chapter nine
by coup d'茅tat and Rudy Chomik

August 17, 2022 ♠ Seojun's apartment, NY
— Masz papierosa? — zapyta艂 g艂o艣no jaki艣 blondw艂osy ch艂opak, opieraj膮c si臋 d艂oni膮 o oparcie kanapy, na kt贸rej Yuri siedzia艂a wraz ze swoimi kilkoma najbli偶szymi przyjaci贸艂kami, i zmuszaj膮c je tym samym do odwr贸cenia si臋 i przerwania rozmowy. Jego nieprzytomny wzrok tak bardzo b艂膮dzi艂 od ilo艣ci wypitego alkoholu, 偶e dziewczyna nie by艂a pewna, do kt贸rej z nich tak naprawd臋 kierowa艂 swoje pytanie. Zd膮偶y艂a tylko wygi膮膰 usta w czym艣, co chyba tylko przypomina艂o u艣miech, gdy pojawi艂 si臋 nast臋pny ch艂opak — sporo trze藕wiejszy — by z zak艂opotaniem odci膮gn膮膰 go na bok. Wszystkie wymieni艂y pomi臋dzy sob膮 porozumiewawcze spojrzenia i powr贸ci艂y do rozmowy.
— Ale my艣licie, 偶e ona naprawd臋 to zrobi艂a?
— Zaraz, pogubi艂am si臋. O kim teraz m贸wicie?
— G艂upia jeste艣? Brunetka, siedzi na przeciwko, po drugiej stronie. Chodzimy razem na francuski.
Nie by艂o trudno dosta膰 si臋 na imprezy, kt贸re organizowa艂 Kim Seojun. Wystarczy艂o zna膰 kogo艣, kto zna艂 kogo艣, kto zna艂 kogo艣, a w najgorszym wypadku po prostu stawi膰 si臋 pod drzwiami jego loftu w pi膮tek wieczorem, by dowiedzie膰 si臋, jak 艣mietanka towarzyska Upper East Side umila sobie czas. Yuri jednak nie mog艂o to grozi膰, bo umia艂a znale藕膰 sobie na tyle odpowiednie towarzystwo, by 偶adna z tych okazji nie przesz艂a jej obok nosa. Ale tak jak jej kole偶anki, kt贸re w艂a艣nie wymienia艂y si臋 naj艣wie偶szymi ploteczkami, by艂a w艂a艣nie tylko tym — odbiorc膮. Mo偶e i lo偶膮 z najlepszym widokiem, ale wci膮偶 tylko i wy艂膮cznie widowni膮.
Mieszkanie Seojuna robi艂o wra偶enie i dziewczyna naprawd臋 lubi艂a przychodzi膰 na jego imprezy, kt贸re przez lata uros艂y w艣r贸d jej znajomych na miar臋 kultowych. G艂贸wne pomieszczenie, ogromny salon, kt贸ry wzrasta艂 na dwa pi臋tra, zaaran偶owane by艂o w stylu klubowym, z DJ-k膮 w jednym k膮cie i barem, za kt贸rym stali prawdziwi barmani, w drugim. Pod przeszklon膮 艣cian膮 z widokiem na Manhattan znajdowa艂 si臋 pe艂noprawny basen, w kt贸rym teraz p艂ywa艂o przynajmniej pi臋tna艣cie os贸b. Yuri nie mog艂a sobie wyobrazi膰, jak to jest 偶y膰 w takim miejscu i zawsze zastanawia艂a si臋, jak naprawd臋 wygl膮da ono na co dzie艅, bez setek pij膮cych, ta艅cz膮cych i krzycz膮cych do siebie os贸b w 艣rodku.
Ale najwi臋ksz膮 atrakcje zawsze stanowi艂o Inner Circle. Przydomek, o kt贸rym chyba nie wiedzieli nawet sami zainteresowani. W samym centrum pomieszczenia znajdowa艂o si臋 kilka kanap u艂o偶onych w p贸艂okr膮g, kt贸re zawsze by艂y zajmowane przez samego w艂a艣ciciela i jego najbli偶szych przyjaci贸艂, czyli sta艂ych bywalc贸w ulubionej — zaraz po Vogue'u — lektury Han Yuri. Plotkary.
— I jak ta brunetka si臋 nazywa艂a?
— Ari. — Yuri przewr贸ci艂a oczami. — Nazywa si臋 Min Ari. Mi艂a jest, ale nie wchod藕 jej w drog臋, bo raczej niespecjalnie to lubi. Lekko m贸wi膮c. Obok niej siedzi Seojun, jego znasz, obejmuje j膮 ramieniem, wi臋c najwyra藕niej s膮 w pogodnym okresie. Podobno si臋 zar臋czyli, w sensie... Ich rodziny ich zar臋czy艂y, rozumiesz? Zaraz obok Jackson, oni si臋 przyja藕ni膮, to ten, kt贸ry znowu organizuje imprezy na jachcie, no i Octavia, kt贸ra patrzy w telefon tej 艣miej膮cej si臋 blondynki, Cornelii. Cornelia ma swoj膮 mark臋 odzie偶ow膮, a Octavia jest c贸rk膮 prawnik贸w i podobno zostawi艂a narzeczonego we Francji. — Westchn臋艂a ci臋偶ko. — Wiesz, w jeden wiecz贸r ci chyba wszystkiego nie wyt艂umaczymy.
— Chc臋 wiedzie膰 — mrukn臋艂a Layla odrobin臋 p艂aczliwym tonem. Wla艂a ju偶 w siebie dosy膰 sporo alkoholu. By艂a kuzynk膮 jednej z jej bli偶szych przyjaci贸艂ek i przeprowadzi艂a si臋 w zesz艂ym miesi膮cu wraz z najbli偶sz膮 rodzin膮 do Nowego Jorku. Mia艂a sko艅czy膰 ostatni膮 klas臋 w Constance Billard i upar艂a si臋, 偶e chce dowiedzie膰 si臋 wszystkiego na temat 偶ycia na Pi膮tej Alei. Ca艂膮 paczk膮 zatem zgodnie stwierdzi艂y, 偶e nie pozostaje im nic innego, tylko zabra膰 j膮 na imprez臋 Seojuna.
