Two
time for the past.
First punch.
— Jeste艣 bezu偶ytecznym 艣mieciem! Nie ma z ciebie 偶adnego po偶ytku! — Dono艣ny krzyk wywo艂a艂 dreszcze prze艣lizguj膮ce si臋 wzd艂u偶 kr臋gos艂upa. Zaciska艂 chude palce na klamce, zapieraj膮c si臋 ze wszystkich si艂. — Otwieraj te drzwi niewdzi臋czny g贸wniarzu! — Mocne szarpni臋cie sprawi艂o, 偶e upad艂 na plecy. W progu sta艂 m臋偶czyzna - jego ojciec. Sylwetka poch艂oni臋ta pija艅sk膮 furi膮. Odczo艂ga艂 si臋 kawa艂ek w ty艂, gdy m臋偶czyzna poruszy艂 si臋. Wtargn膮艂 do jego pokoju zataczaj膮c si臋, gdy potkn膮艂 si臋 o plecak le偶膮cy na pod艂odze. — Gdzie je masz?! Gdzie masz pieni膮dze?! — warcza艂 w艣ciekle. 艁zy stan臋艂y w oczach Liana, gdy jego ojciec zacz膮艂 grzeba膰 w szufladach jego biurka rozrzucaj膮c wok贸艂 zeszyty i d艂ugopisy.
— N-ie mam. — za艂ka艂 wpatruj膮c si臋 w ojca, kt贸ry na te s艂owa zamachn膮艂 si臋 i rzuci艂 w niego jednym z zeszyt贸w. Lian skuli艂 si臋 os艂aniaj膮c twarz szczup艂ymi ramionami.
— Zak艂amany bachor! — M臋偶czyzna ruszy艂 do szafy grzebi膮c w jego ubraniach. Gdy tam nic nie znalaz艂 dopad艂 do 艂贸偶ka. Podci膮gn膮艂 po艣ciel, by zaraz chwyci膰 za materac, kt贸ry odrzuci艂 na bok. — Nic nie masz?! — fukn膮艂 w艣ciekle. Doskoczy艂 do ch艂opca chwytaj膮c go za kark. Poci膮gn膮艂 go do g贸ry, a Liana omi贸t艂 strach i smr贸d taniego alkoholu. — W takim razie co to jest?! Dzi臋ki mnie masz dach nad g艂ow膮 cholerny g贸wniarzu i tak mi si臋 odwdzi臋czasz?! — Odepchn膮艂 syna, kt贸ry zn贸w upad艂 tym razem na kolanach.
— P-prosz臋, tato…
— Nie nazywaj mnie tak! Nie jeste艣 moim synem skoro chowasz przede mn膮 pieni膮dze! Do czego niby mog艂yby ci si臋 przyda膰?! — wrzasn膮艂 bior膮c worek z kilkoma banknotami w 艣rodku. Lian niewiele my艣l膮c poderwa艂 si臋 z pod艂ogi i rzuci艂 w stron臋 ojca staraj膮c si臋 wyrwa膰 mu swoje oszcz臋dno艣ci.
— Zostaw! — By艂 jednak tylko chuderlawym czternastolatkiem. Nie mia艂 szans w starciu z rozw艣cieczonym i zdesperowanym m臋偶czyzn膮 nawet je艣li ten by艂 pijany. Ojciec zn贸w go odepchn膮艂, a gdy wyl膮dowa艂 na pod艂odze po raz trzeci, m臋偶czyzna uderzy艂 go w twarz kilkukrotnie i kopn膮艂 w brzuch, zostawiaj膮c po chwili samego sobie, zap艂akanego i obola艂ego, wij膮cego si臋 we w艂asnych ramionach. 艁zy ciek艂y mu po policzkach. Stara艂 si臋 przesta膰, ojciec mia艂 racj臋 by艂 偶a艂osny. Wyciera艂 spuchni臋te policzki r臋kawem bluzki, ale one wci膮偶 ciek艂y. Bola艂o go ca艂e cia艂o, ale to by艂o nic w por贸wnaniu z tym jak 藕le czu艂 si臋 w 艣rodku. Nie rozumia艂 tego, by艂 z艂y, a z drugiej strony mia艂 ochot臋 przeprosi膰 za wszystko. Za k艂amstwo, bo przecie偶 nie powinien ok艂amywa膰 w艂asnego ojca, za to, 偶e mu si臋 sprzeciwi艂, a przecie偶 rodzice zawsze mieli racj臋, prawda? Byli starsi, byli jego opiekunami. Wi臋c dlaczego tak bardzo chcia艂 uciec? Dlaczego nie m贸g艂 by膰 odwa偶niejszy? Czemu nie m贸g艂 by膰 lepszy, przydatniejszy?
