Lia Donovan
Urodzona 26 marca 2002 w Richmond, Wirginia. Jedynaczka. Sierota. Pojawiła się niespodziewanie, jakby znikąd, jako nikomu nieznana wnuczka Gerginy Donovan — właścicielki Projects Abroad, fundacji charytatywnej na rzecz pomocy Afryce. Ostatnie dwa lata spędziła w Kenii pomagając przy budowie szkoły podstawowej jako jedna z wolontariuszek. Studentka pierwszego roku malarstwa i rysunku na Uniwersytecie Nowojorskim. Od pół roku zamieszkuje apartament z ogrodem na Upper East Side, który należy do jej babci.POWIĄZANIA — INSTAGRAM
Poranki spędza zanurzając bose stopy w wilgotnej od rosy trawie, z kubkiem pełnym ulubionej poziomkowej herbaty w dłoniach, albo przy sztaludze, szukając zapomnienia w zapachu farb olejnych i rozpuszczalnika. Wieczorami biega po swojej ulubionej trasie w parku albo spaceruje po mieście i obserwuje życie innych ludzi, bo swojego własnego nie potrafi odnaleźć. Uprawia maleńki warzywniak na tyłach ogrodu, który napawa ją dumą nie do opisania, bo obawiała się, że serca do roślin mieć nie będzie po tym, jak zostało złamane wiele lat temu. Ślimaków nigdy nie posypuje solą, jak radziła sąsiadka, mimo iż nagminnie pożerają sałatę, a mrówkom pozwala podjadać truskawki, o ile dla niej też coś zostawią. Bo nic tak jak truskawki, nie kojarzy się jej z dawnym życiem. Segreguje śmieci, skrupulatnie oddzielając papierowe etykiety od plastikowych kubeczków po ulubionym jogurcie sojowym, i ogranicza emisję spalin wybierając rower niezależnie od pogody. W każdy wtorek charytatywnie czyta książki dzieciom z oddziału onkologicznego miejscowego szpitala, a w czwartki prowadzi zajęcia plastyczne w domu dziecka, jednocześnie zastanawiając się, co jeszcze mogłaby zrobić dla innych, żeby odnaleźć dawną siebie.
Czasami jednak czuje się przytłoczona wieżowcami Nowego Jorku i wraca do niej ta przejmująca tęsknota za tym wszystkim, co utraciła.
Wszystko umiera — mówi, patrząc w ziemię, suchą i martwą, skoszoną nad ranem. Wiatr pełznie po niej jak głodna żmija. Śmierć śpi pod gruszą, niewinną udaje.
odautorsko