— No... dobra. Na ko艅cu kanapy siedzi Dani ze swoimi przyjaci贸艂kami, jej ojciec jest politykiem, a matka ma szko艂臋 baletow膮, a za ni膮 Sunghoon rozmawia przez telefon, jest uroczy, ale s艂ysza艂am o nim nieciekawe historie, w kt贸re zreszt膮 ma艂o wierz臋. — Dziewczyna zwin臋艂a usta w dzi贸bek, uwa偶nym okiem 艣ledz膮c twarze imprezowicz贸w. — Nie wiem, kto jeszcze. O, przy barze siedzi Kanchana z przyjaci贸艂k膮, ona jest pocz膮tkuj膮c膮 aktork膮, ale zagra艂a w paru bardzo znanych teledyskach, a tam bardziej z boku Yosoo, s艂ysza艂am, 偶e jego rodzice robi膮 jakie艣 przekr臋ty, ale nie mam poj臋cia, czy to prawda. A ten ch艂opak, kt贸ry w艂a艣nie podszed艂 do kanapy, to Jonghyun, jego rodzice s膮 po starych pieni膮dzach, ale jest naprawd臋 w porz膮dku. Chyba.
Layla wygl膮da艂a, jakby kr臋ci艂o jej si臋 w g艂owie. Yuri podci膮gn臋艂a pod siebie nogi. Mog艂a pozwoli膰 sobie na wiele, ale kwas 偶o艂膮dkowy nie mia艂 prawa w 偶adnych okoliczno艣ciach spotka膰 si臋 z zamszowymi noskami jej najnowszych Louboutin贸w.
— Czyli co, oni si臋 wszyscy ze sob膮 przyja藕ni膮?
Blondynka roze艣mia艂a si臋 s艂odko.
— Sk膮d! Znaj膮 si臋. Toleruj膮. Sp臋dzaj膮 ze sob膮 czas, czy tego chc膮, czy nie.
Przygryz艂a lekko doln膮 warg臋, przeskakuj膮c spojrzeniem od jednej twarzy do drugiej. 呕aden z nich nie tylko nie zwraca艂 na nie najmniejszej uwagi, ale nawet nie wiedzia艂 o ich istnieniu.
Nie wiedzia艂a jeszcze, jak jej si臋 uda to zrobi膰, ale by艂a pewna, 偶e w kt贸rym艣 momencie zejdzie z lo偶y na g艂贸wn膮 scen臋. I to ona b臋dzie si臋 wybornie bawi膰, gdy z naprzeciwka nieznane nikomu dziewczyny b臋d膮 przekazywa膰 sobie szcz膮tkowe i nieprawdziwe informacje na jej temat.
— Gdybym mia艂a obstawia膰, bardziej sk艂ania艂abym si臋 do tego, 偶e tak naprawd臋 si臋 nienawidz膮.
♠
September 1, 2023 ♥ queen's bday party, NY
Przez lata nauki w Constance st膮pa艂a po wyj膮tkowo cienkim lodzie. Ju偶 kiedy pierwszy raz przekroczy艂a pr贸g szko艂y i pad艂y na ni膮 pierwsze ciekawskie spojrzenia innych uczni贸w, wiedzia艂a, 偶e to by艂 czas na to, aby przepisa膰 histori臋 swojego 偶ycia na tak膮, kt贸ra nie tylko wpasuje si臋 w jej nowe realia, ale te偶 przyniesie jej sporo korzy艣ci. Chcia艂a by膰 w ko艅cu cz臋艣ci膮 tego 艣wiata, od kiedy tylko pierwszy raz wpad艂 jej w r臋ce magazyn pe艂en zdj臋膰 pi臋knych kobiet odzianych w pierwszorz臋dny, w艂oski jedwab.
Musia艂a si臋 dobrze postara膰, aby zatrze膰 za sob膮 艣lady, wi臋c wyrobi艂a sobie opini臋, kt贸rej nikt nie m贸g艂, a przede wszystkim nie chcia艂, zakwestionowa膰 — beztroskiej, trzpiotowatej i g艂upiutkiej dziewczynki. Dla nikogo nie wydawa艂o si臋 dziwne, 偶e ta sama osoba, kt贸ra by艂a w stanie uwierzy膰 w ka偶de b艂ahe k艂amstwo, zbiera艂a jedne z najlepszych ocen w klasie. Nie zawsze jednak k艂ama艂a i nie we wszystkich kwestiach, bo naiwno艣膰 towarzyszy艂a jej przecie偶 przez ca艂e 偶ycie; pod膮偶a艂a na 艣lepo obran膮 艣cie偶k膮, stawiaj膮c kolejne domki z kart i 艂udz膮c si臋, 偶e bajka, kt贸r膮 sama stworzy艂a, to jej rzeczywisto艣膰.
Przez pierwsze lata codziennie doje偶d偶a艂a przez dwie godziny do szko艂y, w ostatnich, ju偶 po rozpocz臋ciu studi贸w, pomieszkiwa艂a w obskurnych mieszkaniach w najgorszych cz臋艣ciach Nowego Jorku. Ledwo wi膮za艂a koniec z ko艅cem, ale nigdy nie da艂a po sobie tego pozna膰. Opanowa艂a sztuk臋 zapewnienia sobie p艂ynno艣ci finansowej do perfekcji; jej m贸zg bezb艂臋dnie i bez przerwy kalkulowa艂, za co powinna zap艂aci膰, co zwr贸ci膰, sk膮d wyp艂aci膰 i od kt贸rego pracownika banku w nast臋pnym tygodniu nie odbiera膰 telefonu. Mia艂a d艂ugi, ogromne d艂ugi, i to praktycznie od pierwszego dnia, kiedy postawi艂a pierwszy krok na Upper East Side, ale jakim艣 cudem, cho膰 kruchy l贸d trzeszcza艂 uparcie i coraz g艂o艣niej pod jej stopami, dalej utrzymywa艂a si臋 na powierzchni.
