Elisa Lauder
HELLO, FOLLOWERS!
You know you love me
spotted:
You can't hide from me
They call me the wild rose
The night was heavy and the air was alive
26 wrze艣nia 1995 - absolwentka School of Advanced International
Studies na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa - koordynatorka news贸w z obszaru
Ameryki 艁aci艅skiej w Bloomberg - zaanga偶owana w wiele dzia艂a艅 charytatywnych wuja - angielski, hiszpa艅ski, mandary艅ski - dziennikarka-podr贸偶niczka - niedawno usun臋艂a instagrama - czarna plama w tle: Gordito - w sumie to
wdowa
Wszystko wydaje si臋 tak bole艣nie 艣wie偶e, tak bledn膮ce w 艣wietle manhatta艅skich 艣wiate艂, a jednak jakby prawdziwsze, 偶ywsze, mocniejsze. Po raz pierwszy stawia stop臋 na ameryka艅skiej ziemi z sercem ci臋偶kim od straty przyjaciela, l偶ejszym o po艂ow臋 zostawion膮 w Meksyku.
Patrzy mu w prosto oczy, 偶eby wiedzia艂, 偶e jego s艂owa nie wywo艂a艂y w niej poczucia lito艣ci. Cho膰 swoim ci臋偶arem bole艣nie przybijaj膮 j膮 ca艂膮, to wie, 偶e akurat on nie potrzebuje 偶alu. Na tyle zd膮偶y艂a go pozna膰. Jej zosta艂y trzy miesi膮ce w Meksyku, jemu trzy miesi膮ce na tym 艣wiecie.
Standardowy bajzel na biurku dziwnie kontrastuje z pedantycznym porz膮dkiem w bullet journalu, kt贸ry zostawi艂a w biurze p贸艂 roku temu. Zdecydowanie woli prac臋 terenow膮. Przez my艣l przemyka jej, by jednak zrezygnowa膰 z awansu i wr贸ci膰 na stanowisko korespondentki. 呕y膰 tam, gdzie j膮 wy艣l膮, a na urlopy je藕dzi膰 tam, gdzie j膮 poniesie.
Jej wzrok, niespecjalnie zdziwiony, przebiega po wyci膮gni臋tym w jej stron臋 ramieniu, na d艂oni ko艅cz膮c. Czarny, ci臋偶ki od 艣mierci przedmiot, wystawiony jest uchwytem w jej stron臋. Patrzy na niego z lekkim politowaniem. Jest du偶膮 dziewczynk膮, ma swoj膮 w艂asn膮 zabawk臋. Nigdy nie wje偶d偶a do obcego kraju nieprzygotowana do panuj膮cej tam sytuacji. On u艣miecha si臋 do stoj膮cej przed nim przedziwnej kobiety - tak niekobiecej w por贸wnaniu do tych, kt贸re zna艂, a kt贸ra jednak mia艂a w sobie co艣, co u niego w domu okre艣lano "klas膮". Ostrej w obyciu, ale z kontrastuj膮cym, gor膮cym sercem. Ona jedyna obdarzy艂a jego 偶ycie i decyzj臋 bezwzgl臋dnym szacunkiem.
Nie lubi alkoholi, kt贸re oszukuj膮. Kt贸re pod s艂odycz膮 swojego zapachu kryj膮 wytrawne, torfowe, politurowe nuty. Kr臋ci zatem szklank膮 cynamonowego, s艂odkiego jak ulepek, Jacka Danielsa, wprawiaj膮c trunek w ruch i patrzy na 艣cian臋 mieszkania z atrap膮 kominka. Czy sztuczno艣膰 tego miejsca w jakikolwiek spos贸b mo偶e by膰 lekarstwem na zw膮tpienie? A mo偶e lepiej po prostu spu艣ci膰 komu艣 lanie na macie w Teakwondo Center przy Drugiej Alei? Chcia艂aby zapali膰, w艂膮czy膰 jaki艣 kawa艂ek o fizycznej mi艂o艣ci i upi膰 si臋, ta艅cz膮c z przymru偶onymi oczami na mi臋kkim dywanie. Przesuwa kciukiem po palcu serdecznym, w miejscu, w kt贸rym niczym pier艣cionek okala go tatua偶 z motywem r贸偶y.
Nie b臋dzie siedzie膰 w szpitalu, dop贸ki nie zgarn膮 go z ulicy na skraju wyczerpania. Nie przehandluje jako艣ci 偶ycia w zamian za d艂ugo艣膰. Woli chowa膰 si臋 z ni膮 przed lataj膮cymi kulami za przewr贸conym w knajpie sto艂em. Na wp贸艂 le偶膮co polewaj膮 z艂ot膮 tequil臋, przekrzykuj膮c strza艂y w rozmowie i 艣miechu. Jest absurdalnie pi臋knie. "Wysz艂aby艣 za mnie?" - pyta. Kobieta wzrusza ramionami, jakby nie by艂a to jedna z wa偶niejszych decyzji 偶ycia. "Pewnie."
