ci. Czeka艂a na ni膮 najlepsza baletowa szko艂a, powrotna karta do 艣wiata ta艅ca i ponowna szansa na budowanie kariery, o kt贸rej kiedy艣 tak zagorzale my艣la艂a.
Jednak do ta艅ca r贸wnie偶 ju偶 jej nie ci膮gn臋艂o. Wr臋cz przeciwnie, czu艂a wewn臋trzny wstr臋t, a deski sali tanecznej nigdy nie zdawa艂y si臋 jej tak obce jak dnia, w kt贸rym posz艂a na pr贸b臋 w nowej szkole. To by艂 s艂odko gorzki moment, zetkni臋cie z czym艣 co kiedy艣 dawa艂o upust emocjom, co艣 w czym si臋 spe艂nia艂a, teraz zdawa艂o si臋 czym艣 w czym nie wyobra偶a艂a d艂u偶ej siebie.
Ta cz膮stka niej r贸wnie偶 pozosta艂a w Nowym Jorku.
Nie wiedzia艂a jak mia艂a si臋 odnale藕膰 w tym wszystkim, pozbawiona jedynej rzeczy, w kt贸rej by艂a dobra.
I ba艂a si臋 do tego przyzna膰. Przed sam膮 sob膮, ale i przed bliskimi. By艂 to moment, w kt贸rym pragn臋艂a znale藕膰 si臋 w znajomym studio, okryta innym kocem ni偶 tym teraz… by艂y to momenty, w kt贸rych si臋ga艂a po telefon i omal nie wybiera艂a numeru, kt贸ry wyry艂 si臋 na pami臋膰 w jej g艂owie.
Namgi.
Namgi, kt贸ry niegdy艣 by艂 jej rozwi膮zaniem na wszystko, tak jak taniec.
Nie mia艂a, ani jednego, ani drugiego.
Niekiedy wychodzi艂a na spacer z za艂o偶onymi s艂uchawkami i widzia艂a go id膮cego chodnikiem w艣r贸d innych ludzi, w mijaj膮cych j膮 samochodach, siedz膮c na przystanku lub b艂膮dz膮c pomi臋dzy licznymi straganami. Zdarza艂o jej si臋 wyci膮gn膮膰 d艂o艅 i si臋gn膮膰 czyjego艣 ramienia, obcego, napotykaj膮c niezrozumia艂e spojrzenie. Mog艂a jedynie zak艂opotanie przeprosi膰 i i艣膰 dalej. Trudno by艂o si臋 przyzna膰 do tego jak bardzo by艂a przywi膮zana do ch艂opaka, nawet po tym wszystkim co si臋 mi臋dzy nimi wydarzy艂o i cho膰 ostatecznie wyjecha艂a dobrowolnie, szuka艂a go nie tylko w t艂umie, ale i w ka偶dej rozmowie, u艣miechu, czy spojrzeniu. Nikt jednak nie m贸g艂 by膰 Namgim, bo on by艂 tylko jeden.
Musia艂a to w ko艅cu zrozumie膰, jakkolwiek ci臋偶kie by艂o zderzenie z rzeczywisto艣ci膮, Namgi by艂 jej przesz艂o艣ci膮, cho膰 kiedy艣 snuli s艂odkie, naiwne plany na wsp贸ln膮 przysz艂o艣膰, wymy艣laj膮c kolejne podr贸偶e, czy prozaiczniej, co zjedz膮 jutro na obiad.
Mog艂a wyleczy膰 si臋 z uzale偶nienia, ale 偶adni specjali艣ci nie byli w stanie zaradzi膰 na z艂amane serce.
T臋skni艂a r贸wnie偶 za wieloma innymi rzeczami, czego si臋 po sobie nie spodziewa艂a. T臋skni艂a za t膮 niesforn膮, fa艂szyw膮 gromad膮 艣mietanki towarzyskiej, w kt贸rej przysz艂o jej si臋 par臋 razy obr贸ci膰, za kaw膮 w towarzystwie Yuri, z kt贸r膮 mog艂a poplotkowa膰 o nowo formuj膮cych si臋 zwi膮zkach, zakupach i innych g艂upotach, za imprezami w ich towarzystwie, a nawet za Plotkar膮, kt贸ra knu艂a bez ko艅ca jak namiesza膰 w ich 偶yciach. W wolnych chwilach przegl膮da艂a ich social media, analizuj膮c ile zmian zasz艂o odk膮d wyjecha艂a, czyta艂a nawet przekorne posty Plotkary, byleby odrobin臋 zanurzy膰 si臋 w dawnym 艣wiecie.
— Nied艂ugo przyro艣niesz do tej pod艂ogi. — prychn臋艂a pod nosem, przenosz膮c wzrok na Minho, kt贸ry sta艂 nad ni膮. By艂a tak zamy艣lona, 偶e nie us艂ysza艂a wcze艣niej jego krok贸w, cho膰 czasem mia艂a wra偶enie, 偶e ten porusza si臋 bezszelestnie niczym ninja.
— Nie mam nic przeciwko. — Wzruszy艂a ramionami.
— Nie mam nic przeciwko. — us艂ysza艂a nad g艂ow膮 przekorny g艂os Minho, kt贸ry na艣ladowa艂 jej w艂asny. Zmarszczy艂a nieco brwi i wystawi艂a j臋zyk w odpowiedzi, niczym rasowa ma艂a dziewczynka, ksi臋偶niczka, jak mia艂 w zwyczaju j膮 przezywa膰. — Zbieraj si臋, p贸jdziemy si臋 przejecha膰. — zakomenderowa艂.
— Nie chce mi si臋 nigdzie wychodzi膰. — odpowiedzia艂a bez namys艂u, z automatu. — Szczeg贸lnie w t膮 pogod臋. — doda艂a zaraz, w ramach przekonania go, 偶e to by艂 naprawd臋 kiepski pomys艂.
— Spokojnie, posiadamy w domu nar臋cz szalik贸w i czapek, a samoch贸d ma sprawne ogrzewanie. — wyci膮gn膮艂 po ni膮 r臋k臋 i poci膮gn膮艂 do g贸ry, gest delikatny, ale nie zostawiaj膮cy miejsca dla sprzeciwu.
Miewa艂a koszmary. Bezsenne, niespokojne noce. W艂a艣nie takie jak ta, a wtedy Minho przychodzi艂 do niej z podobnymi pomys艂ami jak teraz, pr贸buj膮c odwr贸ci膰 jej uwag臋, poprawi膰 humor, nie zwa偶aj膮c na w艂asne niewyspanie. Stara艂 si臋 by膰 jej opok膮, nie znosz膮c tej wersji Danielle, z kt贸r膮 przysz艂o mu si臋 zetkn膮膰. Niekoniecznie wiedzia艂 jak inaczej m贸g艂by si臋 z ni膮 obchodzi膰, gdy zdawa艂a si臋 jeszcze kruchsza ni偶 zazwyczaj. Wype艂nia艂o go jednocze艣nie wsp贸艂czucie jak i z艂o艣膰. Z艂o艣膰 na Namgiego, na Nowy Jork i matk臋 dziewczyny. Nie rozumia艂 jak ta dw贸jka mog艂a dopu艣ci膰 do takiego stanu, a ka偶de zdawa艂o si臋 zas艂ania膰, g艂upimi w jego mniemaniu, argumentami.
Danielle wspar艂a g艂ow臋 o ch艂odn膮 szyb臋 samochodu, zatapiaj膮c si臋 w grubej bluzie i ciep艂ym szaliku. Jej wzrok, nieco nieobecnie, przesuwa艂 si臋 po mijanych budynkach. Nie wiedzia艂a ile jechali w ciszy, kt贸r膮 przerywa艂a cicho lec膮ca w tle piosenka. Pod nosem, raz za razem, pojawia艂 si臋 drobny ruch, ni to u艣miech, ni to grymas, na wspomnienie podobnych przeja偶d偶ek, kt贸re mia艂y miejsce w Stanach, w samochodzie z b艂yszcz膮cym sufitem.
— Zatrzymaj si臋. — poprosi艂a nagle, wskazuj膮c niewielk膮 zatoczk臋. Minho bez sprzeciwu wykona艂 pro艣b臋 Danielle, kt贸ra zaraz po zaparkowaniu auta, wysiad艂a z niego. Podesz艂a do barierki odgradzaj膮cej ulic臋 od urwistego pobocza. Seul rozci膮ga艂 si臋 przed nimi, w dole, migocz膮c kolorowo w oddali.
— I co? Jednak nie jest za zimno? — Danielle parskn臋艂a 艣miechem. Roze艣mia艂a si臋 mocno i g艂o艣no, zakrywaj膮c usta d艂oni膮 w pr贸bie zd艂awienia niekontrolowanej fali rozbawienia. Minho sta艂 z uniesionymi wysoko brawiami, z wyra藕nym zaskoczeniem maluj膮cym si臋 na twarzy. Czasem za ni膮 nie nad膮偶a艂, ale ten d藕wi臋czny radosny 艣miech napawa艂 go nadziej膮, 偶e Dani dojdzie do siebie. Przygl膮da艂 si臋 wi臋c jak si臋 艣mieje unosz膮c twarz ku niebu, z przymkni臋tymi powiekami, potarganymi w艂osami, na kt贸rych zatrzymywa艂y si臋 p艂atki, g臋sto padaj膮cego, 艣niegu i dr偶膮cymi ramionami.
— Przytul mnie Minho. — Nagle nieco spowa偶nia艂a, cho膰 dalej by艂a u艣miechni臋ta. Wyci膮gn臋艂a do niego r臋k臋, kt贸r膮 po chwili zastanowienia uj膮艂.
Nie nad膮偶a艂 za ni膮, ale czy kiedykolwiek by艂o inaczej?
Danielle wtuli艂a si臋 w jego bok, gdy podszed艂 bli偶ej.
Wdycha艂a zapach 艣wie偶ych perfum Minho, ciesz膮c oko 艂adnym widokiem nocnego miasta. Obejmowa艂 j膮 jednym ramieniem, splataj膮c razem palce ich d艂oni.
Oboje na sw贸j spos贸b rozkoszowali si臋 t膮 chwil膮, Danielle odrobin膮 spokoju, Minho jej blisko艣ci膮, cho膰 ta nie powinna sprawia膰 mu tyle przyjemno艣ci, ile w rzeczywisto艣ci sprawia艂a. To by艂a jego 艣wi臋ta zasada, kt贸rej nigdy w 偶yciu nie chcia艂 przekracza膰. Danielle by艂a zawsze dla niego niczym siostra.
Ale czy dalej m贸g艂 tak powiedzie膰, zw艂aszcza teraz, trzymaj膮c j膮 w ramionach, czuj膮c jej zaci艣ni臋te palce na swoich?
***
Wysz艂o troch臋 mas艂o ma艣lane, takie ciut o niczym, ciut sm臋t... ale jak wena si臋 pojawi艂a to 偶al by艂o nie skorzysta膰, a mo偶e i uda si臋 ponownie rozrusza膰, cho膰 czasu na pisanie, mam wra偶enie, jest coraz mniej. Jak to pisa艂am to my艣la艂am o wszystkich postaciach, kt贸re przewin臋艂y si臋 przez Plotkar臋 i jak wiele, na przestrzeni czasu, si臋 zmieni艂o. Troch臋 t臋skno za niekt贸rymi, co? ;D
Dani na razie "bawi" si臋 w Korei, ale mo偶e jeszcze wr贸ci z przytupem do naszego kochanego NYC.