Cho膰 nie by艂o w niej niczego specjalnego, ot, kolejna dziewczyna, jakich na Manhattanie by艂o wiele, by艂a jedna rzecz, z kt贸rej by艂a niezaprzeczalnie dumna — wiedzia艂a, jak si臋 ubra膰. Niewa偶ne, czy wk艂ada艂a 艣wie偶o kupione YSL, kt贸re nast臋pnego ranka zamierza艂a zwr贸ci膰, czy przerobion膮 kieck臋, kt贸r膮 dorwa艂a w sklepie z u偶ywan膮 odzie偶膮, wygl膮da艂a wspaniale. Rok w rok jej zdj臋cia mo偶na by艂o znale藕膰 na stronach internetowych topowych magazyn贸w pod artyku艂ami o Fashion Weekach albo o modzie ulicznej. Mia艂a gust, styl i wyczucie, przynajmniej w jednej kwestii.
Gdy przed paroma miesi膮cami spotka艂a Sunghoona w swojej ulubionej kawiarni, oczywi艣cie wpad艂a w jego sid艂a bez najmniejszych podejrze艅. Nie wiedzia艂a, 偶e przypatrywa艂 jej si臋 od d艂u偶szego czasu, kalkuluj膮c, czy by艂a dobr膮 kandydatk膮 na jego nast臋pn膮 ofiar臋, kt贸rej zamierza艂 bezdusznie z艂ama膰 serce, a ju偶 przede wszystkim nie mog艂a mie膰 poj臋cia o tym, 偶e jego w艂asne by艂o dawno zaj臋te przez kogo艣 innego.
Nie widzia艂a ch艂odu w jego spojrzeniu, ani w艣ciek艂ego b艂ysku w oku. Odda艂a si臋 w pe艂ni w jego r臋ce, spe艂niaj膮c ka偶de najdrobniejsze 偶yczenie, byleby tylko utrzyma膰 przy sobie kogo艣, kto zdawa艂 si臋 szczerze j膮 kocha膰. Kto sp臋dza艂 z ni膮 godziny na nauce w bibliotece, przynosi艂 jej ulubion膮 kaw臋, wys艂uchiwa艂 d艂ugich i nudnych opowie艣ci o jej d艂ugich i nudnych dniach. By艂a nim zauroczona po uszy, a w dodatku ta znajomo艣膰 pozwoli艂a jej na dopi臋cie swego — w ko艅cu znalaz艂a si臋 na swojej upragnionej, g艂贸wnej scenie.
I pierwsza, przez lata wyczekiwana impreza Plotkary, na kt贸r膮 otrzyma艂a osobiste zaproszenie, okaza艂a si臋 ostatni膮 rys膮 na jej osobistej tafli.
Nie umia艂a w tym g艂upim budynku znale藕膰 艂azienki. Krew kapa艂a z jej poranionych szk艂em r膮k na pod艂og臋, ale ka偶de pytanie innych go艣ci czy obs艂ugi by艂o przez ni膮 ucinane kr贸tkim warkni臋ciem. Po kilku minutach b艂膮dzenia bocznymi korytarzami, w ko艅cu min臋艂a wej艣cie do hotelowej kuchni. Poczeka艂a chwil臋, nas艂uchuj膮c krok贸w, a potem wsun臋艂a si臋 do pomieszczenia i od razu rzuci艂a w kierunku zlewu, by umy膰 r臋ce.
— Chyba musi tu gdzie艣 by膰 jaka艣 pieprzona apteczka — mamrota艂a pod nosem.
Mimo, 偶e Yuri do艣膰 szybko znikn臋艂a z jego pola widzenia, czerwone 艣lady, jakie pozostawi艂a po sobie na do tej pory nieskazitelnej i wypolerowanej pod艂odze, by艂y idealn膮 poszlak膮, za kt贸r膮 Sunghoon postanowi艂 pod膮偶a膰. Nie min臋艂o d艂ugo, a偶 znalaz艂 si臋 w korytarzu prowadz膮cym do cz臋艣ci hotelu zarezerwowanej dla pracuj膮cej tu obs艂ugi. By艂o tam o wiele ciszej, jedynie przyt艂umiona muzyka i gwar rozm贸w dociera艂y do niego z g艂贸wnej sali.
Kilka z os贸b, jakie napotka艂 na swojej drodze utwierdzi艂y go w przekonaniu, 偶e znajdowa艂 si臋 coraz bli偶ej celu.
— Mo偶e szuka tej dziewczyny? — szepta艂y do siebie dwie kobiety dzier偶膮ce w d艂oniach tace wype艂nione przystawkami, wychodz膮c zza podw贸jnych drzwi.
Nie zastanawiaj膮c si臋 ani chwili d艂u偶ej, wymin膮艂 kelnerki i wszed艂 w g艂膮b pomieszczenia.
Nie musia艂 jej d艂ugo szuka膰. Yuri sta艂a na samym ko艅cu, w rogu, przy jednym z wielkich metalowych zlew贸w. Oddychaj膮c ci臋偶ko, ch艂opak pokona艂 dziel膮cy ich dystans i 艂api膮c j膮 za ramiona, okr臋ci艂 tak, by m贸g艂 spojrze膰 jej prosto w oczy.
O ile przy stole by艂 w stanie panowa膰 nad swoj膮 z艂o艣ci膮, tak teraz, kiedy jego palce wbija艂y si臋 w jej drobne cia艂o, zdrowy rozs膮dek wyparowa艂, ust臋puj膮c miejsca czystej furii.
— Jeste艣 z siebie dumna? — wycedzi艂 przez z臋by, odci膮gaj膮c j膮 od umywalki i popychaj膮c na tyle mocno, 偶e jej plecy zderzy艂y si臋 z boczn膮 艣cian膮.
Sam nie wiedzia艂, co w niego wst膮pi艂o, bo jak do tej pory, jego agresja by艂a ubrana jedynie w s艂owa. Teraz upust emocji by艂 fizyczny, gdy dalej nie zmniejszaj膮c presji w swoim dotyku, przyciska艂 blondyn臋 do 艣ciany. Nachyli艂 si臋 tak, by mog艂a spojrze膰 prosto w jego oczy, zobaczy膰, do czego doprowadzi艂a. Do jego braku kontroli, do z艂o艣ci. Aby zobaczy艂a, jak ma艂o w tej chwili dla niego znaczy艂a.
Chcia艂, by poczu艂a si臋 winna, bo kto inny powinien ponie艣膰 odpowiedzialno艣膰, je艣li nie ona?