Second punch.
Siedzia艂 na pod艂odze w k膮cie swojego pokoju. Podci膮gni臋te kolana, d艂onie zaci艣ni臋te na uszach. Wci膮偶 s艂ysza艂 krzyki. S艂ysza艂 t艂uczone szk艂o, krzes艂o, kt贸re kto艣 przewr贸ci艂. S艂ysza艂 wyzwiska, s艂ysza艂 p艂acz matki. A mo偶e to on tak g艂o艣no p艂aka艂? Zerwa艂 si臋 na r贸wne nogi i wybieg艂 z pokoju. Pierwsze co zobaczy艂 to butelka rozbijaj膮ca si臋 na 艣cianie, plama cuchn膮cego alkoholu sp艂ywaj膮ca po 艣cianie. Wpatrywa艂 si臋 wielkimi sarnimi oczami w ojca, kt贸ry unosi d艂o艅, matk臋 kt贸ra upada na kanap臋.
— Przesta艅cie! — krzykn膮艂 wchodz膮c niepewnie do salonu.
— Wracaj do pokoju g贸wniarzu bo sam oberwiesz! — D艂o艅 m臋偶czyzny opad艂a i z g艂o艣nym echem zatrzymuje si臋 na twarzy jego matki. Lian krzykn膮艂 i szybko doskoczy艂 do szarpi膮cej si臋 dw贸jki. Odepchn膮艂 ojca na tyle ile by艂 w stanie. — Ty parszywy bachorze! — Ojciec by艂 w艣ciek艂y, widzia艂 to w jego szalonych, przekrwionych oczach. Tym razem jego d艂o艅 spotka艂a si臋 z policzkiem Liana. Czu艂 pulsuj膮ce pieczenie. S艂one 艂zy na ustach. Skrzywi艂 si臋 upadaj膮c. J臋kn膮艂 czuj膮c d艂onie ojca na koszulce. Podni贸s艂 wzrok, kt贸rym odnalaz艂 matk臋 podnosz膮c膮 si臋 z kanapy. Kobieta rzuci艂a im kr贸tkie spojrzenie, ale bez s艂owa uciek艂a z salonu.
— Mamo! — Dlaczego go zostawi艂a? Przecie偶 chcia艂 jej pom贸c. Chcia艂 zrobi膰 co艣 dobrze, tak jak nale偶a艂o. Przez zap艂akane oczy nie widzia艂 wyra藕nie sylwetki ojca, kt贸ry raz za razem wymierza艂 mu kolejne karc膮ce ciosy. T艂umaczy艂 ka偶dy z nich nauczk膮, wbijaniem zasad do g艂owy. Lian jednak wiedzia艂, 偶e to by艂 tylko spos贸b, by si臋 wy艂adowa膰, by pokaza膰 kto jest silniejszy. Te偶 chcia艂 by膰 silny. Kiedy艣 b臋dzie silny. Kiedy艣 nie b臋dzie p艂aka艂. Kiedy艣 nie b臋dzie si臋 przed nikim kuli艂. Kiedy艣 nie b臋dzie trz膮s艂 si臋 ze strachu.
Third punch.
Wybieg艂 z domu 艣cieraj膮c z ust stru偶k臋 krwi. Wymkn膮艂 si臋, tym razem prawie mu si臋 uda艂o. Bieg艂 przed siebie zostawiaj膮c za sob膮 roze藕lone krzyki i wyzwiska rzucane pod jego adresem. Bieg艂 ile mia艂 si艂 w nogach, czuj膮c jak pal膮 go p艂uca, jak wysycha mu gard艂o. Zatrzyma艂 si臋 dopiero po kilku minutach, gdy nie mia艂 ju偶 si艂y. Dysza艂 ci臋偶ko, jego drobne cia艂o dr偶a艂o. Rozejrza艂 si臋 wok贸艂 rozpoznaj膮c znajome, w膮skie uliczki na Chinatown. Czy to by艂 jego dom? Nie. Nigdzie go nie by艂o.