Dzi臋kuj臋 wszystkim, kt贸rzy przebrn臋li przez moje wypocinki i za wszystkie wsp贸lne w膮tki z Dani ❤️
Koniec gadania, lec臋 bo w艂a艣nie sp贸藕niam si臋 do pracy... heeeejkaaa! 馃拫
— Masz papierosa? — zapyta艂 g艂o艣no jaki艣 blondw艂osy ch艂opak, opieraj膮c si臋 d艂oni膮 o oparcie kanapy, na kt贸rej Yuri siedzia艂a wraz ze swoimi kilkoma najbli偶szymi przyjaci贸艂kami, i zmuszaj膮c je tym samym do odwr贸cenia si臋 i przerwania rozmowy. Jego nieprzytomny wzrok tak bardzo b艂膮dzi艂 od ilo艣ci wypitego alkoholu, 偶e dziewczyna nie by艂a pewna, do kt贸rej z nich tak naprawd臋 kierowa艂 swoje pytanie. Zd膮偶y艂a tylko wygi膮膰 usta w czym艣, co chyba tylko przypomina艂o u艣miech, gdy pojawi艂 si臋 nast臋pny ch艂opak — sporo trze藕wiejszy — by z zak艂opotaniem odci膮gn膮膰 go na bok. Wszystkie wymieni艂y pomi臋dzy sob膮 porozumiewawcze spojrzenia i powr贸ci艂y do rozmowy.
— Ale my艣licie, 偶e ona naprawd臋 to zrobi艂a?
— Zaraz, pogubi艂am si臋. O kim teraz m贸wicie?
— G艂upia jeste艣? Brunetka, siedzi na przeciwko, po drugiej stronie. Chodzimy razem na francuski.
Nie by艂o trudno dosta膰 si臋 na imprezy, kt贸re organizowa艂 Kim Seojun. Wystarczy艂o zna膰 kogo艣, kto zna艂 kogo艣, kto zna艂 kogo艣, a w najgorszym wypadku po prostu stawi膰 si臋 pod drzwiami jego loftu w pi膮tek wieczorem, by dowiedzie膰 si臋, jak 艣mietanka towarzyska Upper East Side umila sobie czas. Yuri jednak nie mog艂o to grozi膰, bo umia艂a znale藕膰 sobie na tyle odpowiednie towarzystwo, by 偶adna z tych okazji nie przesz艂a jej obok nosa. Ale tak jak jej kole偶anki, kt贸re w艂a艣nie wymienia艂y si臋 naj艣wie偶szymi ploteczkami, by艂a w艂a艣nie tylko tym — odbiorc膮. Mo偶e i lo偶膮 z najlepszym widokiem, ale wci膮偶 tylko i wy艂膮cznie widowni膮.
Mieszkanie Seojuna robi艂o wra偶enie i dziewczyna naprawd臋 lubi艂a przychodzi膰 na jego imprezy, kt贸re przez lata uros艂y w艣r贸d jej znajomych na miar臋 kultowych. G艂贸wne pomieszczenie, ogromny salon, kt贸ry wzrasta艂 na dwa pi臋tra, zaaran偶owane by艂o w stylu klubowym, z DJ-k膮 w jednym k膮cie i barem, za kt贸rym stali prawdziwi barmani, w drugim. Pod przeszklon膮 艣cian膮 z widokiem na Manhattan znajdowa艂 si臋 pe艂noprawny basen, w kt贸rym teraz p艂ywa艂o przynajmniej pi臋tna艣cie os贸b. Yuri nie mog艂a sobie wyobrazi膰, jak to jest 偶y膰 w takim miejscu i zawsze zastanawia艂a si臋, jak naprawd臋 wygl膮da ono na co dzie艅, bez setek pij膮cych, ta艅cz膮cych i krzycz膮cych do siebie os贸b w 艣rodku.
Ale najwi臋ksz膮 atrakcje zawsze stanowi艂o Inner Circle. Przydomek, o kt贸rym chyba nie wiedzieli nawet sami zainteresowani. W samym centrum pomieszczenia znajdowa艂o si臋 kilka kanap u艂o偶onych w p贸艂okr膮g, kt贸re zawsze by艂y zajmowane przez samego w艂a艣ciciela i jego najbli偶szych przyjaci贸艂, czyli sta艂ych bywalc贸w ulubionej — zaraz po Vogue'u — lektury Han Yuri. Plotkary.
— I jak ta brunetka si臋 nazywa艂a?
— Ari. — Yuri przewr贸ci艂a oczami. — Nazywa si臋 Min Ari. Mi艂a jest, ale nie wchod藕 jej w drog臋, bo raczej niespecjalnie to lubi. Lekko m贸wi膮c. Obok niej siedzi Seojun, jego znasz, obejmuje j膮 ramieniem, wi臋c najwyra藕niej s膮 w pogodnym okresie. Podobno si臋 zar臋czyli, w sensie... Ich rodziny ich zar臋czy艂y, rozumiesz? Zaraz obok Jackson, oni si臋 przyja藕ni膮, to ten, kt贸ry znowu organizuje imprezy na jachcie, no i Octavia, kt贸ra patrzy w telefon tej 艣miej膮cej si臋 blondynki, Cornelii. Cornelia ma swoj膮 mark臋 odzie偶ow膮, a Octavia jest c贸rk膮 prawnik贸w i podobno zostawi艂a narzeczonego we Francji. — Westchn臋艂a ci臋偶ko. — Wiesz, w jeden wiecz贸r ci chyba wszystkiego nie wyt艂umaczymy.
— Chc臋 wiedzie膰 — mrukn臋艂a Layla odrobin臋 p艂aczliwym tonem. Wla艂a ju偶 w siebie dosy膰 sporo alkoholu. By艂a kuzynk膮 jednej z jej bli偶szych przyjaci贸艂ek i przeprowadzi艂a si臋 w zesz艂ym miesi膮cu wraz z najbli偶sz膮 rodzin膮 do Nowego Jorku. Mia艂a sko艅czy膰 ostatni膮 klas臋 w Constance Billard i upar艂a si臋, 偶e chce dowiedzie膰 si臋 wszystkiego na temat 偶ycia na Pi膮tej Alei. Ca艂膮 paczk膮 zatem zgodnie stwierdzi艂y, 偶e nie pozostaje im nic innego, tylko zabra膰 j膮 na imprez臋 Seojuna.
— No... dobra. Na ko艅cu kanapy siedzi Dani ze swoimi przyjaci贸艂kami, jej ojciec jest politykiem, a matka ma szko艂臋 baletow膮, a za ni膮 Sunghoon rozmawia przez telefon, jest uroczy, ale s艂ysza艂am o nim nieciekawe historie, w kt贸re zreszt膮 ma艂o wierz臋. — Dziewczyna zwin臋艂a usta w dzi贸bek, uwa偶nym okiem 艣ledz膮c twarze imprezowicz贸w. — Nie wiem, kto jeszcze. O, przy barze siedzi Kanchana z przyjaci贸艂k膮, ona jest pocz膮tkuj膮c膮 aktork膮, ale zagra艂a w paru bardzo znanych teledyskach, a tam bardziej z boku Yosoo, s艂ysza艂am, 偶e jego rodzice robi膮 jakie艣 przekr臋ty, ale nie mam poj臋cia, czy to prawda. A ten ch艂opak, kt贸ry w艂a艣nie podszed艂 do kanapy, to Jonghyun, jego rodzice s膮 po starych pieni膮dzach, ale jest naprawd臋 w porz膮dku. Chyba.
Layla wygl膮da艂a, jakby kr臋ci艂o jej si臋 w g艂owie. Yuri podci膮gn臋艂a pod siebie nogi. Mog艂a pozwoli膰 sobie na wiele, ale kwas 偶o艂膮dkowy nie mia艂 prawa w 偶adnych okoliczno艣ciach spotka膰 si臋 z zamszowymi noskami jej najnowszych Louboutin贸w.
— Czyli co, oni si臋 wszyscy ze sob膮 przyja藕ni膮?
Blondynka roze艣mia艂a si臋 s艂odko.
— Sk膮d! Znaj膮 si臋. Toleruj膮. Sp臋dzaj膮 ze sob膮 czas, czy tego chc膮, czy nie.
Przygryz艂a lekko doln膮 warg臋, przeskakuj膮c spojrzeniem od jednej twarzy do drugiej. 呕aden z nich nie tylko nie zwraca艂 na nie najmniejszej uwagi, ale nawet nie wiedzia艂 o ich istnieniu.
Nie wiedzia艂a jeszcze, jak jej si臋 uda to zrobi膰, ale by艂a pewna, 偶e w kt贸rym艣 momencie zejdzie z lo偶y na g艂贸wn膮 scen臋. I to ona b臋dzie si臋 wybornie bawi膰, gdy z naprzeciwka nieznane nikomu dziewczyny b臋d膮 przekazywa膰 sobie szcz膮tkowe i nieprawdziwe informacje na jej temat.
— Gdybym mia艂a obstawia膰, bardziej sk艂ania艂abym si臋 do tego, 偶e tak naprawd臋 si臋 nienawidz膮.
♠
September 1, 2023 ♥ queen's bday party, NY
Przez lata nauki w Constance st膮pa艂a po wyj膮tkowo cienkim lodzie. Ju偶 kiedy pierwszy raz przekroczy艂a pr贸g szko艂y i pad艂y na ni膮 pierwsze ciekawskie spojrzenia innych uczni贸w, wiedzia艂a, 偶e to by艂 czas na to, aby przepisa膰 histori臋 swojego 偶ycia na tak膮, kt贸ra nie tylko wpasuje si臋 w jej nowe realia, ale te偶 przyniesie jej sporo korzy艣ci. Chcia艂a by膰 w ko艅cu cz臋艣ci膮 tego 艣wiata, od kiedy tylko pierwszy raz wpad艂 jej w r臋ce magazyn pe艂en zdj臋膰 pi臋knych kobiet odzianych w pierwszorz臋dny, w艂oski jedwab.
Musia艂a si臋 dobrze postara膰, aby zatrze膰 za sob膮 艣lady, wi臋c wyrobi艂a sobie opini臋, kt贸rej nikt nie m贸g艂, a przede wszystkim nie chcia艂, zakwestionowa膰 — beztroskiej, trzpiotowatej i g艂upiutkiej dziewczynki. Dla nikogo nie wydawa艂o si臋 dziwne, 偶e ta sama osoba, kt贸ra by艂a w stanie uwierzy膰 w ka偶de b艂ahe k艂amstwo, zbiera艂a jedne z najlepszych ocen w klasie. Nie zawsze jednak k艂ama艂a i nie we wszystkich kwestiach, bo naiwno艣膰 towarzyszy艂a jej przecie偶 przez ca艂e 偶ycie; pod膮偶a艂a na 艣lepo obran膮 艣cie偶k膮, stawiaj膮c kolejne domki z kart i 艂udz膮c si臋, 偶e bajka, kt贸r膮 sama stworzy艂a, to jej rzeczywisto艣膰.
Przez pierwsze lata codziennie doje偶d偶a艂a przez dwie godziny do szko艂y, w ostatnich, ju偶 po rozpocz臋ciu studi贸w, pomieszkiwa艂a w obskurnych mieszkaniach w najgorszych cz臋艣ciach Nowego Jorku. Ledwo wi膮za艂a koniec z ko艅cem, ale nigdy nie da艂a po sobie tego pozna膰. Opanowa艂a sztuk臋 zapewnienia sobie p艂ynno艣ci finansowej do perfekcji; jej m贸zg bezb艂臋dnie i bez przerwy kalkulowa艂, za co powinna zap艂aci膰, co zwr贸ci膰, sk膮d wyp艂aci膰 i od kt贸rego pracownika banku w nast臋pnym tygodniu nie odbiera膰 telefonu. Mia艂a d艂ugi, ogromne d艂ugi, i to praktycznie od pierwszego dnia, kiedy postawi艂a pierwszy krok na Upper East Side, ale jakim艣 cudem, cho膰 kruchy l贸d trzeszcza艂 uparcie i coraz g艂o艣niej pod jej stopami, dalej utrzymywa艂a si臋 na powierzchni.