Yuri sapn臋艂a tylko, otwieraj膮c usta, ale nie by艂a w stanie wci膮gn膮膰 powietrza, a strach sprawi艂, 偶e z jej oczu ponownie zacz臋艂y p艂yn膮膰 艂zy. Ba艂a si臋 o siebie, ba艂a si臋 Sunghoona, gdy patrzy艂 na ni膮 w taki spos贸b, 偶e by艂a w stanie uwierzy膰, 偶e je艣li powie zn贸w co艣, co mu si臋 nie spodoba, zrobi jej o wiele gorsz膮 krzywd臋, ni偶 tylko par臋 siniak贸w. Pisn臋艂a cicho, kiedy jego palce jeszcze mocniej wbi艂y si臋 w jej r臋ce, a gdy w ko艅cu si臋 od niej odsun膮艂, z艂apa艂a z ulg膮 oddech.
— Po czym艣 takim, nie zas艂ugujesz nawet na to, 偶ebym tutaj by艂. — wysycza艂 ch艂opak.
Kolana si臋 pod ni膮 ugi臋艂y. 呕a艂o艣nie zap艂aka艂a, osuwaj膮c si臋 na posadzk臋 i stara艂a si臋 co艣 odpowiedzie膰, wyt艂umaczy膰, ale uda艂o jej si臋 wymamrota膰 tylko kilka p艂aczliwych s艂贸w.
— Przepraszam, Sunghoon, naprawd臋 przepraszam — szepn臋艂a cicho, niemal nies艂yszalnie.
Poni偶a艂a si臋 przed nim. Pochyli艂a si臋, wyci膮gaj膮c r臋ce w kierunku jego but贸w, ale on tylko poruszy艂 nog膮, jakby chcia艂 j膮 uprzedzi膰 i odepchn膮膰. Zerkn臋艂a w g贸r臋, by skrzy偶owa膰 z nim spojrzenie — patrzy艂 na ni膮 jak na robaka, 艣miecia, na co艣 obrzydliwego. A ona nie mia艂a si艂y si臋 przed tym broni膰, momentalnie zaakceptowa艂a to jako prawd臋, bo kto艣 taki jak on nie m贸g艂by przecie偶 jej ok艂ama膰. Wszystko, co powiedzia艂, musia艂o by膰 prawd膮.
— Masz racj臋 — powiedzia艂a w ko艅cu, podpieraj膮c si臋 o zlew, by wsta膰. Mia艂a brudn膮 sukienk臋, rozmazany makija偶, w艂osy w nie艂adzie. — Nie zas艂uguj臋 na ciebie. Nigdy nie zas艂ugiwa艂am. Powinnam to sobie u艣wiadomi膰 tego pierwszego dnia.
Min臋艂a go powoli, bez s艂owa, a potem wysz艂a z kuchni powolnym krokiem. Niemal w wej艣ciu min臋艂a si臋 z Seojunem, bladym jak kreda, kt贸ry bez tchu przeszukiwa艂 ka偶de pomieszczenie mijane na swojej drodze. Spojrzeli na siebie, a na twarzy ch艂opaka momentalnie rozkwit艂a ulga. Nie powiedzia艂 do niej s艂owa, tylko patrzy艂, jak odchodzi w kierunku wyj艣cia na g艂贸wn膮 sal臋.
♥
May 14, 2024 ♦ Pitchoun Caf茅, LA
Patrzy zza wielkich, ciemnych okular贸w na par臋 dzieci bawi膮cych si臋 przed wej艣ciem do kawiarni i chichocze cicho do siebie, ch艂on膮c t臋 s艂odk膮 scen臋. Chwil臋 p贸藕niej kelner stawia przed ni膮 wysok膮 szklank臋 z karmelowym macchiato, ale dziewczyna nie 艣ci膮ga okular贸w, by wymieni膰 z nim spojrzenie, a tylko nieznacznie kiwa g艂ow膮 w podzi臋kowaniu, po czym wraca wzrokiem do dw贸jki dzieci. Teraz si臋 k艂贸c膮 — chyba o jak膮艣 zabawk臋, kt贸ra znikn臋艂a im z oczu — i tr膮caj膮 si臋 艂okciami, staraj膮c zmusi膰 tego drugiego, by poszed艂 po zgub臋. Nagle nie istnieje zupe艂nie nic, nawet ona, tylko ten obrazek, kt贸ry przez kr贸tk膮 chwil臋 pozwala jej wr贸ci膰 do przyjemnego komfortu dawno minionych dni. Mog艂aby przysi膮c, 偶e s艂yszy, jak ptaki weso艂o 膰wierkaj膮 w艣r贸d koron drzew, a zza plec贸w powiewa ciep艂y, letni wiatr. A potem do dzieci wraca starsza kobieta, oczywi艣cie niania, i zabiera ich ze sob膮. I s艂odka scena dobiega ko艅ca.
Znowu to zrobi艂a, zagapi艂a si臋. Ostatnio cz臋sto jej si臋 to zdarza, cz臋艣ciej ni偶 to robi chyba tylko o tym s艂yszy.
Nie zdejmuje ciemnych okular贸w, mimo 偶e niebo dawno zasz艂o siwymi chmurami i ju偶 niedaleko do wieczora. Nie mo偶e, nawet gdyby chcia艂a. W zamian patrzy na swoje d艂onie, po czym si臋ga do torebki, by na艂o偶y膰 na nie now膮 warstw臋 kremu. Jest m艂oda, bardzo m艂oda i delikatna, ale jej d艂onie nale偶膮 do starej, spracowanej kobiety, a przecie偶 min臋艂o zaledwie par臋 miesi臋cy od czasu, gdy z uporem pierwszy raz szorowa艂a je w ciemnej 艂azience swojego apartamentu. Jako艣 to pomaga.