Podni贸s艂 g艂ow臋, gdy us艂ysza艂 grzmienie. Spogl膮da艂 w pochmurne, ciemne niebo. Kilka kropel rozbi艂o si臋 na jego policzkach mieszaj膮c si臋 ze 艂zami. Znowu p艂aka艂. By艂 do niczego!
Kr膮偶y艂 po okolicy. Kaptur, kt贸ry zarzuci艂 na g艂ow臋 ju偶 dawno przem贸k艂. Wszystko by艂o mokre. By艂o mu zimno, ale nie m贸g艂 wr贸ci膰 do domu. Tam czeka艂o go co艣 znacznie gorszego ni偶 ch艂贸d.
Skr臋ci艂 w jedn膮 z kolejnych uliczek. Usiad艂 pod pierwszymi lepszymi drzwiami, ko艂o metalowych kontener贸w ze 艣mieciami. Opar艂 si臋 o ceglany mur owijaj膮c nogi ramionami. Nie chcia艂 p艂aka膰, nie chcia艂 by jego cia艂o trz臋s艂o si臋 jak galaretka, ale to wszystko by艂o od niego silniejsze. Zastanawia艂 si臋 co tym razem zrobi艂 nie tak. Dog艂臋bnie analizowa艂 swoje zachowanie, s艂owa kt贸rych u偶y艂. Nie rozumia艂, czegokolwiek nie robi艂 nigdy nie m贸g艂 zadowoli膰 ojca, zawsze co艣 by艂o nie tak jak oczekiwa艂, a przecie偶 si臋 stara艂. Siedzia艂 cicho, oddawa艂 to co uda艂o zarobi膰 mu si臋 w podrz臋dnej pizzeri, gdy rozwozi艂 jedzenie. Przecie偶 kupi艂 mu kolejn膮 butelk臋…
Us艂ysza艂 szcz臋k otwieranych drzwi. Podni贸s艂 wystraszone spojrzenie, kt贸re zatrzyma艂 na kobiecej sylwetce. Ona zdawa艂a si臋 r贸wnie zaskoczona widokiem przemoczonego ch艂opca na zapleczu restauracji. Lian zastyg艂 w obawie, 偶e najdrobniejszy ruch mo偶e wywo艂a膰 reakcj臋.
— Co tu robisz dziecko? Jest p贸藕no. — odezwa艂a si臋. Mia艂a przyjemny g艂os, tak ciep艂y, serdeczny. — Id藕 do domu, a nie siedzisz na deszczu.
— J-ju偶 i-id臋. Przepraszam. — wyszepta艂 podnosz膮c si臋 z mokrego asfaltu.
— Czekaj. Chod藕, zjesz co艣 najpierw. Jeste艣 strasznie chudy. Ile ty masz lat? — Lian wpatrywa艂 si臋 w kobiet臋 poci膮gaj膮c nosem. Czy m贸wi艂a na powa偶nie? Kobieta uchyli艂a szerzej drzwi. Wyrzuci艂a worki ze 艣mieciami po czym nie czekaj膮c, a偶 Li zd膮偶y zareagowa膰 wci膮gn臋艂a go do 艣rodka sprawiaj膮c, 偶e jego umys艂 zwolni艂 niezdolny do zrozumienia tego co si臋 dzieje. By艂 zm臋czony i zmarzni臋ty. Nawet je艣li mia艂by p贸藕niej od偶a艂owa膰 si臋gni臋cia po pomoc, ciep艂a zupa by艂a zbyt kusz膮ca, by jej odm贸wi膰.
Knockout.