Cho膰 nie by艂o w niej niczego specjalnego, ot, kolejna dziewczyna, jakich na Manhattanie by艂o wiele, by艂a jedna rzecz, z kt贸rej by艂a niezaprzeczalnie dumna — wiedzia艂a, jak si臋 ubra膰. Niewa偶ne, czy wk艂ada艂a 艣wie偶o kupione YSL, kt贸re nast臋pnego ranka zamierza艂a zwr贸ci膰, czy przerobion膮 kieck臋, kt贸r膮 dorwa艂a w sklepie z u偶ywan膮 odzie偶膮, wygl膮da艂a wspaniale. Rok w rok jej zdj臋cia mo偶na by艂o znale藕膰 na stronach internetowych topowych magazyn贸w pod artyku艂ami o Fashion Weekach albo o modzie ulicznej. Mia艂a gust, styl i wyczucie, przynajmniej w jednej kwestii.
Gdy przed paroma miesi膮cami spotka艂a Sunghoona w swojej ulubionej kawiarni, oczywi艣cie wpad艂a w jego sid艂a bez najmniejszych podejrze艅. Nie wiedzia艂a, 偶e przypatrywa艂 jej si臋 od d艂u偶szego czasu, kalkuluj膮c, czy by艂a dobr膮 kandydatk膮 na jego nast臋pn膮 ofiar臋, kt贸rej zamierza艂 bezdusznie z艂ama膰 serce, a ju偶 przede wszystkim nie mog艂a mie膰 poj臋cia o tym, 偶e jego w艂asne by艂o dawno zaj臋te przez kogo艣 innego.
Nie widzia艂a ch艂odu w jego spojrzeniu, ani w艣ciek艂ego b艂ysku w oku. Odda艂a si臋 w pe艂ni w jego r臋ce, spe艂niaj膮c ka偶de najdrobniejsze 偶yczenie, byleby tylko utrzyma膰 przy sobie kogo艣, kto zdawa艂 si臋 szczerze j膮 kocha膰. Kto sp臋dza艂 z ni膮 godziny na nauce w bibliotece, przynosi艂 jej ulubion膮 kaw臋, wys艂uchiwa艂 d艂ugich i nudnych opowie艣ci o jej d艂ugich i nudnych dniach. By艂a nim zauroczona po uszy, a w dodatku ta znajomo艣膰 pozwoli艂a jej na dopi臋cie swego — w ko艅cu znalaz艂a si臋 na swojej upragnionej, g艂贸wnej scenie.
I pierwsza, przez lata wyczekiwana impreza Plotkary, na kt贸r膮 otrzyma艂a osobiste zaproszenie, okaza艂a si臋 ostatni膮 rys膮 na jej osobistej tafli.
Nie umia艂a w tym g艂upim budynku znale藕膰 艂azienki. Krew kapa艂a z jej poranionych szk艂em r膮k na pod艂og臋, ale ka偶de pytanie innych go艣ci czy obs艂ugi by艂o przez ni膮 ucinane kr贸tkim warkni臋ciem. Po kilku minutach b艂膮dzenia bocznymi korytarzami, w ko艅cu min臋艂a wej艣cie do hotelowej kuchni. Poczeka艂a chwil臋, nas艂uchuj膮c krok贸w, a potem wsun臋艂a si臋 do pomieszczenia i od razu rzuci艂a w kierunku zlewu, by umy膰 r臋ce.
— Chyba musi tu gdzie艣 by膰 jaka艣 pieprzona apteczka — mamrota艂a pod nosem.
Mimo, 偶e Yuri do艣膰 szybko znikn臋艂a z jego pola widzenia, czerwone 艣lady, jakie pozostawi艂a po sobie na do tej pory nieskazitelnej i wypolerowanej pod艂odze, by艂y idealn膮 poszlak膮, za kt贸r膮 Sunghoon postanowi艂 pod膮偶a膰. Nie min臋艂o d艂ugo, a偶 znalaz艂 si臋 w korytarzu prowadz膮cym do cz臋艣ci hotelu zarezerwowanej dla pracuj膮cej tu obs艂ugi. By艂o tam o wiele ciszej, jedynie przyt艂umiona muzyka i gwar rozm贸w dociera艂y do niego z g艂贸wnej sali.
Kilka z os贸b, jakie napotka艂 na swojej drodze utwierdzi艂y go w przekonaniu, 偶e znajdowa艂 si臋 coraz bli偶ej celu.
— Mo偶e szuka tej dziewczyny? — szepta艂y do siebie dwie kobiety dzier偶膮cew d艂oniach tace wype艂nione przystawkami, wychodz膮c zza podw贸jnych drzwi.
Nie zastanawiaj膮c si臋 ani chwili d艂u偶ej, wymin膮艂 kelnerki i wszed艂 w g艂膮b pomieszczenia.
Nie musia艂 jej d艂ugo szuka膰. Yuri sta艂a na samym ko艅cu, w rogu, przy jednym z wielkich metalowych zlew贸w. Oddychaj膮c ci臋偶ko, ch艂opak pokona艂 dziel膮cy ich dystans i 艂api膮c j膮 za ramiona, okr臋ci艂 tak, by m贸g艂 spojrze膰 jej prosto w oczy.
O ile przy stole by艂 w stanie panowa膰 nad swoj膮 z艂o艣ci膮, tak teraz, kiedy jego palce wbija艂y si臋 w jej drobne cia艂o, zdrowy rozs膮dek wyparowa艂, ust臋puj膮c miejsca czystej furii.
— Jeste艣 z siebie dumna? — wycedzi艂 przez z臋by, odci膮gaj膮c j膮 od umywalki i popychaj膮c na tyle mocno, 偶e jej plecy zderzy艂y si臋 z boczn膮 艣cian膮.
Sam nie wiedzia艂, co w niego wst膮pi艂o, bo jak do tej pory, jego agresja by艂a ubrana jedynie w s艂owa. Teraz upust emocji by艂 fizyczny, gdy dalej nie zmniejszaj膮c presji w swoim dotyku, przyciska艂 blondyn臋 do 艣ciany. Nachyli艂 si臋 tak, by mog艂a spojrze膰 prosto w jego oczy, zobaczy膰, do czego doprowadzi艂a. Do jego braku kontroli, do z艂o艣ci. Aby zobaczy艂a, jak ma艂o w tej chwili dla niego znaczy艂a.
Chcia艂, by poczu艂a si臋 winna, bo kto inny powinien ponie艣膰 odpowiedzialno艣膰, je艣li nie ona?
Yuri sapn臋艂a tylko, otwieraj膮c usta, ale nie by艂a w stanie wci膮gn膮膰 powietrza, a strach sprawi艂, 偶e z jej oczu ponownie zacz臋艂y p艂yn膮膰 艂zy. Ba艂a si臋 o siebie, ba艂a si臋 Sunghoona, gdy patrzy艂 na ni膮 w taki spos贸b, 偶e by艂a w stanie uwierzy膰, 偶e je艣li powie zn贸w co艣, co mu si臋 nie spodoba, zrobi jej o wiele gorsz膮 krzywd臋, ni偶 tylko par臋 siniak贸w. Pisn臋艂a cicho, kiedy jego palce jeszcze mocniej wbi艂y si臋 w jej r臋ce, a gdy w ko艅cu si臋 od niej odsun膮艂, z艂apa艂a z ulg膮 oddech.
— Po czym艣 takim, nie zas艂ugujesz nawet na to, 偶ebym tutaj by艂. — wysycza艂 ch艂opak.
Kolana si臋 pod ni膮 ugi臋艂y. 呕a艂o艣nie zap艂aka艂a, osuwaj膮c si臋 na posadzk臋 i stara艂a si臋 co艣 odpowiedzie膰, wyt艂umaczy膰, ale uda艂o jej si臋 wymamrota膰 tylko kilka p艂aczliwych s艂贸w.
— Przepraszam, Sunghoon, naprawd臋 przepraszam — szepn臋艂a cicho, niemal nies艂yszalnie.
Poni偶a艂a si臋 przed nim. Pochyli艂a si臋, wyci膮gaj膮c r臋ce w kierunku jego but贸w, ale on tylko poruszy艂 nog膮, jakby chcia艂 j膮 uprzedzi膰 i odepchn膮膰. Zerkn臋艂a w g贸r臋, by skrzy偶owa膰 z nim spojrzenie — patrzy艂 na ni膮 jak na robaka, 艣miecia, na co艣 obrzydliwego. A ona nie mia艂a si艂y si臋 przed tym broni膰, momentalnie zaakceptowa艂a to jako prawd臋, bo kto艣 taki jak on nie m贸g艂by przecie偶 jej ok艂ama膰. Wszystko, co powiedzia艂, musia艂o by膰 prawd膮.
— Masz racj臋 — powiedzia艂a w ko艅cu, podpieraj膮c si臋 o zlew, by wsta膰. Mia艂a brudn膮 sukienk臋, rozmazany makija偶, w艂osy w nie艂adzie. — Nie zas艂uguj臋 na ciebie. Nigdy nie zas艂ugiwa艂am. Powinnam to sobie u艣wiadomi膰 tego pierwszego dnia.
Min臋艂a go powoli, bez s艂owa, a potem wysz艂a z kuchni powolnym krokiem. Niemal w wej艣ciu min臋艂a si臋 z Seojunem, bladym jak kreda, kt贸ry bez tchu przeszukiwa艂 ka偶de pomieszczenie mijane na swojej drodze. Spojrzeli na siebie, a na twarzy ch艂opaka momentalnie rozkwit艂a ulga. Nie powiedzia艂 do niej s艂owa, tylko patrzy艂, jak odchodzi w kierunku wyj艣cia na g艂贸wn膮 sal臋.
♥
May 14, 2024 ♦ Pitchoun Caf茅, LA
Patrzy zza wielkich, ciemnych okular贸w na par臋 dzieci bawi膮cych si臋 przed wej艣ciem do kawiarni i chichocze cicho do siebie, ch艂on膮c t臋 s艂odk膮 scen臋. Chwil臋 p贸藕niej kelner stawia przed ni膮 wysok膮 szklank臋 z karmelowym macchiato, ale dziewczyna nie 艣ci膮ga okular贸w, by wymieni膰 z nim spojrzenie, a tylko nieznacznie kiwa g艂ow膮 w podzi臋kowaniu, po czym wraca wzrokiem do dw贸jki dzieci. Teraz si臋 k艂贸c膮 — chyba o jak膮艣 zabawk臋, kt贸ra znikn臋艂a im z oczu — i tr膮caj膮 si臋 艂okciami, staraj膮c zmusi膰 tego drugiego, by poszed艂 po zgub臋. Nagle nie istnieje zupe艂nie nic, nawet ona, tylko ten obrazek, kt贸ry przez kr贸tk膮 chwil臋 pozwala jej wr贸ci膰 do przyjemnego komfortu dawno minionych dni. Mog艂aby przysi膮c, 偶e s艂yszy, jak ptaki weso艂o 膰wierkaj膮 w艣r贸d koron drzew, a zza plec贸w powiewa ciep艂y, letni wiatr. A potem do dzieci wraca starsza kobieta, oczywi艣cie niania, i zabiera ich ze sob膮. I s艂odka scena dobiega ko艅ca.
Znowu to zrobi艂a, zagapi艂a si臋. Ostatnio cz臋sto jej si臋 to zdarza, cz臋艣ciej ni偶 to robi chyba tylko o tym s艂yszy.
