And the heart I know I'm breakin' is my own

Milana Cavallaro

właśc. Milana Grace Cavallaro ✿ urodzona 19 XII 2004, młodsza z bliźniaczek, uczennica ostatniej klasy liceum ✿ trzecia z trójki rodzeństwa, siostra Fabiana i Estelli ✿ młodziutka wokalistka, określana przez krytyków mianem największego odkrycia dekady ✿ córka właściciela firmy transportowej oraz artystki i krytka sztuki w jednym ✿ naczelna buntowniczka i rodzinny uparciuch ✿ ognisty charakterek, delikatny wygląd, a w zanadrzu potężna dawka sarkazmu

❀ • ✿ • ❀

Nikt nie zostawia odcisków palców na sercu Milany Grace, sercu, które stanowi centralny punkt wszelakich rozterek i dziwnej maści wątpliwości moralnych, ciężkich i lekkich rozważań. Odciski palców Milana Grace nosi jedynie na skórze, bladej, półprzezroczystej i jakby chorej. Czasem odcisków jest więcej, czasem mniej. To zależy od zbyt wielu zmiennych. Milana Grace wzrusza ramionami i chowa się za ciemnymi strojami. Milana Grace chce i nie chce być kimś innym, pali grube papierosy (i pali ich dużo), żyje z chwili na chwilę, bo nie wydaje jej się, żeby w przyszłości czekało ją coś więcej. Milana Grace co noc czuje się obolała, czuje się brudna, czuje się tak, jakby w powietrzu było za mało tlenu. Pewnie tak samo, myśli sobie wtedy, chcąc uspokoić oddech, czuła się ryba, kiedy postanowiła wyjść na ląd. Czasem działa, a czasem nie. Milana Grace chce się zabić i nie chce, w każdym razie dużo o tym rozmyśla. Wydaje jej się, że trudno jest być, ale równie trudno jest przestać. Życie nie daje satysfakcjonujących odpowiedzi, w każdym razie nie satysfakcjonują one Milany Grace. Ma skórę w wielu rodzajach blizn, ale poza tym chyba dość mocną, skoro jeszcze się nie rozpadła. Hoduje długie paznokcie i wbija je sobie czasem w ramiona, kiedy wszystkiego jest zbyt wiele. Milana Grace chce spakować swój dobytek do samochodu i wyjechać w cholerę. Mieć dom pośrodku niczego, kilka psów i stado owiec. Nic od nikogo nie chcieć i żeby ją również wszyscy zostawili w spokoju. Mówić dzień dobry dalekim sąsiadom ze szczerym uśmiechem na twarzy, o ile jeszcze potrafi się w ten sposób uśmiechać. Zapomnieć o marzeniach, które miała kiedyś, dawno, dziecinnie nierealnych i dziecinnie kolorowych; o związkach, które zawsze kończyły się z tego samego powodu, niespełnionych ambicjach, o przyjaźniach, które nie przetrwały. Co rano cieszyć się z małych rzeczy, czuć wiatr we włosach i chęć do życia; może, tak do końca nie umie tego skreślić, i dla niej znajdzie się jeszcze jakaś nadzieja.