Widzi si臋 w szybie samochodu zaparkowanego tu偶 przed kawiarni膮. Wygl膮da bardzo 艂adnie, a nawet lepiej ni偶 艂adnie — ma na sobie bia艂膮, eleganck膮 sukienk臋, droga bi偶uteri臋, a w艂osy 艣ci膮gni臋te w gruby kok z tylu g艂owy, dzie艂o jej osobistej fryzjerki. Jeszcze tego samego dnia zosta艂a zatrzymana przez kilka przypadkowych os贸b, kt贸rzy prosili j膮 o zdj臋cie. Cz臋艣膰 z nich, tury艣ci, wzi臋艂a j膮 za jak膮艣 aktork臋, cz臋艣膰 rozbudowywa艂a swoje portfolio fotograficzne, a cz臋艣膰, paparazzi, c贸偶, nawet nie wiedzia艂a, o co im tak naprawd臋 chodzi艂o. Kto by pomy艣la艂, 偶e temu smutnemu dziewcz臋ciu o z艂amanym sercu, za kt贸rym ci膮gn臋艂y si臋 d艂ugi, poszcz臋艣ci si臋 w 偶yciu tak bardzo, 偶e wyl膮duje w centrum Los Angeles, gdzie b臋dzie traktowana jak gwiazda.
Przyby艂 on i uratowa艂 j膮. Pami臋ta艂a ten dzie艅 z ka偶dym mo偶liwym szczeg贸艂em, wyry艂 si臋 w jej pami臋ci tak g艂臋boko, 偶e ju偶 nigdy nie mia艂 jej opu艣ci膰. Z艂amane serce nie dawa艂o jej si臋 we znaki tak dotkliwie jak brak pieni臋dzy. I bardzo d艂ugo walczy艂a. Tak d艂ugo i zaciekle, staraj膮c si臋 艂膮czy膰 dodatkowe zmiany w pracy z bieganiem do dyskont贸w, gdzie sprzedawa艂a suknie od znanych projektant贸w za grosze. Przyjaciele znikn臋li w momencie pojawienia si臋 problem贸w, zreszt膮 oni nie mieli prawa wiedzie膰 wszystkiego — nie mogli, bo od czasu do czasu, gdy gubi艂a si臋 w ich prywatnych garderobach, mog艂a potem pozwoli膰 sobie na ciep艂y posi艂ek ka偶dego dnia przynajmniej przez tydzie艅. Dogoni艂a j膮 jej w艂asna g艂upota. Ale on na to nie zwa偶a艂, pom贸g艂 jej. Sp艂aci艂 wszystkie jej d艂ugi, karty kredytowe, zaleg艂e czynsze, pieni膮dze otrzymane, wyci膮gni臋te — i skradzione — od przyjaci贸艂. Ubra艂 od st贸p do g艂贸w w najlepsze metki, zabra艂 j膮 gdziekolwiek tylko chcia艂a, a by艂 przy tym tak dobry, tak s艂odki, tak… wspania艂y, 偶e poczu艂a, i偶 zn贸w mo偶e oddycha膰. Nie protestowa艂a, kiedy podsun膮艂 pomys艂, by rzuci艂a studia i wyprowadzi艂a si臋 z nim do Los Angeles, bo jak偶e mog艂a, skoro on by艂 taki m膮dry, nale偶a艂 do 艣wiata wybranych, by艂 przecie偶 s艂awnym re偶yserem — musia艂 si臋 zna膰 na 偶yciu, a przynajmniej o wiele bardziej ni偶 ona, o czym jej cz臋sto przypomina艂. Z tak膮 twarz膮 i charakterem studia s膮 Ci niepotrzebne, kochanie. I wierzy艂a w to wszystko, w ka偶de jego s艂owo, nawet wtedy, gdy pierwszy raz pobi艂 j膮 tak bardzo, 偶e ba艂a si臋, 偶e umrze na zimnych kafelkach w tej hotelowej 艂azience, w ka艂u偶y w艂asnej krwi. Ale… tak mu by艂o przecie偶 przykro, tak 偶a艂owa艂. Mo偶e faktycznie nie powinna go dra偶ni膰, gdy mia艂 z艂y humor, w ko艅cu zawsze powtarza艂, jak nienawidzi jej szczebiotu nad uchem, a ju偶 szczeg贸lnie kiedy jest zirytowany i zm臋czony.
I nawet rodzice go pokochali, co by艂o bardzo dziwne, bo przecie偶 oni nie kochali nawet jej. Jako艣 nie przeszkadza艂o im, 偶e jemu bli偶ej wiekiem do nich, ni偶 do niej, a chyba nawet si臋 z tego faktu ucieszyli, kiedy dowiedzieli si臋, jak bardzo on jest im w stanie pom贸c. U艣miecha艂a si臋 szeroko do niego, taka szcz臋艣liwa i radosna, bo przecie偶 czego wi臋cej mog艂a sobie wymarzy膰, ale na rodzic贸w spogl膮da艂a nieprzeniknionym spojrzeniem — wiedzia艂a, 偶e byliby w stanie j膮 sprzeda膰, ale nie s膮dzi艂a, 偶e zrobiliby to a偶 tak szybko i bez mrugni臋cia okiem.
W ko艅cu wstaje i zostawia dwudziestodolar贸wk臋 na stoliku, zabiera torebk臋 i powoli rusza chodnikiem. Rozpada艂o si臋 ju偶 na dobre, ale jej to wcale nie przeszkadza, bo i tak ma ochot臋 si臋 przej艣膰… Ma ochot臋 przej艣膰 si臋 t臋 godzin臋 w wysokich butach na cienkiej szpilce, ma ochot臋 zrobi膰 jeszcze p贸艂godzinn膮 rundk臋 dooko艂a posiad艂o艣ci i ma ochot臋 zadzwoni膰 do kogo艣 ze znajomych, by mo偶e wpad艂 do ich domu dzisiaj z wizyt膮 na ma艂ego drinka.
Bo boi si臋 i艣膰 do domu.
♦
August 19, 2024 ♣ Palace Hotel, NY
To mia艂 by膰 jej pierwszy i ostatni dzie艅 w Nowym Jorku. Nast臋pnego dnia p贸藕nym wieczorem mia艂a z ju偶 spakowan膮 walizk膮, w kt贸rej znajdowa艂 si臋 ca艂y jej dobytek, ruszy膰 z podkulonym ogonem do domu rodzinnego, by rozpocz膮膰 — a mo偶e powr贸ci膰 — do spokojnego 偶ycia jako nikt wa偶ny. My艣la艂a, 偶e j膮 to przyt艂oczy, 偶e b臋dzie rozpacza膰 za dawnymi marzeniami, ale nie towarzyszy艂o jej 偶adne z tych uczu膰. By艂a zawiedziona, to na pewno, ale ten zaw贸d r贸wnowa偶y艂 fakt, 偶e cudem uda艂o jej si臋 wyswobodzi膰 z koszmaru, w kt贸rym sp臋dzi艂a ostatnie kilka miesi臋cy.