Nie zdejmuje ciemnych okular贸w, mimo 偶e niebo dawno zasz艂o siwymi chmurami i ju偶 niedaleko do wieczora. Nie mo偶e, nawet gdyby chcia艂a. W zamian patrzy na swoje d艂onie, po czym si臋ga do torebki, by na艂o偶y膰 na nie now膮 warstw臋 kremu. Jest m艂oda, bardzo m艂oda i delikatna, ale jej d艂onie nale偶膮 do starej, spracowanej kobiety, a przecie偶 min臋艂o zaledwie par臋 miesi臋cy od czasu, gdy z uporem pierwszy raz szorowa艂a je w ciemnej 艂azience swojego apartamentu. Jako艣 to pomaga.
Widzi si臋 w szybie samochodu zaparkowanego tu偶 przed kawiarni膮. Wygl膮da bardzo 艂adnie, a nawet lepiej ni偶 艂adnie — ma na sobie bia艂膮, eleganck膮 sukienk臋, droga bi偶uteri臋, a w艂osy 艣ci膮gni臋te w gruby kok z tylu g艂owy, dzie艂o jej osobistej fryzjerki. Jeszcze tego samego dnia zosta艂a zatrzymana przez kilka przypadkowych os贸b, kt贸rzy prosili j膮 o zdj臋cie. Cz臋艣膰 z nich, tury艣ci, wzi臋艂a j膮 za jak膮艣 aktork臋, cz臋艣膰 rozbudowywa艂a swoje portfolio fotograficzne, a cz臋艣膰, paparazzi, c贸偶, nawet nie wiedzia艂a, o co im tak naprawd臋 chodzi艂o. Kto by pomy艣la艂, 偶e temu smutnemu dziewcz臋ciu o z艂amanym sercu, za kt贸rym ci膮gn臋艂y si臋 d艂ugi, poszcz臋艣ci si臋 w 偶yciu tak bardzo, 偶e wyl膮duje w centrum Los Angeles, gdzie b臋dzie traktowana jak gwiazda.
Przyby艂 on i uratowa艂 j膮. Pami臋ta艂a ten dzie艅 z ka偶dym mo偶liwym szczeg贸艂em, wyry艂 si臋 w jej pami臋ci tak g艂臋boko, 偶e ju偶 nigdy nie mia艂 jej opu艣ci膰. Z艂amane serce nie dawa艂o jej si臋 we znaki tak dotkliwie jak brak pieni臋dzy. I bardzo d艂ugo walczy艂a. Tak d艂ugo i zaciekle, staraj膮c si臋 艂膮czy膰 dodatkowe zmiany w pracy z bieganiem do dyskont贸w, gdzie sprzedawa艂a suknie od znanych projektant贸w za grosze. Przyjaciele znikn臋li w momencie pojawienia si臋 problem贸w, zreszt膮 oni nie mieli prawa wiedzie膰 wszystkiego — nie mogli, bo od czasu do czasu, gdy gubi艂a si臋 w ich prywatnych garderobach, mog艂a potem pozwoli膰 sobie na ciep艂y posi艂ek ka偶dego dnia przynajmniej przez tydzie艅. Dogoni艂a j膮 jej w艂asna g艂upota. Ale on na to nie zwa偶a艂, pom贸g艂 jej. Sp艂aci艂 wszystkie jej d艂ugi, karty kredytowe, zaleg艂e czynsze, pieni膮dze otrzymane, wyci膮gni臋te — i skradzione — od przyjaci贸艂. Ubra艂 od st贸p do g艂贸w w najlepsze metki, zabra艂 j膮 gdziekolwiek tylko chcia艂a, a by艂 przy tym tak dobry, tak s艂odki, tak… wspania艂y, 偶e poczu艂a, i偶 zn贸w mo偶e oddycha膰. Nie protestowa艂a, kiedy podsun膮艂 pomys艂, by rzuci艂a studia i wyprowadzi艂a si臋 z nim do Los Angeles, bo jak偶e mog艂a, skoro on by艂 taki m膮dry, nale偶a艂 do 艣wiata wybranych, by艂 przecie偶 s艂awnym re偶yserem — musia艂 si臋 zna膰 na 偶yciu, a przynajmniej o wiele bardziej ni偶 ona, o czym jej cz臋sto przypomina艂. Z tak膮 twarz膮 i charakterem studia s膮 Ci niepotrzebne, kochanie. I wierzy艂a w to wszystko, w ka偶de jego s艂owo, nawet wtedy, gdy pierwszy raz pobi艂 j膮 tak bardzo, 偶e ba艂a si臋, 偶e umrze na zimnych kafelkach w tej hotelowej 艂azience, w ka艂u偶y w艂asnej krwi. Ale… tak mu by艂o przecie偶 przykro, tak 偶a艂owa艂. Mo偶e faktycznie nie powinna go dra偶ni膰, gdy mia艂 z艂y humor, w ko艅cu zawsze powtarza艂, jak nienawidzi jej szczebiotu nad uchem, a ju偶 szczeg贸lnie kiedy jest zirytowany i zm臋czony.
I nawet rodzice go pokochali, co by艂o bardzo dziwne, bo przecie偶 oni nie kochali nawet jej. Jako艣 nie przeszkadza艂o im, 偶e jemu bli偶ej wiekiem do nich, ni偶 do niej, a chyba nawet si臋 z tego faktu ucieszyli, kiedy dowiedzieli si臋, jak bardzo on jest im w stanie pom贸c. U艣miecha艂a si臋 szeroko do niego, taka szcz臋艣liwa i radosna, bo przecie偶 czego wi臋cej mog艂a sobie wymarzy膰, ale na rodzic贸w spogl膮da艂a nieprzeniknionym spojrzeniem — wiedzia艂a, 偶e byliby w stanie j膮 sprzeda膰, ale nie s膮dzi艂a, 偶e zrobiliby to a偶 tak szybko i bez mrugni臋cia okiem.
W ko艅cu wstaje i zostawia dwudziestodolar贸wk臋 na stoliku, zabiera torebk臋 i powoli rusza chodnikiem. Rozpada艂o si臋 ju偶 na dobre, ale jej to wcale nie przeszkadza, bo i tak ma ochot臋 si臋 przej艣膰… Ma ochot臋 przej艣膰 si臋 t臋 godzin臋 w wysokich butach na cienkiej szpilce, ma ochot臋 zrobi膰 jeszcze p贸艂godzinn膮 rundk臋 dooko艂a posiad艂o艣ci i ma ochot臋 zadzwoni膰 do kogo艣 ze znajomych, by mo偶e wpad艂 do ich domu dzisiaj z wizyt膮 na ma艂ego drinka.
Bo boi si臋 i艣膰 do domu.
♦
August 19, 2024 ♣ Palace Hotel, NY
To mia艂 by膰 jej pierwszy i ostatni dzie艅 w Nowym Jorku. Nast臋pnego dnia p贸藕nym wieczorem mia艂a z ju偶 spakowan膮 walizk膮, w kt贸rej znajdowa艂 si臋 ca艂y jej dobytek, ruszy膰 z podkulonym ogonem do domu rodzinnego, by rozpocz膮膰 — a mo偶e powr贸ci膰 — do spokojnego 偶ycia jako nikt wa偶ny. My艣la艂a, 偶e j膮 to przyt艂oczy, 偶e b臋dzie rozpacza膰 za dawnymi marzeniami, ale nie towarzyszy艂o jej 偶adne z tych uczu膰. By艂a zawiedziona, to na pewno, ale ten zaw贸d r贸wnowa偶y艂 fakt, 偶e cudem uda艂o jej si臋 wyswobodzi膰 z koszmaru, w kt贸rym sp臋dzi艂a ostatnie kilka miesi臋cy.
Przyjecha艂a, aby po偶egna膰 si臋 ze swoim miastem. Odwiedzi膰 ulubione miejsca, spotka膰 si臋 z przyjaci贸艂mi — tymi, kt贸rzy jej zostali — zje艣膰 g艂upiego hot-doga z budki w Central Parku i wst膮pi膰 do Saksa, by popatrze膰 na ubrania, na kt贸re nigdy nie b臋dzie jej ju偶 sta膰. Rozsta艂a si臋 ze wszystkimi starymi kartami kredytowymi, a cho膰 ochota i t臋sknota wci膮偶 by艂a ogromna, postanowi艂a sobie twardy cel, by nie ulec dawnym przyzwyczajeniom. Odebra艂a paczk臋 z osobistymi rzeczami ze swojego starego mieszkania, bo jej wsp贸艂lokatorka, starsza kobieta, kt贸ra, cho膰 zrz臋dliwa, zawsze by艂a dla niej dobra, obieca艂a j膮 dla niej przechowa膰, je艣li kiedykolwiek postanowi wr贸ci膰. Chyba od pocz膮tku musia艂a nie do ko艅ca ufa膰 Timothy'emu, skoro zdecydowa艂a si臋 spakowa膰 najdro偶sze sercu rzeczy i pozostawi膰 je w Nowym Jorku. U艣miecha艂a si臋 do siebie, przebieraj膮c w starych sukienkach, butach i ulubionych wydaniach magazyn贸w, jakby to by艂y najcenniejsze skarby.
Ostatnim punktem jej d艂ugiej wycieczki mia艂 by膰 drink w barze hotelu Palace. Jako zwie艅czenie jej historii, pe艂ne ko艂o, bo przecie偶 tutaj osi膮gn臋艂a sw贸j cel — wspi臋艂a si臋 na sam膮 g贸r臋, ale tylko po to, by zaraz spa艣膰 na ziemi臋 z 艂oskotem.
Wszyscy w Nowym Jorku wiedzieli ju偶, 偶e k艂ama艂a. 呕e nie pochodzi艂a z bogatej rodziny, 偶e okrada艂a swoich znajomych, 偶e przez te wszystkie lata oszukiwa艂a wszystkich wok贸艂 siebie. Ca艂e szcz臋艣cie, prawda wysz艂a na jaw, gdy wylegiwa艂a si臋 po drugiej stronie Stan贸w w ciep艂ym, kalifornijskim s艂o艅cu, gdzie konsekwencje jej k艂amstw nie mog艂y jej dogoni膰. Ale nie dba艂a ju偶 o to, nie ba艂a si臋 nawet spotka膰 twarz膮 w twarz z wszystkimi lud藕mi, kt贸rzy z przyjemno艣ci膮 skorzystaliby z okazji, by z niej szydzi膰 — ostatnie miesi膮ce zahartowa艂y j膮 tak bardzo, 偶e nic z tego nie mia艂o ju偶 dla niej znaczenia.
— Poprosz臋 Cosmopolitan— powiedzia艂a do barmana, sadowi膮c si臋 na obitym sk贸r膮 krze艣le. Mia艂a na sobie swoj膮 ulubion膮 sukienk臋, czarn膮, vintage Chanel, za kt贸r膮 zap艂aci艂a swoj膮 pierwsz膮 kart膮 kredytow膮, ulubione szpilki i subtelny makija偶.
Czu艂a si臋 pi臋knie, a przede wszystkim sob膮.
— Cosmo? Mog艂a艣 poprosi膰 o Manhattan. Nie ma chyba bardziej pospolitego drinka.
Yuri zmarszczy艂a brwi, ogl膮daj膮c si臋 w prawo, sk膮d dobiega艂 m臋ski g艂os. Z zaskoczeniem zorientowa艂a si臋, 偶e tu偶 obok niej siedzia艂 Kim Seojun, we w艂asnej osobie, a ona nawet nie zauwa偶y艂a go, gdy zajmowa艂a swoje miejsce. Wygl膮da艂 dok艂adnie tak jak zawsze, dobrze, cho膰 nie nieskazitelnie dobrze, bo sporej wielko艣ci, brudno-fioletowy siniak l艣ni艂 tu偶 pod jego prawym okiem.
— Daj mi spok贸j, okej?
