Pick your filter - which me do you want?

 

SONG JIYEON

a dancer dies twice — once when they stop dancing, and this first death is the more painful

10.10.2002 | student tańca w Juilliard (obecnie specjalizuje się w tańcu współczesnym, lecz od czwartego roku życia tańczy również balet) | dorabia jako barman w Attaboy | od niedawna uczęszcza na zajęcia pole dance | właściciel Kimchi, pręgowanego rudego kocura | potrafi grać na pianinie, ma także całkiem niezły głos i często zdarza się, że pomaga studentom Produkcji Muzycznej i Realizacji Dźwięku w ich projektach | wychowywał się w małym domku w malowniczym miasteczku Busan, który być może nie spełniał wszystkich wymogów, ale Jiyeon wraz z siostrą bliźniaczką i tak cieszyli się naprawdę udanym dzieciństwem (nie, nie posiadali najnowszego modelu czołgu T-34, nie mieli telewizora i wypasionych rowerów, a o komórkach czy komputerach mogli tylko pomarzyć, jednakże żadna materialna rzecz nie była w stanie zastąpić wspinania po drzewach, nurkowania w jeziorze, zabaw w chowanego i fascynujących historii, jakie mama opowiadała im tuż przed snem) | przeprowadzili się do Nowego Jorku po narodzinach Woohyuna, najmłodszego z rodzeństwa; w domu zrobiło się wówczas zdecydowanie za ciasno, na nic nie starczało pieniędzy, nic więc dziwnego, że kiedy pan Song dostał bardzo dobrą ofertę pracy w prawniczej korporacji w Los Angeles, nie wahał się długo | mama Jiyeona zmarła krótko po przeprowadzce, chłopak miał wtedy 12 lat | na Manhattan sprowadził się stosunkowo niedawno, żeby móc rozwijać taneczną karierę w Juilliard

Przeprowadzki nigdy nie wychodziły mu dobrze. Ani wówczas, gdy miał dziesięć lat i wyjeżdżał z rodzicami do Los Angeles, ani teraz, gdy porzucał LA na rzecz lepszej przyszłości tanecznej. Wciąż krząta się po wynajmowanym mieszkaniu zupełnie bezproduktywnie i potyka o kartony, których do tej pory nie wypakował, wciąż nie może przyzwyczaić się do ciszy – bez głośnego śmiechu Sunmi i bez wygłupów Woohyuna to nie to samo.

Jiyeon podchodzi do kartonu z napisem „potrzebne bazgroły i 1/50 książek”, zdziera z niego taśmę i zagląda do środka. Opuszki muskają chropowatą okładkę i Jiyeon unosi zeszyt do góry ze smutnym, pełnym sentymentu uśmiechem. Jego pamiętnik. Jego zniszczony, granatowy pamiętnik, w którym nie pisał od X czasu i to nie dlatego, że w wieku dwudziestu lat mu nie wypadało, nie. W zeszycie zwyczajnie zabrakło stron.

Porywa swojego starego przyjaciela, powiernika najskrytszych myśli i z powrotem siada na krześle, otwierając pamiętnik gdzieś pośrodku.

Wpis X - 24.06.2014 r.

Pamiętniku,

przepraszam, że tak długo nie pisałem. Przez ten czas zdarzyło się bardzo dużo złych rzeczy. 26 lutego umarła moje mama. Tata mówi, że była wielką podróżniczką, a wielkich podróżników nie wolno zatrzymywać... ale czy to samolubne, że chciałbym, aby przestała podróżować i wróciła do domu?

Gdyby tylko dało się zatrzymać czas, w czwartek, pod koniec lutego. Gdyby ta zima nigdy się nie skończyła.

Zaciska wargi. To zdecydowanie nie były słowa, jakie mogły wyjść spod ręki dwunastolatka. Ale wyszły, upomina się w myślach. Zapewne dlatego, że już od najmłodszych lat czytał tony książek, chłonąc łapczywie każde słowo, by potem wracać do swoich ulubionych bohaterów pamięcią. Miał styczność z literaturą nawet wtedy, gdy nie potrafił czytać – mama robiła to za niego. Cudowna kobieta, nie zdążył się nią nacieszyć, tak szybko odeszła. Jiyeon zawsze w rocznicę jej śmierci przychodził do największej w Mieście Aniołów biblioteki publicznej, jej ulubionego miejsca. Robił to za każdym razem, co roku, choć często – zwłaszcza na początku – wybiegał z budynku z płaczem. Ale czuł, że dzięki temu, iż dotyka tych samych książek, które niegdyś czytała z wypiekami na twarzy, jest bliżej niej. A teraz był w Nowym Jorku i podświadomie wiedział, że już nie odwiedzi tamtej biblioteki.

Wpis I - 04.10.2012 r.

Kochany Pamiętniczku!

Nazywam się Song Jiyeon, urodziłem się w Busan i mam dziesięć lat. Tata śmieje się ze mnie i mówi, że pisanie pamiętnika jest dla bab, ale mamusia twierdzi, że tata się nie zna i powinienem robić to, co mi się podoba.

Mieszkamy teraz w Los Angeles. Bardzo nie lubię tego miejsca. Nie mam też żadnych kolegów, bo nikt nie chce ze mną rozmawiać przez akcent. Podobno nie rozumieją, co do nich mówię. Ale to nic, mam przecież książki i mamę.

Mamusia czytała mi dzisiaj książeczkę dla dużych chłopców. Była bardzo smutna. Jeden z bohaterów, Halleck, zapomniał, jakie kwiaty lubiła jego siostra zabita przez Harkonnenów (wrogów księcia). To dziwne. Ja nigdy bym nie zapomniał, jakie ciasto mama lubi najbardziej!

Lecz zapomniał. W jego pamięci zatarło się wiele wspomnień i nie odzyska ich nigdy, bez względu na to, jak bardzo będzie się starał.

***

Na mordeczce piękny i niepowtarzalny Park Jimin. 👀 

Zapraszam serdecznie do wspólnego wątkowania.