Lian dysza艂 ci臋偶ko. M臋偶czyzna przed nim hu艣ta艂 si臋 w prz贸d i w ty艂, a偶 w ko艅cu nogi si臋 przed nim ugi臋艂y i opad艂 na kolana. Prowizoryczny s臋dzia wpad艂 na 艣rodek r贸wnie prowizorycznego ringu. Dopad艂 do Liana chwytaj膮c go za nadgarstek. Szarpn膮艂 jego r臋k臋 do g贸ry og艂aszaj膮c zwyci臋zc臋 pojedynku. Li odsun膮艂 si臋. Rozejrza艂 si臋 wok贸艂, patrz膮c po wszystkich zebranych wok贸艂 twarzach. Jedni zdawali si臋 zadowoleni odbieraj膮c swoje wygrane zak艂ady, inni wr臋cz przeciwnie, opadli na plastikowe krzes艂a z rezygnacj膮 oddaj膮c swoje pieni膮dze lub inne kosztowno艣ci na pokrycie strat. Potrz膮sn膮艂 g艂ow膮 jakby odgania艂 od siebie natr臋tn膮 much臋, w rzeczywisto艣ci otrz膮saj膮c si臋 z nieprzyjemnych wspomnie艅. Dopiero teraz dotar艂y do niego wszystkie g艂osy, 艣miech i o偶ywione rozmowy.
艢ci膮gn膮艂 r臋kawice i odebra艂 swoj膮 wygran膮 po czym zszed艂 z ringu. Odszed艂 na bok wrzucaj膮c pieni膮dze do sportowej torby. Si臋gn膮艂 po butelk臋 z wod膮, z kt贸rej poci膮gn膮艂 spory 艂yk. Op艂uka艂 te偶 twarz, kt贸r膮 zaraz wytar艂 r臋cznikiem 艣cieraj膮c 艣lady krwi i potu. Kto艣 mu pogratulowa艂, kto艣 rzuci艂 przelotne cze艣膰. Przebra艂 si臋 w suche spodnie, koszulk臋 i ciep艂膮 bluz臋. By艂 wyko艅czony, ale opuszczaj膮c star膮 hal臋 sportow膮 czu艂 si臋 lekki. Mia艂 pust膮 g艂ow臋, lekki u艣miech na twarzy, wyprostowane plecy. Pomimo zm臋czenia, by艂 zadowolony.
Wymierza艂 swoje w艂asne ciosy. Trafne i w艂a艣ciwe. Przynajmniej w jego skromnej opinii.
Wszed艂 do mieszkania rzucaj膮c rzeczy w k膮t. Zagotowa艂 wod臋, kt贸ra zaraz zala艂 plastikowy pojemnik z daniem instant. W mi臋dzyczasie wzi膮艂 szybki prysznic. Gor膮ca woda rozlu藕nia艂a mi臋艣nie. Stan膮艂 przed lustrem patrz膮c na swoje odbicie. Rozci臋ty 艂uk brwiowy i siny nos z charakterystycznym zgrubieniem powsta艂ym od wielokrotnego z艂amania. U艣miechn膮艂 si臋 sam do siebie na kr贸tk膮 wspomink臋 jednej z ostatnich nocy, gdy czyje艣 smuk艂e palce przebieg艂y bo jego ko艣ciach, policzkach, brwiach. Jakkolwiek chcia艂, nie m贸g艂 sobie wybi膰 tej konkretnej dziewczyny z g艂owy. Zagnie藕dzi艂a si臋 w jego my艣lach, by艂a tam zawsze na czele wszystkich innych rozwi膮zanych i nierozwi膮zanych spraw.
The dream.
Uderza艂 w worek bokserski. Jego ramiona porusza艂y si臋 szybko i celnie. Kolana ugi臋te, nogi pracuj膮ce w energicznym tempie. W艂osy opada艂y mu na czo艂o i kark klej膮c si臋 do spoconej sk贸ry, na kt贸rej b艂yszcza艂 pot. W uszach mia艂 s艂uchawki, z kt贸rych p艂yn臋艂y g艂o艣ne d藕wi臋ki dzi臋ki kt贸rym jego serce pracowa艂o szybko, ale spokojnie. Powtarza艂 w g艂owie jak mantr臋, szybko艣膰, precyzja oraz spok贸j.
Garda. Cios prosty prawy, lewy prawy. Przysiad. Prawy sierpowy, lewy sierpowy. Unik. Kolejny prosty. R臋ka zgi臋ta w 艂okciu. K膮t zwarty pomi臋dzy ramieniem, a przedramieniem - dziewi臋膰dziesi膮t stopni. Cios z do艂u.