Nie znali si臋, nigdy nie mieli okazji si臋 pozna膰. Oczywi艣cie, 偶e wiedzieli o swoim istnieniu, a nawet o wiele wi臋cej, ale nie zamienili ze sob膮 chyba ani jednego s艂owa.
— Musz臋? Wybacz bezpo艣rednio艣膰, ale nie wydaje mi si臋, 偶e mog艂aby艣 na kogokolwiek czeka膰 w tym miejscu.
A wi臋c wiedzia艂, tak jak wszyscy. Nie dziwi艂o jej, 偶e nawet on czyta艂 Plotkar臋. Je艣li komu艣 mia艂oby zale偶e膰, aby uporczywie pilnowa膰, by prawda o jego 偶yciu nie wysz艂a na jaw, na pewno by艂by to Seojun. On, jeden z wielu tych, kt贸rzy na co dzie艅 偶yli w k艂amstwie.
— Przyda艂by mi si臋 kto艣 do towarzystwa — doda艂.
Wzruszy艂a ramionami.
— Z艂y dzie艅? — zapyta艂a, zerkaj膮c ponownie przelotnie na siniaka pod jego okiem. Nie umia艂a powstrzyma膰 lekkiego u艣miechu. — M膮偶 redaktorki z艂apa艂 ci臋 na gor膮cym uczynku?
Tym razem to k膮ciki ust Seojuna niekontrolowanie pow臋drowa艂y w g贸r臋.
— Nie, gorzej. Omin臋艂a ci臋 wspania艂a impreza Plotkary. Jedli艣my gluty, paj膮ki i 艣ledzie, a niekt贸rzy z nas zajmowali si臋 cudzymi facetami, za co dostali po mordzie.
— Ach, czyli widz臋, 偶e na Upper East Side bez zmian? — roze艣mia艂a si臋, krzywi膮c odrobin臋.
Nie wiedzia艂a, dlaczego wdawa艂a si臋 rozmow臋 z ch艂opakiem, kt贸rego nie zna艂a, zupe艂nie jakby byli starymi, dobrymi przyjaci贸艂mi, ale prawd臋 m贸wi膮c, nie by艂a w miejscu, by m贸c si臋 nad tym zastanawia膰. Wi臋c gdy Seojun zaproponowa艂 toast za Manhattan, unios艂a ochoczo kieliszek i wychyli艂a jego zawarto艣膰 na raz.
♣
September 29, 2024 ♤ Seojun's apartment, NY
W kilka sekund po otwarciu oczu dotar艂o do niej, jak ogromnie boli j膮 g艂owa. Przez chwil臋 zrobi艂o jej si臋 tak niedobrze, 偶e obawia艂a si臋, i偶 b臋dzie musia艂a zerwa膰 si臋 z 艂贸偶ka i pop臋dzi膰 prosto do 艂azienki, ale kilka g艂臋bszych oddech贸w wystarczy艂o, aby w pe艂ni si臋 uspokoi艂a. Podnios艂a si臋, zerkn臋艂a za siebie i chwil臋 obserwowa艂a 艣pi膮cego ch艂opaka, a potem zsun臋艂a nogi powoli na ziemi臋 i wysz艂a z pokoju, zbieraj膮c po drodze szlafrok z komody. Przesz艂a do g艂贸wnej 艂azienki, gdzie z szafki przy lustrze wyci膮gn臋艂a tabletki przeciwb贸lowe.
Ostatnio ci膮gle m臋czy艂y j膮 uporczywe b贸le g艂owy. Mo偶e jednak powinna da膰 si臋 nam贸wi膰 i sprawi膰 sobie okulary. Seojun powtarza艂, aby nie siedzia艂a do p贸藕na nad ksi膮偶kami, ale naprawd臋 musia艂a teraz da膰 z siebie wszystko.
Zesz艂a na d贸艂 do kuchni, aby zacz膮膰 przygotowywa膰 艣niadanie. W ci膮gu ostatnich miesi臋cy przybra艂a w ko艅cu na wadze i zapadni臋te wcze艣niej policzki wygl膮da艂y rumianie i zdrowo. Oczy, cho膰 przem臋czone, b艂yszcza艂y na powr贸t weso艂o艣ci膮.
Ruby, ma艂a, czarna suczka rasy Pomeranian, podbieg艂a do jej n贸g, domagaj膮c si臋 pieszczot, wi臋c dziewczyna wzi臋艂a j膮 na r臋ce, mrucz膮c do niej pod nosem s艂odkim tonem. Jedn膮 r臋k膮 trzyma艂a psa, drug膮 wyci膮ga艂a jedzenie z lod贸wki, a przy tym weso艂o pod艣piewywa艂a wraz z wokalistk膮, kt贸rej g艂os wybrzmiewa艂 z g艂o艣nik贸w kuchennego radia.
Loft wygl膮da艂 zupe艂nie inaczej, ni偶 jak go zapami臋ta艂a. G艂贸wne, przestronne pomieszczenie zosta艂o sprytnie podzielone i teraz wygl膮da艂o jak pe艂noprawne mieszkanie, w kt贸rym ludzie mogli 偶y膰, a nie tylko przebywa膰. Znikn膮艂 parkiet, DJ-ka, bar oraz basen, a pojawi艂a si臋 normalna kuchnia, jadalnia oraz salon. Industrialny, zimny wystr贸j klubowy ust膮pi艂 miejsca kolorom, gustownym dodatkom i znacznie cieplejszemu wystrojowi. Oczywi艣cie, towarzyszy艂 mu taki sam, o ile nie wi臋kszy przepych, ale zupe艂nie innego rodzaju.
A przede wszystkim znikn臋艂y znienawidzone przez ni膮 kanapy. I okaza艂o si臋, 偶e w ci膮gu dnia uwielbia艂a tu przebywa膰.
— Wsta艂a艣? — powita艂 j膮 Seojun u g贸ry schod贸w. Mia艂 mokre w艂osy, wi臋c musia艂 w艂a艣nie wyj艣膰 spod prysznica. — I robisz 艣niadanie? Kto艣 tu chyba obudzi艂 si臋 w dobrym humorze.
— Nie licz na wi臋cej ni偶 tosty francuskie — mrukn臋艂a dziewczyna, kucaj膮c, by wypu艣ci膰 Ruby, kt贸ra zacz臋艂a wyrywa膰 si臋 do Seojuna, gdy tylko us艂ysza艂a jego g艂os.
— Zjem wszystko, co zostanie podane — odpar艂 potulnie Seojun, w艂膮czaj膮c ekspres. — A ciebie chyba trzeba zabra膰 na spacer, co, Rubeusie? Chyba zd膮偶ymy przed tostami, co? Dobra, my idziemy i mam nadziej臋, 偶e zaraz wracamy.
Byli ju偶 przy wyj艣ciu, gdy dziewczyna odwr贸ci艂a si臋, by krzykn膮膰:
— Masz mokre w艂osy i jest zimno, wiesz?
— Wiem! — odpar艂 g艂o艣no ch艂opak, po czym wyszed艂.
Yuri prychn臋艂a pod nosem i zacz臋艂a odlicza膰 w g艂owie: jeden, dwa, trzy, cztery, pi臋膰... Po chwili, zgodnie z przewidywaniem, drzwi wej艣ciowe ponownie si臋 otworzy艂y.
— Mam mokre w艂osy i jest zimno, wiesz?
— Wiem — mrukn臋艂a do siebie dziewczyna ze 艣miechem, z pow膮tpiewaniem i rozbawieniem zerkaj膮c za ju偶 zamkni臋te za swoimi domownikami drzwi.
Tamten sierpniowy wiecz贸r by艂 jednym z wielu prze艂omowych w jej 偶yciu, ale chyba jedynym, kt贸ry przyni贸s艂 ze sob膮 pozytywn膮 zmian臋. Nie sko艅czy艂 si臋 tak, jak mog艂aby tego podejrzewa膰 — nie upili si臋 razem tylko po to, by pomi臋dzy kolejnymi westchnieniami pokona膰 drog臋 dziel膮c膮 ich od 艂贸偶ka. Prawd臋 m贸wi膮c, nawet si臋 nie poca艂owali. Doko艅czyli drinki, ubrali p艂aszcze i ruszyli na spacer po mie艣cie, co jaki艣 czas robi膮c przystanek po kolejn膮 kaw臋, herbat臋 czy ciastko. I rozmawiali.
Seojun opowiedzia艂 jej ze szczeg贸艂ami swoj膮 histori臋; o Margaret, o Ari i Minsoo, o Sunghoonie, o prawdziwym charakterze swojej pracy, a przede wszystkim o tym, jak bardzo czu艂 si臋 zagubiony we w艂asnym 偶yciu. Ona przyzna艂a mu si臋 do najlepiej strze偶onych sekret贸w, o tym, jak uwolni艂a si臋 w ko艅cu od Timothy'ego, o przerwanych studiach, o zwi膮zku z Sunghoonem i o planach na przysz艂o艣膰, a raczej o ich braku.
Zosta艂a u niego tego wieczora. Prosi艂 i b艂aga艂, i da艂a si臋 przekona膰, aby zosta膰 jeszcze tydzie艅, w trakcie kt贸rego ka偶dego dnia przekonywa艂 j膮, aby zastanowi艂a si臋, czy na pewno nie chce zosta膰 w Nowym Jorku. Po jakim艣 czasie twarde nie zamieni艂o si臋 w mo偶e.
Dziwi艂o j膮 zachowanie Seojuna. Dziwi艂 j膮 on sam. Nie urazi艂 jej dumy ani razu, oferuj膮c pieni膮dze, ale podsuwa艂 jej niesko艅czon膮 ilo艣膰 rozwi膮za艅 wszystkich w膮tpliwo艣ci, kt贸re wi膮za艂y si臋 z jej pozostaniem w mie艣cie. Nawet wspi膮艂 si臋 na wy偶yny mo偶liwo艣ci i za艂atwi艂 jej wst臋pn膮 rozmow臋 o prac臋, o kt贸rej kiedy艣 mog艂a tylko pomarzy膰.
Spotkali si臋 w momencie swojej najwi臋kszej s艂abo艣ci. Bezradni, bez planu na 偶ycie, z wyrw膮 i pustk膮 w sercu, kt贸rej nie potrafili za艂ata膰.
W ko艅cu pewnego dnia powiedzia艂a mu, 偶e nie wyjedzie, pod kilkoma warunkami. Po pierwsze, zostanie w jego mieszkaniu zgodnie z jego 偶yczeniem, ale tylko je艣li wynajmie w艂asne za swoje pieni膮dze, do kt贸rego b臋dzie mog艂a si臋 przenie艣膰 w jakimkolwiek momencie, bez 偶adnego sprzeciwu z jego strony. Po drugie, ich relacja mia艂a pozosta膰 w sferze przyjacielskiej, bo w dziwny spos贸b bardzo dobrze im to wychodzi艂o. A po trzecie, Seojun mia艂 i艣膰 na studia.
A on si臋 na to wszystko zgodzi艂.
♡?
October 1, 2024 ♡ New York University, NY
— Denerwujesz si臋?
— Ja? Chyba 偶artujesz — prychn膮艂 ch艂opak, zerkaj膮c na Yuri z politowaniem. W kilka sekund ten prze艣miewczy wyraz twarzy stopnia艂 pod wp艂ywem jej sceptycznego spojrzenia. — No, dobra. Mo偶e troch臋? Wiesz, cz臋艣膰 z nas nigdy nie by艂a na studiach, ty przynajmniej zd膮偶y艂a艣 zrobi膰 licencjat. I to z biotechnologii.
— S艂uchaj, je艣li ja da艂am rad臋 z biotechnologi膮, a wszyscy wiedz膮, 偶e inteligencj膮 nie grzesz臋, iberystyka nie powinna by膰 takim problemem, co?
