Revenge is sweet

Uwaga! Sceny kryminalne !

Podkład: Kult - Zegarmistrz światła purpurowy 

 

Lean Farrah Rymill 

(02.03.2004, Darwin, Australia - 11.10.2023, Nowy Jork, USA)

Obudziła się cała zdrętwiała nie do końca zdając sobie sprawę gdzie się znajduje, ani jakim cudem tu trafiła, gdziekolwiek to tu by się nie znajdowało. Dopiero po dłuższym czasie przypomniała sobie, że ostatni wieczór spędziła na balu urodzinowym organizowanym przez Plotkarę i wspomnienia wszystkich tych nieszczęsnych wydarzeń, które sprawiły, że tym razem nie nocowała w domu powróciły do niej nagle z siłą wodospadu. I co ona miała niby teraz począć ? Przecież nie mogła ukrywać się w gabinecie właścicielki Maritime Hotel przez resztę swoich dni, nawet jeżeli ten faktycznie należał do niej. Dzwonić do tego lekko szalonego, aczkolwiek niezwykle uprzejmego, faceta, który nie pozwolił jej skoczyć z tego przeklętego balkonu też nie zamierzała. Ostatecznie miała jeszcze jakieś resztki honoru. A jednak musiała wrócić do apartamentu chociażby po to, by przebrać się przed następnymi próbami do tego nieszczęsnego romansidła, w którym miała zagrać główną rolę żeńską. Ach, jaka szkoda, że jej prawdziwe życie nie mogło być tak mało skomplikowane jak te, w którym pławiła się bohaterka, w którą się wcielała...

- Elias, zamów mi, proszę, taksówkę. - Rzuciła do stojącego na biurku interkomu, jednocześnie wyciągając z torebki Aspirynę i popijając ją wodą wypływającą prosto ze znajdującego się naprzeciwko kranu. - A może po prostu histeryzuję i Rick jest już dawno z powrotem w Szwajcarii ? - Zamyśliła się, wychodząc przed budynek, gdzie czekał już na nią kierowca. 

***

Ach, gdyby tylko wiedziała jakaż to niemiła niespodzianka czeka na nią tuż za drzwiami mieszkania, na pewno nie zdecydowałaby się przekroczyć ich sama. Niestety jako zwykła śmiertelniczka nie mogła przecież zdawać sobie sprawy, że jej drogi kuzynek niemal przez całą noc nie zmrużył oka, zastanawiając się jaki sposób będzie najlepszy, by raz na zawsze wybić jej z głowy zbytnią samodzielność, a teraz stoi tuż przy framudze, czekając tylko aż biedna dziewczyna przekręci zamek, by zmusić ją do całkowitego poddania się jego makabrycznym zachciankom. 

- Niezmiernie mi miło, że raczyłaś wreszcie wrócić, młoda damo. - Przystawił Farrah chłodną lufę pistoletu prosto do szyi natychmiast po tym, gdy ta przestąpiła próg. - Szkoda tylko, że już więcej nie będziesz miała okazji, by tak mnie upokorzyć. - Mruknął, podchodząc od tyłu do swej drżącej z przerażenia ofiary i krępując jej ręce na plecach. - A teraz ruszaj się, idziemy do sypialni. - Rozkazał, popychając ją gwałtownie do przodu. - I nie waż mi się kombinować, bo przysięgam, że zastrzelę cię dokładnie tak samo jak te twoje głupie suki. - Zagroził, prowadząc ją prosto do wspomnianego pomieszczenia. - Odwracaj się. - Rozkazał, po czym, kompletnie nie przejmując się łzami  brunetki oraz jej błaganiami o litość, odłożył spluwę na najbliższą półkę i gwałtownie zdarł z niej ubranie, a następnie rzucił ją bezlitośnie na łóżko. - No to teraz zobaczymy jak poradzisz sobie bez obstawy, pierdolona, zakłamana ździro. - Warknął, na krótki moment spuszając wzrok z krewnej, by pozbyć się własnych spodni, co ta wykorzystała, by z trudem dobrać się do komórki, mając nadzieję, że uda jej się odpowiednio szybko poinformować o wszystkim Cartera. Pech jednak chciał, że o ile, owszem, jakimś cudem zdołała jeszcze wyszukać jego numer, to w chwili, gdy usiłowała nacisnąć odpowiedni przycisk, by nawiązać połączenie, nieszczęsne urządzenie ześlizgnęło się z posłania i spadło na podłogę dopiero tam wduszając zieloną słuchawkę na wyświetlaczu. - Pamiętaj tylko, że sama się o to prosiłaś.... - Powtarzając te słowa Rick raz po raz, niemal mechanicznie, penetrował ciało nieszczęsnej nastolatki swoim fallusem aż do momentu, gdy przestało wykazywać ono jakiekolwiek oznaki życia.