Mia艂 wykona膰 kolejny cios, gdy kto艣 stan膮艂 po drugiej stronie worka przytrzymuj膮c go.
Wyci膮gn膮艂 s艂uchawki z uszu uspokajaj膮c przyspieszony oddech.
— Lian Meyer? — zagadn膮艂 go m臋偶czyzna. Wysoki brunet o szerokich ramionach. Zaraz ko艂o niego pojawi艂 si臋 drugi facet ubrany w marynark臋 i eleganckie spodnie. Lian wcale nie kry艂 swojego zaskoczenia, bo ta dw贸jka w og贸le nie wpisywa艂a si臋 w klimat starej si艂owni.
— Tak. — odpowiedzia艂 si臋gaj膮c z pod艂ogi butelk臋 z wod膮. 艢ci膮gn膮艂 jedn膮 z r臋kawic i poci膮gn膮艂 艂yk ch艂odnego napoju. — Mog臋 w czym艣 pom贸c? — zapyta艂 przygl膮daj膮c si臋 uwa偶niej nieznajomym.
— Jeste艣my zainteresowani podj臋ciem wsp贸艂pracy. Mike Bout, jestem w艂a艣cicielem klubu bokserskiego, a to Royce Brock, m贸j mened偶er i… 艂owca talent贸w, 偶e si臋 tak wyra偶臋. — Lian nie kry艂 swojego zaskoczenia. Kompletnie nie spodziewa艂 si臋, 偶e ktokolwiek ze 艣wiata boksu zawodowego zwr贸ci na niego uwag臋. U艣cisn膮艂 d艂onie obu m臋偶czyzn przeskakuj膮c spojrzeniem to z jednego to na drugiego.
— Mia艂em przyjemno艣膰 ogl膮da膰 kilka twoich nieoficjalnych walk. Jeste艣 dobry, trzeba ci臋 oszlifowa膰 i mo偶e b臋dziesz bardzo dobry. — wyja艣ni艂 kr贸tko Royce, a Lianowi przelecia艂o przez g艂ow臋 setki skrajnie r贸偶nych my艣li pocz膮wszy od tego, 偶e ta rozmowa to nie艣mieszny 偶art i kto艣 zaraz wyskoczy zza rogu krzycz膮c ukryta kamera!
— Ale nie mam nawet wyrobionej licencji. — wtr膮ci艂, bo dobrze wiedzia艂, 偶e przej艣cie na zawodowstwo nie by艂o tak proste jak mog艂o si臋 niekt贸rym wydawa膰. Trzeba by艂o przej艣膰 wiele krok贸w, kt贸rych nie da艂o si臋 przeskoczy膰, nie by艂o 偶adnej drogi na skr贸ty, kt贸ra z dnia na dzie艅 zrobi z ciebie zawodnika 艣wiatowej s艂awy.
— Wiemy. Nasz klub jest w sekcji. S艂uchaj, to mo偶e by膰 szansa dla ciebie i okazja dla nas. Chcemy ci臋 sponsorowa膰 i do艂膮czy膰 do teamu. Kr贸tka pi艂ka. Zainteresowany? — Czy by艂 zainteresowany? Ma艂o powiedziane. Cho膰 nie chcia艂 wyj艣膰 na naiwniaka, to mog艂o okaza膰 si臋 spe艂nieniem jego marze艅, szans膮 jedn膮 na milion. Nie m贸g艂 kr臋ci膰 nosem i wybrzydza膰. Od zawsze tego chcia艂 偶eby kto艣 go zauwa偶y艂 i da艂 mo偶liwo艣膰 pokazania si膮, sprawdzenia. By艂 gotowy na wiele, by pokaza膰, 偶e nie by艂o to tylko g艂upawe, nastoletnie marzenie, 偶e si臋 nie myli艂 i nie zmarnowa艂 czasu tak jak niekt贸rzy s膮dzili.
— Pewnie. — odpowiedzia艂 szybko, z ekscytacj膮 wyra藕nie pobrzmiewaj膮c膮 w g艂osie.