Przyjecha艂a, aby po偶egna膰 si臋 ze swoim miastem. Odwiedzi膰 ulubione miejsca, spotka膰 si臋 z przyjaci贸艂mi — tymi, kt贸rzy jej zostali — zje艣膰 g艂upiego hot-doga z budki w Central Parku i wst膮pi膰 do Saksa, by popatrze膰 na ubrania, na kt贸re nigdy nie b臋dzie jej ju偶 sta膰. Rozsta艂a si臋 ze wszystkimi starymi kartami kredytowymi, a cho膰 ochota i t臋sknota wci膮偶 by艂a ogromna, postanowi艂a sobie twardy cel, by nie ulec dawnym przyzwyczajeniom. Odebra艂a paczk臋 z osobistymi rzeczami ze swojego starego mieszkania, bo jej wsp贸艂lokatorka, starsza kobieta, kt贸ra, cho膰 zrz臋dliwa, zawsze by艂a dla niej dobra, obieca艂a j膮 dla niej przechowa膰, je艣li kiedykolwiek postanowi wr贸ci膰. Chyba od pocz膮tku musia艂a nie do ko艅ca ufa膰 Timothy'emu, skoro zdecydowa艂a si臋 spakowa膰 najdro偶sze sercu rzeczy i pozostawi膰 je w Nowym Jorku. U艣miecha艂a si臋 do siebie, przebieraj膮c w starych sukienkach, butach i ulubionych wydaniach magazyn贸w, jakby to by艂y najcenniejsze skarby.
Ostatnim punktem jej d艂ugiej wycieczki mia艂 by膰 drink w barze hotelu Palace. Jako zwie艅czenie jej historii, pe艂ne ko艂o, bo przecie偶 tutaj osi膮gn臋艂a sw贸j cel — wspi臋艂a si臋 na sam膮 g贸r臋, ale tylko po to, by zaraz spa艣膰 na ziemi臋 z 艂oskotem.
Wszyscy w Nowym Jorku wiedzieli ju偶, 偶e k艂ama艂a. 呕e nie pochodzi艂a z bogatej rodziny, 偶e okrada艂a swoich znajomych, 偶e przez te wszystkie lata oszukiwa艂a wszystkich wok贸艂 siebie. Ca艂e szcz臋艣cie, prawda wysz艂a na jaw, gdy wylegiwa艂a si臋 po drugiej stronie Stan贸w w ciep艂ym, kalifornijskim s艂o艅cu, gdzie konsekwencje jej k艂amstw nie mog艂y jej dogoni膰. Ale nie dba艂a ju偶 o to, nie ba艂a si臋 nawet spotka膰 twarz膮 w twarz z wszystkimi lud藕mi, kt贸rzy z przyjemno艣ci膮 skorzystaliby z okazji, by z niej szydzi膰 — ostatnie miesi膮ce zahartowa艂y j膮 tak bardzo, 偶e nic z tego nie mia艂o ju偶 dla niej znaczenia.
— Poprosz臋 Cosmopolitan — powiedzia艂a do barmana, sadowi膮c si臋 na obitym sk贸r膮 krze艣le. Mia艂a na sobie swoj膮 ulubion膮 sukienk臋, czarn膮, vintage Chanel, za kt贸r膮 zap艂aci艂a swoj膮 pierwsz膮 kart膮 kredytow膮, ulubione szpilki i subtelny makija偶.
Czu艂a si臋 pi臋knie, a przede wszystkim sob膮.
— Cosmo? Mog艂a艣 poprosi膰 o Manhattan. Nie ma chyba bardziej pospolitego drinka.
Yuri zmarszczy艂a brwi, ogl膮daj膮c si臋 w prawo, sk膮d dobiega艂 m臋ski g艂os. Z zaskoczeniem zorientowa艂a si臋, 偶e tu偶 obok niej siedzia艂 Kim Seojun, we w艂asnej osobie, a ona nawet nie zauwa偶y艂a go, gdy zajmowa艂a swoje miejsce. Wygl膮da艂 dok艂adnie tak jak zawsze, dobrze, cho膰 nie nieskazitelnie dobrze, bo sporej wielko艣ci, brudno-fioletowy siniak l艣ni艂 tu偶 pod jego prawym okiem.
— Daj mi spok贸j, okej?
Nie znali si臋, nigdy nie mieli okazji si臋 pozna膰. Oczywi艣cie, 偶e wiedzieli o swoim istnieniu, a nawet o wiele wi臋cej, ale nie zamienili ze sob膮 chyba ani jednego s艂owa.
— Musz臋? Wybacz bezpo艣rednio艣膰, ale nie wydaje mi si臋, 偶e mog艂aby艣 na kogokolwiek czeka膰 w tym miejscu.
A wi臋c wiedzia艂, tak jak wszyscy. Nie dziwi艂o jej, 偶e nawet on czyta艂 Plotkar臋. Je艣li komu艣 mia艂oby zale偶e膰, aby uporczywie pilnowa膰, by prawda o jego 偶yciu nie wysz艂a na jaw, na pewno by艂by to Seojun. On, jeden z wielu tych, kt贸rzy na co dzie艅 偶yli w k艂amstwie.
— Przyda艂by mi si臋 kto艣 do towarzystwa — doda艂.
Wzruszy艂a ramionami.
— Z艂y dzie艅? — zapyta艂a, zerkaj膮c ponownie przelotnie na siniaka pod jego okiem. Nie umia艂a powstrzyma膰 lekkiego u艣miechu. — M膮偶 redaktorki z艂apa艂 ci臋 na gor膮cym uczynku?
Tym razem to k膮ciki ust Seojuna niekontrolowanie pow臋drowa艂y w g贸r臋.
— Nie, gorzej. Omin臋艂a ci臋 wspania艂a impreza Plotkary. Jedli艣my gluty, paj膮ki i 艣ledzie, a niekt贸rzy z nas zajmowali si臋 cudzymi facetami, za co dostali po mordzie.