Seojun roze艣mia艂 si臋, kr臋c膮c g艂ow膮, po czym wyjrza艂 przez okno samochodu Yuri, starego Chevroleta, kt贸rego odkupi艂a za grosze od znajomego, by m贸c doje偶d偶a膰 na uczelni臋. Godzi艂 si臋 na te wszystkie jej nowe zasady, bo rozumia艂, jak bardzo jest to dla niej wa偶ne, a koniec ko艅c贸w okaza艂o si臋, 偶e cena jego komfortu nie by艂a jednak a偶 tak wysoka. Nowy Jork miga艂 mu przed oczami i jeszcze nigdy nie by艂 dla niego tak 艂askawy.
Yuri pomog艂a mu... ze wszystkim. Wys艂uchiwa艂a gniewnego potoku s艂贸w, gdy dopada艂a go frustracja, doradza艂a, jak naprawi膰 to, co zd膮偶y艂 ostatnimi miesi膮cami zepsu膰, a cho膰 by艂a ostrym s艂uchaczem — czego w zasadzie si臋 po niej nie spodziewa艂 — jej rady faktycznie okazywa艂y si臋 dobre. Pogodzi艂 si臋 z rodzin膮. Pierwszy raz szczerze porozmawia艂 z w艂asnym ojcem i cho膰 spotka艂o go spore rozczarowanie, czu艂, 偶e zrobi艂 pierwszy krok, by jeszcze wszystko naprawi膰.
Nie zmieni艂 si臋. Ale czu艂 pierwszy raz nadziej臋, 偶e mo偶e kiedy艣 uda si臋 mu to zrobi膰.
— Jeste艣my — powiedzia艂a dziewczyna, wy艂膮czaj膮c silnik samochodu. Odwr贸ci艂a si臋 do Seojuna z lekkim, pokrzepiaj膮cym u艣miechem na ustach. — Widzimy si臋 na lunchu. Gotowy?
Seojun przykry艂 jej d艂o艅 swoj膮.
I jedno, i drugie nie by艂o teraz pewne, czy aby na pewno uda im si臋 nie z艂ama膰 drugiego warunku ich umowy.
Z艁APA艁 MNIE WCZORAJ JAKI艢 KOMPLETNIE DZIKI NAP艁YW WENY I POWSTA艁O TO — OPOWIADANIE O POSTACIACH, KT脫RE JU呕 NIE ZNAJDUJ膭 SI臉 NA BLOGU. POZWOLI艁AM SOBIE TE呕 NA BEZCZELNE U呕YCZENIE POSTACI, KT脫RE S膭 CZ臉艢CI膭 NASZEGO KOCHANEGO UNIVERSUM, WI臉C MAM NADZIEJ臉, 呕E OBEJDZIE SI臉 BEZ BICIA PO MORDZIE (PROSZ臉 SI臉 WY艁ADOWA膯 NA SEOJUNIE, ON DO TEGO JEST JU呕 PRZYZWYCZAJONY). KLASYCZNIE, BO TRZEBA: DZI臉KUJ臉 BARDZO ZA CZAS PO艢WI臉CONY NA PRZECZYTANIE, BO TO PRZECIE呕 NASZA NAJCENNIEJSZA WALUTA. DZI臉KUJ臉 R脫WNIE呕 CHOMIKOWI, BO ONA NAWET NIE MA POJ臉CIA, 呕E JEDEN Z FRAGMENT脫W TO PRZEPISANY NASZ WSP脫LNY W膭TECZEK. NO I TEN, LOVE LOVE LOVE, PLS STREAM ROSIE'S NEW ALBUM ❤️❤️❤️
And I damn sure never would've danced with the devil
And now that I'm grown, I'm scared of ghosts
Memories feel like weapons
Nowy Jork, 20 Maja 2023
Siedzia艂a wyprostowana przy stole t臋po wpatruj膮c si臋 w kieliszek wype艂niony
bia艂ym winem.
S艂owa wypadaj膮ce z ust towarzysz膮cych jej os贸b wpada艂y jednym uchem, a
wypada艂y drugim. Kompletnie nie zwraca艂a uwagi na temat rozm贸w. Odgania艂a od
siebie niechciane uczucia niczym natr臋tne muchy, kt贸re w lecie zawsze
uprzykrza艂y 偶ycie. Wraca艂a wspomnieniami do ulubionych wakacji, do mi艂ych
chwil, kt贸re sprawia艂y, 偶e zawsze u艣miech wkrada艂 si臋 na jej twarz. Tym razem
to nie zadzia艂a艂o.
Nie mia艂a, dok膮d uciec. Nie mia艂a, jak st膮d uciec.
Matka Cornelii, Evelyn, naciska艂a, aby koniecznie dzi艣 by艂a obecna na
kolacji w towarzystwie starych znajomych. Tego rodzaju spotkania nie by艂y dla
blondynki niczym nowym. Wr臋cz by艂o oczekiwane od niej to, 偶e b臋dzie
towarzyszy艂a im podczas tego rodzaju spotka艅, kiedy to gdy rodzice b臋d膮 mogli
chwali膰 si臋 sukcesami swoich dzieci oraz swoimi w艂asnymi. Mieli w ko艅cu czym.
Zar贸wno Cornelia, jak i Ethan radzili sobie naprawd臋 dobrze. Starszego brata
dzi艣 jednak brakowa艂o, jednak wewn臋trznie wiedzia艂a, 偶e nawet jego obecno艣膰 nie
sprawi艂aby, 偶e poczu艂aby si臋 chocia偶 minimalnie lepiej. 呕o艂膮dek jakby mocniej si臋 艣cisn膮艂, gula w gardle powi臋kszy艂a, a w usta
wysch艂y. Si臋gn臋艂a po kieliszek z winem, licz膮c na to, 偶e kolejne procenty w jej
organizmie sprawi膮, 偶e znajdzie w sobie wi臋cej odwagi. Nic takiego nie mia艂o
miejsca, poczu艂a si臋 gorzej. O wiele gorzej. Musia艂a st膮d wyj艣膰. Uciec. Zrobi膰
cokolwiek, byle tylko nie sp臋dza膰 wi臋cej czasu w towarzystwie tych ludzi. Czu艂a
na sobie to spojrzenie. Nie mog艂a nic zrobi膰, nie mia艂a za kim si臋
schowa膰. Po swojej lewej stronie mia艂a matk臋, kt贸ra zdawa艂a si臋 nie zwraca膰
uwagi na to, jak bardzo nieobecna na kolacji jest jej c贸rka. Natomiast po
swojej prawej mia艂a Daltona Bransona. Znajomego, bo przyjacielem nie mog艂a go
nazwa膰, z dzieci艅stwa. Sp臋dzali ze sob膮 wiele czasu, ich rodziny przyja藕ni艂y
si臋 od zawsze. I mimo, 偶e pa艂ali do siebie sympati膮 to nigdy tak naprawd臋 nie
zbli偶yli si臋 do siebie na tyle, aby zosta膰 bliskimi przyjaci贸艂mi. Wsp贸lne
wakacje w Connecticut nie by艂y niczym zaskakuj膮cym, tak samo nikogo nie
zaskoczy艂o, gdy ojciec Daltona, Ralph Branson zaprosi艂 ca艂膮 rodzin臋 Watson, aby
sp臋dzili razem z jego 偶on膮 oraz synem dwa tygodnie na prywatnej wyspie na
Karaibach. Dwa tygodnie rodzina Watson sp臋dzi艂a w raju. W tym samym czasie
Cornelia sp臋dza艂a dwa tygodnie w piekle modl膮c si臋 o to, aby koniec w ko艅cu
nadszed艂. Nie mog艂a znie艣膰 obecno艣ci Branson贸w w penthousie rodzic贸w. Faktu, 偶e
siedzieli przy tym samym stole, przy kt贸rym jada艂a posi艂ki, 偶e u艣miechali si臋 i
偶artowali z jej rodzicami.
Mimo i偶 blondynka stara艂a si臋 nie zwraca膰 uwagi na to, co dzia艂o si臋
dooko艂a niej i skupia艂a si臋 g艂贸wnie na swoim talerzu to nie umyka艂y jej
prowadzone przy stole rozmowy. Rosamund Branson papla艂a jak naj臋ta o nowym
jachcie i o tym, jaki jest przestronny, pi臋kny i nosi艂 jej imi臋, wi臋c musia艂
by膰 wyj膮tkowy. Temat podchwyci艂 jej m膮偶 wtr膮caj膮c co艣 o tym, 偶e Watsonowie
koniecznie musz膮 go obejrze膰. By艂o to ciche zaproszenie do siebie, kt贸re
ochoczo rodzice dziewczyny przyj臋li. Dalton, podobnie do Cornelii, wydawa艂 si臋
by膰 wy艂膮czony z rozmowy. Wlepia艂 wzrok w sw贸j telefon, kt贸ry trzyma艂 pod sto艂em
i uparcie z kim艣 pisa艂 od kilkunastu minut. Pr臋dzej w艂o偶臋 szpilki z zesz艂ego
sezonu ni偶 pojad臋 tam z wami. Nie powiedzia艂a jednak niczego.
Przez nast臋pne dwie godziny Cornelii towarzyszy艂 sztuczny, wyuczony na
pami臋膰 u艣miech i ch臋膰 wyskoczenia przez balkon.
§
21 Maja 2023
Co ja tutaj robi臋? Po co ja tu przysz艂am?
Zacisn臋艂a usta i wpatrywa艂a si臋 w zaparkowane auto przed sob膮. Mog艂a
jeszcze si臋 wycofa膰 i wr贸ci膰 do swojego apartamentu. Tylko po co? Nie mia艂a
zaplanowanej 偶adnej wielkiej imprezy, a tego wszyscy od niej oczekiwali. Ludzie
czekali na zaproszenie na magiczne dwudzieste pierwsze urodziny blondynki. Sama
d艂ugo na to czeka艂a, a po ca艂ym tygodniu ch臋ci na cokolwiek dawno jej opad艂y.
Wrzuca艂a na relacj臋 stories od os贸b, kt贸re oznacza艂y j膮 u siebie 偶ycz膮c
wszystkiego najlepszego, klub na imprez臋 urodzinow膮 mia艂a dawno wybrany i
cholernie chcia艂a je urz膮dzi膰. W ko艅cu mog艂a zmieni膰 prawo jazdy na takie,
kt贸re nie b臋dzie od razu krzycza艂o mam mniej ni偶 dwadzie艣cia jeden lat.
By艂a w ko艅cu doros艂a. Tymczasem siedzia艂a w aucie na Brooklynie i
szuka艂a pocieszenia w miejscu, gdzie nikt nie spodziewa艂by si臋 jej znale藕膰.
Adres Franka zna艂a na pami臋膰, cho膰 by艂a u niego zaledwie par臋 razy.
Zdarza艂o si臋, 偶e czasami, gdy j膮 wozi艂 po drodze zgarnia艂 swoje dzieciaki i
odstawia艂 je na miejsce pracy swojej ma艂偶onki. Nie mia艂a nigdy nic przeciwko
temu, cho膰 nie nale偶a艂a wcale do os贸b, kt贸re przepadaj膮 za towarzystwem dzieci.