Prosta sukienka w kolorze brudnego szampana zawis艂a w szafie, b臋d膮c przypomnieniem nie tyle uczucia, co cz艂owieka. Czy go kocha艂a? Na pewno nie mia艂a wystarczaj膮co czasu, by pokocha膰 go tak, jak na to zas艂u偶y艂. By艂 to czas przesycony intensywno艣ci膮 i niewinno艣ci膮 jednocze艣nie. Okurzony wzniesionym w ta艅cu py艂em i wysterylizowany ostatnimi godzinami w szpitalu. Os艂odzony jedynym, spontanicznym, zwyczajnie radosnym poca艂unkiem przy o艂tarzu i rozgoryczony brakiem tego ciep艂ego klepni臋cia w rami臋 i u艣miechu, za kt贸rym ogl膮da艂y si臋 kobiety.
Trzeci dzie艅 siedzi obok szpitalnego 艂贸偶ka. Tym razem z ksi膮偶k膮 w lewej d艂oni. Palce prawej s膮 splecione z jego palcami. Czyta mu na g艂os wybrane fragmenty "Gry w klasy". Oczywi艣cie nie omieszka艂a wcze艣niej skrytykowa膰 jego wyboru. Na zaczepn膮 krytyk臋 odpowiedzia艂 s艂abym u艣miechem i ciep艂em w ciemnych oczach. "Przypadkowe spotkanie jest czym艣 najmniej przypadkowym w naszym 偶yciu" - czyta, wypatruj膮c k膮tem oka jego reakcji. "W艂a艣nie" - u艣miecha si臋. Przez chwil臋 patrz膮 na siebie. On zasypia zm臋czony, ona ca艂uje go w nieco wychud艂膮 d艂o艅, nie wiedz膮c, 偶e zaraz odda jej ostatni oddech.
To mia艂 by膰 wyjazd, jak wszystkie inne. Wyje偶d偶a艂a jak zawsze, jako harda, zaprawiona w bojach, b艂yskotliwa absolwentka stosunk贸w mi臋dzynarodowych. Korespondentka z ci臋tym j臋zykiem, spor膮 gar艣ci膮 zadziornego humoru i, wydawa艂oby si臋, ju偶 sporym baga偶em podr贸偶niczego do艣wiadczenia. Wr贸ci艂a pe艂niejsza i po艂amana jednocze艣nie. S艂odko-gorzka. Beztroska i powa偶na. Z psem pod pach膮. Mateo zostawi艂 po sobie pytanie o sens. Ale nie o sens 艣mierci jako takiej, tylko 偶ycia. Ameryka艅skiego, obrzydliwie bogatego, smutnego i jednostajnego snu. O sens p臋dz膮cego 偶ycia pe艂nego pustki, do kt贸rego w艂a艣nie wr贸ci艂a. I nie by艂a pewna, czy si臋 z powrotem w nim odnajdzie. Jedno wiedzia艂a na pewno - gdy tylko kto艣 偶yczliwy zauwa偶y i zg艂osi ca艂emu 艣wiatu, 偶e po co艣 wyci膮gn臋艂a swoje dokumenty, przes艂a艂a je do Ameryka艅skiego Biura Uwierzytelniaj膮cego w celu sporz膮dzenia Apostille... na pytaniach si臋 nie sko艅czy.
Mam nadziej臋, 偶e nie wysz艂o tak strasznie smutno, jak mi si臋 wydaje. Nie umiem w 艂adne karty, ale mam nadziej臋, 偶e to nie przeszkoda. Buzia - Mia Wasikowska. Lubi臋 spe艂nia膰 w膮tkowe marzenia. Lubi臋 te偶 nut臋 spontaniczno艣ci i je艣li w ci膮gu rozgrywki Wasza posta膰 zdecyduje si臋 przy艂o偶y膰 mojej, zwyzywa膰 j膮, znielubi膰, zakocha膰 si臋 w niej, nam贸wi膰 na co艣 niemoralnego, czy zdradzi膰 moj膮 posta膰, to tym ciekawiej, ja si臋 nie obra偶am - Jane po prostu zareaguje w zgodzie zarysem postaci.
Potrzebujesz do powi膮za艅? Chcesz co艣 ustali膰 - dawaj do nas! joasiaaadamczyk@gmail.com. Niestety nie mam na imi臋 Joasia, ale za to ch臋tnie popisz臋 po angielsku, wi臋c je艣li chcesz spr贸bowa膰 to 艣mia艂o!
Misiaczki



/cloudfront-ap-southeast-2.images.arcpublishing.com/nzme/OCCFK24JYU5YMOXRZFSZEYNCQY.jpg)