— Ach, czyli widz臋, 偶e na Upper East Side bez zmian? — roze艣mia艂a si臋, krzywi膮c odrobin臋.
Nie wiedzia艂a, dlaczego wdawa艂a si臋 rozmow臋 z ch艂opakiem, kt贸rego nie zna艂a, zupe艂nie jakby byli starymi, dobrymi przyjaci贸艂mi, ale prawd臋 m贸wi膮c, nie by艂a w miejscu, by m贸c si臋 nad tym zastanawia膰. Wi臋c gdy Seojun zaproponowa艂 toast za Manhattan, unios艂a ochoczo kieliszek i wychyli艂a jego zawarto艣膰 na raz.
♣
September 29, 2024 ♤ Seojun's apartment, NY
W kilka sekund po otwarciu oczu dotar艂o do niej, jak ogromnie boli j膮 g艂owa. Przez chwil臋 zrobi艂o jej si臋 tak niedobrze, 偶e obawia艂a si臋, i偶 b臋dzie musia艂a zerwa膰 si臋 z 艂贸偶ka i pop臋dzi膰 prosto do 艂azienki, ale kilka g艂臋bszych oddech贸w wystarczy艂o, aby w pe艂ni si臋 uspokoi艂a. Podnios艂a si臋, zerkn臋艂a za siebie i chwil臋 obserwowa艂a 艣pi膮cego ch艂opaka, a potem zsun臋艂a nogi powoli na ziemi臋 i wysz艂a z pokoju, zbieraj膮c po drodze szlafrok z komody. Przesz艂a do g艂贸wnej 艂azienki, gdzie z szafki przy lustrze wyci膮gn臋艂a tabletki przeciwb贸lowe.
Ostatnio ci膮gle m臋czy艂y j膮 uporczywe b贸le g艂owy. Mo偶e jednak powinna da膰 si臋 nam贸wi膰 i sprawi膰 sobie okulary. Seojun powtarza艂, aby nie siedzia艂a do p贸藕na nad ksi膮偶kami, ale naprawd臋 musia艂a teraz da膰 z siebie wszystko.
Zesz艂a na d贸艂 do kuchni, aby zacz膮膰 przygotowywa膰 艣niadanie. W ci膮gu ostatnich miesi臋cy przybra艂a w ko艅cu na wadze i zapadni臋te wcze艣niej policzki wygl膮da艂y rumianie i zdrowo. Oczy, cho膰 przem臋czone, b艂yszcza艂y na powr贸t weso艂o艣ci膮.
Ruby, ma艂a, czarna suczka rasy Pomeranian, podbieg艂a do jej n贸g, domagaj膮c si臋 pieszczot, wi臋c dziewczyna wzi臋艂a j膮 na r臋ce, mrucz膮c do niej pod nosem s艂odkim tonem. Jedn膮 r臋k膮 trzyma艂a psa, drug膮 wyci膮ga艂a jedzenie z lod贸wki, a przy tym weso艂o pod艣piewywa艂a wraz z wokalistk膮, kt贸rej g艂os wybrzmiewa艂 z g艂o艣nik贸w kuchennego radia.
Loft wygl膮da艂 zupe艂nie inaczej, ni偶 jak go zapami臋ta艂a. G艂贸wne, przestronne pomieszczenie zosta艂o sprytnie podzielone i teraz wygl膮da艂o jak pe艂noprawne mieszkanie, w kt贸rym ludzie mogli 偶y膰, a nie tylko przebywa膰. Znikn膮艂 parkiet, DJ-ka, bar oraz basen, a pojawi艂a si臋 normalna kuchnia, jadalnia oraz salon. Industrialny, zimny wystr贸j klubowy ust膮pi艂 miejsca kolorom, gustownym dodatkom i znacznie cieplejszemu wystrojowi. Oczywi艣cie, towarzyszy艂 mu taki sam, o ile nie wi臋kszy przepych, ale zupe艂nie innego rodzaju.
A przede wszystkim znikn臋艂y znienawidzone przez ni膮 kanapy. I okaza艂o si臋, 偶e w ci膮gu dnia uwielbia艂a tu przebywa膰.
— Wsta艂a艣? — powita艂 j膮 Seojun u g贸ry schod贸w. Mia艂 mokre w艂osy, wi臋c musia艂 w艂a艣nie wyj艣膰 spod prysznica. — I robisz 艣niadanie? Kto艣 tu chyba obudzi艂 si臋 w dobrym humorze.
— Nie licz na wi臋cej ni偶 tosty francuskie — mrukn臋艂a dziewczyna, kucaj膮c, by wypu艣ci膰 Ruby, kt贸ra zacz臋艂a wyrywa膰 si臋 do Seojuna, gdy tylko us艂ysza艂a jego g艂os.
— Zjem wszystko, co zostanie podane — odpar艂 potulnie Seojun, w艂膮czaj膮c ekspres. — A ciebie chyba trzeba zabra膰 na spacer, co, Rubeusie? Chyba zd膮偶ymy przed tostami, co? Dobra, my idziemy i mam nadziej臋, 偶e zaraz wracamy.
Byli ju偶 przy wyj艣ciu, gdy dziewczyna odwr贸ci艂a si臋, by krzykn膮膰:
— Masz mokre w艂osy i jest zimno, wiesz?
— Wiem! — odpar艂 g艂o艣no ch艂opak, po czym wyszed艂.
Yuri prychn臋艂a pod nosem i zacz臋艂a odlicza膰 w g艂owie: jeden, dwa, trzy, cztery, pi臋膰... Po chwili, zgodnie z przewidywaniem, drzwi wej艣ciowe ponownie si臋 otworzy艂y.
— Mam mokre w艂osy i jest zimno, wiesz?
— Wiem — mrukn臋艂a do siebie dziewczyna ze 艣miechem, z pow膮tpiewaniem i rozbawieniem zerkaj膮c za ju偶 zamkni臋te za swoimi domownikami drzwi.