Jego by艂y inne. Zaciekawione limuzyn膮, zafascynowane wr臋cz. Kiedy pierwszy raz
je spotka艂a nie wiedzia艂a, jak ma si臋 zachowa膰. Dzieciaki same chyba nie do
ko艅ca wiedzia艂y, jak powinny na ni膮 reagowa膰. Daisy mia艂a dziesi臋膰 lat, a
Scarlett dwana艣cie. Mo偶e nie by艂y wcale ma艂ymi dzieciakami, ale to wci膮偶 by艂y
dzieci, z kt贸rymi nie umia艂a rozmawia膰. Koniec ko艅c贸w s艂ucha艂a o ich kole偶ankach, o
ulubionych bajkach, a Scarlett wyj膮tkowo mocno zainteresowa艂a si臋 tym, czym
Cornelia si臋 zajmowa艂a i z dum膮 o艣wiadczy艂a, 偶e chcia艂aby by膰 taka jak ona. Nie
musia艂a widzie膰 miny Franka, aby wiedzie膰, jak niezadowolony z tego powiedzenia
by艂. Zna艂 j膮 lepiej ni偶 wszyscy ludzie razem na Upper East Side razem wzi臋ci,
s艂ysza艂 wi臋cej sekret贸w ni偶 sobie tego 偶yczy艂a, a jednak by艂 przy niej i
wspiera艂 na sw贸j w艂asny spos贸b. Je艣li mia艂aby wskaza膰 osob臋, kt贸rej ufa to bez
wahania wskaza艂aby na Franka. Umowa o poufno艣ci, kt贸r膮 podpisa艂 nie mia艂a z
zaufaniem akurat nic wsp贸lnego. Aczkolwiek na sw贸j spos贸b pomaga艂a i upewnia艂a
j膮 w przekonaniu, 偶e nie wygada nikomu powierzonych mu tajemnic.
Wyg艂upi艂a
si臋 przyje偶d偶aj膮c tutaj. Mia艂a ju偶 odje偶d偶a膰, kiedy jednak co艣 j膮 tchn臋艂o, aby
z samochodu wysi膮艣膰. Jak na autopilocie zabra艂a torebk臋, telefon i wolnym
krokiem ruszy艂a w stron臋 schod贸w. Rozejrza艂a si臋 jeszcze w poszukiwaniu kogo艣,
kto m贸g艂by j膮 tu rozpozna膰, ale przechodz膮cy ludzie zupe艂nie nie zwracali na
ni膮 uwagi. Ka偶dy skupiony by艂 na sobie. Mi艂a odmiana.
Stoj膮c przed
drzwiami waha艂a si臋 jeszcze przez kilka sekund. A偶 w ko艅cu si臋gn臋艂a d艂oni膮 do
dzwonka. B臋d膮c na zewn膮trz s艂ysza艂a melodi臋, kt贸ra oznajmia艂a domownikom
przybycie go艣cia. Bardzo niespodziewanego. Liczy艂a na to, 偶e b臋dzie w domu.
By艂a niedziela, gdzie mia艂by by膰, jak nie w domu? Sekundy oczekiwania na to, a偶
kto艣 w ko艅cu otworzy drzwi ci膮gn臋艂y si臋 w niesko艅czono艣膰. A偶 w ko艅cu si臋
uchyli艂y, a blondynka dostrzeg艂a znajom膮 twarz swojego kierowcy. W pracy zawsze
prezentowa艂 si臋 elegancko. Wyprasowana marynarka, 艣nie偶nobia艂a koszula i
u艂o偶one w艂osy. Nie mia艂a okazji widzie膰 Franka nigdy w domowym wydaniu, kt贸re
odbiega艂o od tego do czego by艂a przyzwyczajona.
— Cordelia,
witaj. — M臋偶czyzna u艣miechn膮艂 si臋 grzecznie. By艂 wyra藕nie zaskoczony jej
obecno艣ci膮 i ani troch臋 mu si臋 nie dziwi艂a. — Wszystko w porz膮dku? Nie powinna艣
si臋 szykowa膰 na wiecz贸r?
— Zd膮偶臋 si臋
przygotowa膰. — Przecie偶 nie musia艂 wiedzie膰, 偶e zrezygnowa艂a z imprezy i z wa偶nych
powod贸w prze艂o偶y艂a j膮 na kolejny tydzie艅. — Mog臋 wej艣膰? Ja… w艂a艣ciwie nie
wiem, dlaczego tutaj przyjecha艂am, ale pomy艣la艂am, 偶e mo偶e mog艂abym chwil臋 z
tob膮 posiedzie膰?
Widzia艂a
zmieszanie na jego twarzy i najprawdopodobniej w艂a艣nie szuka艂 dobrej wym贸wki,
aby nie wpuszcza膰 jej do 艣rodka. By膰 mo偶e by mu si臋 to uda艂o, gdyby nie m艂odsza
z c贸rek, kt贸ra pojawi艂a si臋 nagle przy ojcu i oznajmi艂a ka偶demu domownikowi, 偶e
w艂a艣nie maj膮 go艣cia.
— Wejd藕,
w艂a艣nie ko艅czyli艣my obiad. Ale z Lorelei mog艂aby ci odgrza膰.
Proponowa艂,
chocia偶 dobrze wiedzia艂, 偶e i tak odm贸wi.
— Nie jestem
g艂odna, dzi臋kuj臋.
By艂oby
pro艣ciej, gdyby nie by艂o dziewczynek i jego 偶ony. Mog艂aby wtedy spokojnie z nim
porozmawia膰, a raczej pomilcze膰. Cordelia niekoniecznie mia艂a ochot臋 na
rozmowy. Potrzebowa艂a jego towarzystwa. M贸g艂 jej dzi艣 m贸wi膰 o wszystkim i
s艂ucha艂aby z zainteresowaniem. Wiedzia艂a, 偶e lubi艂 w臋dkowa膰, ale na sam膮 my艣l
przechodzi艂y j膮 nieprzyjemne dreszcze. Ryby j膮 brzydzi艂y. By艂y 艣liskie i
nieprzyjemnie pachnia艂y. Jak ktokolwiek m贸g艂 je lubi膰?
Frank
zaprowadzi艂 j膮 do salonu, gdzie pierwsz膮 osob膮, kt贸r膮 spotka艂a by艂a Lorelei.
Kobieta by艂a chyba w jeszcze wi臋kszym szoku ni偶 Frank. 呕adnemu z nich nie mog艂a
si臋 dziwi膰. Przecie偶 nie powinno jej by膰 w tym miejscu. Ko艅czy艂a dwadzie艣cia
jeden lat i od rana powinna 偶y膰 wieczorn膮 imprez膮. Tymczasem by艂a na
Brooklynie, imprezy nie by艂o i nie wiedzia艂a czy za tydzie艅 b臋dzie mia艂a na ni膮
ochot臋 i… I by艂o jej z tym zaskakuj膮co dobrze.
— Co za
niespodzianka. — Pierwsza odezwa艂a si臋 偶ona Franka. — Prosz臋, usi膮d藕. Przynie艣膰
wam co艣? Kaw臋, herbat臋, wod臋 czy mo偶e jaki艣 nap贸j?
— Wod臋
wystarczy, dzi臋kuj臋.
Zaj臋艂a
miejsce na kanapie, a Frank fotel obok. Pierwsze minuty by艂y niekomfortowe,
cho膰 w aucie rozmawiali ze sob膮 cz臋sto i d艂ugo. Nigdy jednak w jego domu. Czu艂a
si臋 tutaj dziwnie, jakby niechciana, co by艂o zupe艂nie zrozumia艂e. Atmosfer臋
oczy艣ci艂y dziewczynki, kt贸re pojawi艂y si臋 b艂yskawicznie na dole. Nie zd膮偶y艂a
powiedzie膰 mu po co tutaj przysz艂a. Zosta艂a natychmiast wci膮gni臋ta w rozmow臋 z
Samanth膮, kt贸ra zacz臋艂a dopytywa膰 o torebk臋 z Chanel. I to by艂 temat, w kt贸rym
Watson czu艂a si臋 dobrze. Nawet nie zwr贸ci艂a uwagi, w kt贸rym momencie przesz艂a z
siedzenia na kanapie do rozgoszczenia si臋 na puchatym dywanie i grania w
Monopoly z ca艂膮 czw贸rk膮 oraz bia艂ym malta艅czykiem o imieniu Barry, kt贸ry uzna艂,
偶e kolana dziewczyny b臋d膮 najwygodniejszym miejscem. Na stoliku poza gr膮
pojawi艂y si臋 ciasteczka, napoje i herbata, cho膰 prosi艂a jedynie o wod臋. To by艂o
tak zwyczajnie nudne popo艂udnie sp臋dzone w gronie ludzi, kt贸rych na dobr膮
spraw臋 nie zna艂a, 偶e poczu艂a si臋 tak… przeci臋tnie.
Gra toczy艂a
si臋 dalej. Musia艂a powstrzyma膰 si臋 par臋 razy od komentowania, kiedy Daisy
wyra藕nie przegrywa艂a, a rodzice dawali jej fory, pozwalali nie p艂aci膰 za pobyt
na ich polach czy wyci膮gali z banku dodatkowe banknoty, je艣li jej brakowa艂o.
Zamiast niej, komentowa艂a to Samantha i narzeka艂a, 偶e graj膮 nie fair. Sp臋dzili
na grze dobre kilka godzin, nim w ko艅cu ostatecznie przyznano wygran膮 starszej
z dziewczynek. By艂o jej niemal g艂upio, 偶e to nie ona wygra艂a, ale przecie偶 nie
mog艂a si臋 wyk艂贸ca膰 o wygran膮 z dwunastolatk膮, prawda? Posprz膮ta艂a gr臋 razem z
dziewczynkami, kt贸re upar艂y si臋, aby pokaza膰 jej swoje pokoje. Zmieszana,
pocz膮tkowo chcia艂a zrezygnowa膰, ale zach臋cona przez Franka pod膮偶y艂a na g贸r臋 za
c贸rkami m臋偶czyzny.
To by艂a do艣膰
abstrakcyjna sytuacja.
Nigdy
wcze艣niej 偶adne dziecko nie pokazywa艂o jej swojego pokoju. Dzieci raczej
trzyma艂y si臋 od niej z daleka, a ona z daleka od nich. Do艣wiadczenie by艂o
dziwne, a jednocze艣nie ca艂kiem przyjemne. Daisy mia艂a ogromn膮 kolejk臋 lalek.
Dok艂adnie takich samych, kt贸rymi swego czasu bawi艂a si臋 Cordelia, kiedy by艂a
m艂odsza i posiada艂a sporo pluszowych zwierz膮tek. Pok贸j Samanthy by艂 za to
dojrzalszy i na pierwszy rzut oka nie pasowa艂 jej do dwunastolatki. Dostrzeg艂a
zdj臋cia znajomych sobie celebryt贸w, kt贸rzy okazali si臋 crushami
dziewczynki, troch臋 kosmetyk贸w. Ale nie kojarzy艂a kompletnie marek i z g贸ry
uzna艂a, 偶e pewnie s膮 tymi ta艅szymi, na kt贸re i tak nie zwr贸ci艂aby wi臋kszej
uwagi. Ich dom i pokoje odbiega艂y od tego do czego by艂a przyzwyczajona. Na
pi臋trze znajdowa艂y si臋 trzy pokoje i 艂azienka, by艂y klaustrofobicznie ma艂e i
blondynka przy艂apa艂a si臋 na my艣li, 偶e jej sypialnia w po艂膮czeniu z garderob膮
zajmowa艂y nieco wi臋cej miejsca ni偶 ca艂a ich przestrze艅 na g贸rze. Na sw贸j spos贸b
to by艂o niesamowite dostrzec, jak inni ludzie 偶yj膮 na co dzie艅. Tacy, kt贸rzy
nie maj膮 takich przywilej贸w, jakie posiada艂a Cornelia.
— Zostawi臋
was na chwil臋, dobrze? Musz臋 porozmawia膰 z waszym tat膮, ale obiecuj臋, 偶e
jeszcze kiedy艣 przyjd臋.
— Na pewno? —
Daisy spojrza艂a na ni膮 wielkimi, zielonymi oczami. Z jakiego艣 powodu to
sprawi艂o, 偶e si臋 u艣miechn臋艂a.