Tamten sierpniowy wiecz贸r by艂 jednym z wielu prze艂omowych w jej 偶yciu, ale chyba jedynym, kt贸ry przyni贸s艂 ze sob膮 pozytywn膮 zmian臋. Nie sko艅czy艂 si臋 tak, jak mog艂aby tego podejrzewa膰 — nie upili si臋 razem tylko po to, by pomi臋dzy kolejnymi westchnieniami pokona膰 drog臋 dziel膮c膮 ich od 艂贸偶ka. Prawd臋 m贸wi膮c, nawet si臋 nie poca艂owali. Doko艅czyli drinki, ubrali p艂aszcze i ruszyli na spacer po mie艣cie, co jaki艣 czas robi膮c przystanek po kolejn膮 kaw臋, herbat臋 czy ciastko. I rozmawiali.
Seojun opowiedzia艂 jej ze szczeg贸艂ami swoj膮 histori臋; o Margaret, o Ari i Minsoo, o Sunghoonie, o prawdziwym charakterze swojej pracy, a przede wszystkim o tym, jak bardzo czu艂 si臋 zagubiony we w艂asnym 偶yciu. Ona przyzna艂a mu si臋 do najlepiej strze偶onych sekret贸w, o tym, jak uwolni艂a si臋 w ko艅cu od Timothy'ego, o przerwanych studiach, o zwi膮zku z Sunghoonem i o planach na przysz艂o艣膰, a raczej o ich braku.
Zosta艂a u niego tego wieczora. Prosi艂 i b艂aga艂, i da艂a si臋 przekona膰, aby zosta膰 jeszcze tydzie艅, w trakcie kt贸rego ka偶dego dnia przekonywa艂 j膮, aby zastanowi艂a si臋, czy na pewno nie chce zosta膰 w Nowym Jorku. Po jakim艣 czasie twarde nie zamieni艂o si臋 w mo偶e.
Dziwi艂o j膮 zachowanie Seojuna. Dziwi艂 j膮 on sam. Nie urazi艂 jej dumy ani razu, oferuj膮c pieni膮dze, ale podsuwa艂 jej niesko艅czon膮 ilo艣膰 rozwi膮za艅 wszystkich w膮tpliwo艣ci, kt贸re wi膮za艂y si臋 z jej pozostaniem w mie艣cie. Nawet wspi膮艂 si臋 na wy偶yny mo偶liwo艣ci i za艂atwi艂 jej wst臋pn膮 rozmow臋 o prac臋, o kt贸rej kiedy艣 mog艂a tylko pomarzy膰.
Spotkali si臋 w momencie swojej najwi臋kszej s艂abo艣ci. Bezradni, bez planu na 偶ycie, z wyrw膮 i pustk膮 w sercu, kt贸rej nie potrafili za艂ata膰.
W ko艅cu pewnego dnia powiedzia艂a mu, 偶e nie wyjedzie, pod kilkoma warunkami. Po pierwsze, zostanie w jego mieszkaniu zgodnie z jego 偶yczeniem, ale tylko je艣li wynajmie w艂asne za swoje pieni膮dze, do kt贸rego b臋dzie mog艂a si臋 przenie艣膰 w jakimkolwiek momencie, bez 偶adnego sprzeciwu z jego strony. Po drugie, ich relacja mia艂a pozosta膰 w sferze przyjacielskiej, bo w dziwny spos贸b bardzo dobrze im to wychodzi艂o. A po trzecie, Seojun mia艂 i艣膰 na studia.
A on si臋 na to wszystko zgodzi艂.
♡?
October 1, 2024 ♡ New York University, NY
— Denerwujesz si臋?
— Ja? Chyba 偶artujesz — prychn膮艂 ch艂opak, zerkaj膮c na Yuri z politowaniem. W kilka sekund ten prze艣miewczy wyraz twarzy stopnia艂 pod wp艂ywem jej sceptycznego spojrzenia. — No, dobra. Mo偶e troch臋? Wiesz, cz臋艣膰 z nas nigdy nie by艂a na studiach, ty przynajmniej zd膮偶y艂a艣 zrobi膰 licencjat. I to z biotechnologii.
— S艂uchaj, je艣li ja da艂am rad臋 z biotechnologi膮, a wszyscy wiedz膮, 偶e inteligencj膮 nie grzesz臋, iberystyka nie powinna by膰 takim problemem, co?
Seojun roze艣mia艂 si臋, kr臋c膮c g艂ow膮, po czym wyjrza艂 przez okno samochodu Yuri, starego Chevroleta, kt贸rego odkupi艂a za grosze od znajomego, by m贸c doje偶d偶a膰 na uczelni臋. Godzi艂 si臋 na te wszystkie jej nowe zasady, bo rozumia艂, jak bardzo jest to dla niej wa偶ne, a koniec ko艅c贸w okaza艂o si臋, 偶e cena jego komfortu nie by艂a jednak a偶 tak wysoka. Nowy Jork miga艂 mu przed oczami i jeszcze nigdy nie by艂 dla niego tak 艂askawy.
Yuri pomog艂a mu... ze wszystkim. Wys艂uchiwa艂a gniewnego potoku s艂贸w, gdy dopada艂a go frustracja, doradza艂a, jak naprawi膰 to, co zd膮偶y艂 ostatnimi miesi膮cami zepsu膰, a cho膰 by艂a ostrym s艂uchaczem — czego w zasadzie si臋 po niej nie spodziewa艂 — jej rady faktycznie okazywa艂y si臋 dobre. Pogodzi艂 si臋 z rodzin膮. Pierwszy raz szczerze porozmawia艂 z w艂asnym ojcem i cho膰 spotka艂o go spore rozczarowanie, czu艂, 偶e zrobi艂 pierwszy krok, by jeszcze wszystko naprawi膰.
Nie zmieni艂 si臋. Ale czu艂 pierwszy raz nadziej臋, 偶e mo偶e kiedy艣 uda si臋 mu to zrobi膰.
— Jeste艣my — powiedzia艂a dziewczyna, wy艂膮czaj膮c silnik samochodu. Odwr贸ci艂a si臋 do Seojuna z lekkim, pokrzepiaj膮cym u艣miechem na ustach. — Widzimy si臋 na lunchu. Gotowy?
Seojun przykry艂 jej d艂o艅 swoj膮.
I jedno, i drugie nie by艂o teraz pewne, czy aby na pewno uda im si臋 nie z艂ama膰 drugiego warunku ich umowy.
— Gotowy.
to be continued