— Na pewno. —
Obieca艂a. I nie k艂ama艂a, o dziwo. Mimo, 偶e dalej czu艂a si臋 niekomfortowo to
chcia艂aby si臋 z nimi jeszcze kiedy艣 zobaczy膰. Mog艂o by膰 ciekawie.
Siostry
zosta艂y na g贸rze, a ona skierowa艂a swoje kroki na d贸艂. Powinna si臋 zbiera膰, ale
zanim wyjdzie naprawd臋 musia艂a porozmawia膰 z Frankiem. Dalej nie wyja艣ni艂a mu
co tutaj robi, a wiedzia艂a, 偶e czeka艂 na wyja艣nienia. Salon, w kt贸rym sp臋dzi艂a
ostatnie kilka godzin, znajdowa艂 si臋 blisko kuchni. Kiedy tylko wesz艂a do
dziennego pokoju us艂ysza艂a podniesione g艂osy z kuchni, kt贸re cich艂y co jaki艣
czas, jakby rozmawiaj膮ce osoby nie chcia艂y zosta膰 us艂yszane. Ciekawo艣膰 wzi臋艂a
nad ni膮 g贸r臋. Przystan臋艂a w miejscu i uwa偶nie zacz臋艂a nas艂uchiwa膰.
— Oszala艂e艣?
Wpuszcza膰 j膮 do naszego domu? — Ton g艂osu Lorelei by艂 ostry i zupe艂nie
niepodobny do tego, kt贸rego u偶ywa艂a wcze艣niej podczas wsp贸lnej gry.
— Nie
zaprasza艂em jej, wiesz o tym. Po co mia艂bym to robi膰?
Odpowiedzi
nie us艂ysza艂a, ale zirytowane westchni臋cie ju偶 owszem.
— Jest na
g贸rze z dziewczynami, sk膮d mam wiedzie膰, 偶e nie gada im g艂upot? Albo co gorsza
nie da im czego艣 na spr贸bowanie? Co, je艣li kt贸ra艣 z dziewczynek otworzy jej
torebk臋 i znajdzie w niej co艣, czego widzie膰 nie powinna? Albo co gorsza,
spr贸buje jednego z jej cukierk贸w?
— Nie
przynios艂aby tego do domu. Prosz臋, nie k艂贸膰my si臋 teraz o to, dobrze?
— Sk膮d ta
pewno艣膰? Powiedzia艂a ci? Nie udawaj g艂upiego Frank. Wszyscy wiedz膮, 偶e ona i te
jej ca艂e towarzystwo bierze to g贸wno przy ka偶dej mo偶liwej okazji. Nie s膮dz臋,
aby dzi艣 by艂o inaczej. Masz j膮 trzyma膰 z dala od naszej rodziny, rozumiesz?
Odbierasz j膮 pijan膮 z imprez, wozisz o nieludzkich porach B贸g jeden raczy
wiedzie膰 w jakie miejsca. Toleruj臋 to tylko dlatego, 偶e jej ojciec dobrze ci
p艂aci, a my potrzebujemy pieni臋dzy. Ale je艣li jeszcze raz si臋 tu pojawi,
przysi臋gam, 偶e oboje tego wtedy po偶a艂ujecie. Powiedz jej, 偶eby ju偶 posz艂a. Jest
p贸藕no, a dziewczynki jutro maj膮 szko艂臋.
Cornelia
zacisn臋艂a usta i wysz艂a po cichu z salonu. Mia艂a nie s艂ysze膰 tej rozmowy i
lepiej, aby my艣leli, 偶e niczego nie s艂ysza艂a. Wr贸ci艂a na g贸r臋 chowaj膮c si臋 na
kilka chwil w 艂azience. Dopiero w lustrzanym odbiciu dostrzeg艂a szczeg贸艂, kt贸ry
umkn膮艂 jej wcze艣niej. 艁zy b艂ysn臋艂y w oczach, ale nim zd膮偶y艂y pop艂yn膮膰 po
policzkach star艂a je ostro偶nie palcem. Uwa偶a艂a przy tym, aby nie naruszy膰
tuszu. Powinna by艂a pos艂ucha膰 si臋 swojego przeczucia i odjecha膰. Wr贸ci膰 do
apartamentu lub przybra膰 na twarz jedn膮 z wielu masek i udawa膰, 偶e dobrze si臋
bawi na w艂asnej imprezie urodzinowej. Sp臋dzi艂a w 艂azience kilka minut
doprowadzaj膮c si臋 do porz膮dku zanim zesz艂a na d贸艂. Przybra艂a na twarz u艣miech.
Po raz
pierwszy ci臋偶ko by艂o si臋 jej u艣miechn膮膰, kiedy sytuacja nie pasowa艂a do
weso艂ych min.
Dostrzeg艂a
Franka i to, 偶e on r贸wnie偶 za艂o偶y艂 mask臋 na twarz. Oboje co艣 przed sob膮
ukrywali. W innej sytuacji uzna艂aby to za zabawne, teraz niekoniecznie by艂o jej
do 艣miechu.
— Powinnam
ju偶 lecie膰, Frank. Przepraszam, 偶e wpad艂am bez zapowiedzi. Powinnam by艂a ci臋
uprzedzi膰. Potrzebowa艂am dzi艣 na chwil臋 twojego towarzystwa i dobrze si臋
bawi艂am. Prosz臋, podzi臋kuj臋 Lorelei za wszystko.
W innej
sytuacji da艂aby szybko do zrozumienia, 偶e wie i wszystko s艂ysza艂a. Jednak nie
dzi艣 i nie przy Franku. Na sw贸j spos贸b go potrzebowa艂a. Mia艂a swoje
podejrzenia, 偶e gdyby zar贸wno Frank i Lorelei dowiedzieli si臋 o tym, 偶e ich
pods艂ucha艂a to m臋偶czyzna m贸g艂by zrezygnowa膰 z pracy. By艂 jej i nie
zamierza艂a go tak 艂atwo oddawa膰.
— Mam co艣
dla ciebie, Nel. Poczekaj jeszcze chwil臋, dobrze?
Skin臋艂a
g艂ow膮, cho膰 nie spodziewa艂a si臋 od niego niczego. Na te par臋 godzin zd膮偶y艂a
zapomnie膰, jaki by艂 dzie艅 i by艂o jej z tym ca艂kiem dobrze. M臋偶czyzna wr贸ci艂 po
niema艂ej minucie z pude艂kiem w kolorze pudrowego r贸偶u.
—
Wszystkiego najlepszego. To od nas wszystkich, ale prosz臋, otw贸rz p贸藕niej. A
jutro dasz mi zna膰, jak ci si臋 spodoba艂o.
Waha艂a si臋
czy powinna je przyj膮膰, ale ostatecznie odebra艂a je z delikatnym u艣miechem i
podzi臋kowa艂a. Zaskoczy艂o j膮 to, jak ci臋偶kie pude艂ko by艂o.
— Jutro masz
p艂atne wolne. Nie b臋d臋 ci臋 potrzebowa艂a.
Lorelei ani
dziewczynki nie przysz艂y jej po偶egna膰. Do drzwi odprowadzi艂 j膮 Frank, jeszcze
co艣 m贸wi膮c o dzisiejszym dniu. Po偶egna艂a go u艣miechaj膮c si臋 delikatnie. Czu艂a
na sobie jego spojrzenie, gdy ju偶 siedzia艂a w samochodzie. Dopiero, kiedy
odpali艂a auto znikn膮艂 za drzwiami.
§
Niedbale
zrzuci艂a szpilki w przedpokoju.
W
apartamencie panowa艂a ciemno艣膰, unosi艂 si臋 zapach 艣rodk贸w do czysto艣ci – co
przypomnia艂o jej o tym, aby po raz kolejny upomnie膰 Olg臋, aby si臋 go pozby艂a po
sprz膮taniu. Nie potrzebowa艂a 艣wiat艂a, aby przej艣膰 do salonu. Usiad艂a na
kanapie, a prezentowe pude艂ko po艂o偶y艂a obok siebie. Cisza by艂a dobijaj膮ca. By艂a
tutaj zupe艂nie sama i to na w艂asne 偶yczenie, chocia偶 czy zaproszone na
przyj臋cie urodzinowe osoby faktycznie by艂yby tam dla niej czy dla darmowego
alkoholu, u偶ywek i kolejnej imprezy, o kt贸rej zaraz uda im si臋 zapomnie膰? Ca艂膮
drog臋 do domu powstrzymywa艂a 艂zy.
Obiad. On.
Lorelei. Obiad. On.
Lorelei. Obiad. On. Lorelei.
Wczorajszy
obiad, dzisiejszy wiecz贸r. Przesz艂o艣膰, kt贸ra nie chcia艂a si臋 odczepi膰. Wszystko
to, o czym my艣le膰 nie chcia艂a pojawi艂o si臋 na raz. Niechciane my艣li, niechciane
wydarzenia. I ta beznadziejna samotno艣膰, kt贸ra otacza艂a j膮 teraz z ka偶dej
strony. Prawie chwyci艂a telefon, ale zrezygnowa艂a z tego pomys艂u pr臋dko. Nie
mog艂a do niej zadzwoni膰. Teraz si臋 w ko艅cu nie lubi艂y. A raczej to ona nie
lubi艂a jej i w膮tpi艂a, 偶e nawet s艂ysz膮c 艂ami膮cy si臋 g艂os Cordelii, Octavia nie
by艂aby sk艂onna jej wys艂ucha膰.
Poradzi
sobie sama. Jak zawsze, przecie偶 to potrafi.
— We藕 si臋 w
gar艣膰, Watson — powiedzia艂a do siebie. Star艂a 艂zy z policzk贸w. Przecie偶 nie
b臋dzie p艂aka膰 nad swoim losem, prawda? Nie b臋dzie t膮 偶a艂osn膮 dziewczyn膮, kt贸ra
u偶ala si臋 nad sob膮. Mog艂a dalej wy膰 albo si臋 ogarn膮膰. Ch臋膰 na to pierwsze by艂a
wi臋ksza, ale nie sko艅czy urodzin w taki spos贸b.
Zapali艂a
lampk臋 przy sofie, aby otworzy膰 prezent i zobaczy膰 jego zawarto艣膰. Ostro偶nie
zdj臋艂a pokrywk臋 od razu odk艂adaj膮c j膮 na bok. Roz艂o偶y艂a ozdobny papier na bok.
Najpierw dostrzeg艂a kartk臋 urodzinow膮, par臋 niewiele znacz膮cych drobiazg贸w, ale
to to, co znalaz艂a pod nimi by艂o wa偶niejsze.
Z
delikatno艣ci膮 wyj臋艂a ksi膮偶ki z tekturowej oprawy. Kolorowe zwierz膮tka
przykuwa艂y uwag臋, ale to nie opakowanie by艂o dla niej wa偶ne. Zacisn臋艂a usta z
czu艂o艣ci膮 wr臋cz przygl膮daj膮c si臋 czterem ksi膮偶kom. Ostro偶nie wyj臋艂a t臋 z ma艂ym,
z艂otym nied藕wiadkiem na grzbiecie.
— Pami臋ta艂.
Tytu艂 oraz cytat w notce zasponsorowany zosta艂 przez Taylor Swift, a reszta to moja zas艂uga. Wytrwa艂ym gratuluj臋 i dzi臋kuj臋 za przeczytanie — w nagrod臋 dostaniecie po buziaku 馃拫. Troch臋 si臋 rozpisa艂am, ale wena przygrza艂a i szkoda by艂o nie skorzysta膰. Nel ma du偶o do opowiedzenia i by膰 mo偶e w przysz艂o艣ci to i owo zainteresowanym opowie.