A i wtedy nie zachowywał się jak kochający bliski. Raczej jak żądną krwi bestia, która właśnie zakończyła swe łowy, więc może z czystym sumieniem opuścić miejsce zbrodni, spokojna, że nikt jej za to nie skaże. Po prostu zwyczajnie się wykąpał i, nie zawracając sobie nawet głowy okryciem martwego już ciała Lean choćby kocem, jak gdyby nigdy nic wyszedł frontowymi drzwiami z wyraźnym poczuciem dobrze wykonanego obowiązku wypisanym na twarzy. 

***

Jak zapewne część z Was zdążyła zauważyć, moja wyobraźnia dotycząca losów tej panienki już od pewnego czasu pchała mnie na bardzo niebezpieczne wody, stąd tak okrutny jej koniec. Pokornie proszę o wybaczenie wszystkich, których zanadto przeraziłam (może nawet po raz kolejny). 

Wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar

Nie wszystkie decyzje podjęte w chwilach głębokiego wzburzenia należą do tych najrozsądniejszych. Prawdę powiedziawszy jest ich zdecydowana mniejszość. Cóż z tego, skoro najczęściej dowiadujemy się o tym zdecydowanie za późno. Nie inaczej było w przypadku Lean, która już od niemal półtora roku starała się udawać, że te wszystkie gwałtowne zmiany będące konsekwencją jej nagłej przeprowadzki do Wielkiego Jabłka wyszły jej wyłącznie na plus. Od wielu miesięcy brylowała przed kamerami, odgrywając w pełni szczęśliwą młodą bizneswoman, podczas gdy okrutna prawda była zgoła inna. Nadal nie mogła uwierzyć, że jej własne wujostwo oszukiwało ją przez tak wiele lat w kwestii śmierci jej prawdziwych rodziców oraz ukochanego brata. Jak mogli być tak perfidni, by udawać, że to oni są jej biologicznymi rodzicami, a drogi Axel tylko dlatego nie przebywa w domu, ponieważ podróżuje po świecie razem z rówieśnikami ? Pieprzeni hipokryci ! Jak dobrze, że wreszcie się od nich uwolniła. Gorzej, że dość szybko zorientowała się, że trafiła z jednego piekła do drugiego. I nie miała tu rzecz jasna na myśli tylko długotrwałych, często śmiertelnie męczących sesji, na które zapraszali ją liczni nowojorscy projektanci zachwyceni jej wciąż rzekomą dziecięcą niewinnością, czy niemal codziennych, wielogodzinnych prób do nowych filmów lub przedstawień teatralnych. Do tego wszystkiego zdążyła już się przecież dawno przyzwyczaić, nawet jeżeli zdarzały jej się takie dni, podczas których skryta bezpiecznie w zaciszu swego mieszkania, sięgała po butelkę wina, zastanawiając się, czy aby czasem to na co wielokrotnie się zgadzała, by dostać następną rolę nie jest już praktycznie równoznaczne z prostytucją. Bo czym tak naprawdę różniło się to ciągłe udawanie głupiej, niczego nieświadomej przybyłej niedawno zza oceanu laski przed tymi wszystkimi światowej klasy reżyserami, dla których stanowiła najczęściej synonim szybkiego zarobku od tego, czym trudniły się te nieszczęśnice ? W jednym i drugim przypadku chodziło dokładnie o to samo - o dobre samopoczucie drugiej strony i zgarnięcie dużej liczby forsy. A ona w dodatku miała na głowie jeszcze prowadzenie całego tego ogromnego interesu związanego z należytym funkcjonowaniem czterogwiazdkowego hotelu. Normalnie paranoja, w której coraz trudniej było jej znaleźć choć parę minut dla siebie. Nic więc chyba dziwnego, że mimo iż od pewnego czasu eksperymentowała trochę z różnej maści dragami mającymi ponoć sztucznie podnieść jej wytrzymałość, wciąż czuła się jak przekłuty balonik, z którego właśnie powoli uciekało powietrze. Całej sytuacji z pewnością nie poprawiał również fakt, jak wiele godzin spędzała usiłując odnaleźć jakiekolwiek informacje dotyczące brudnych interesów, których jej świętej pamięci ojciec miał ponoć dokonywać za młodu. Zapewne już dawno odpuściłaby sobie to śledztwo, gdyby nie przeczuwała, że brutalne morderstwo Axela dokonane ponad pięć lat temu na jednej z ulic Lucerny mogło mieć także z tym coś wspólnego. Czyżby jej biedny braciszek na pewnym etapie życia postanowił pójść w jego ślady ? Bardzo możliwe, ostatecznie takie rzeczy nigdy nie dzieją się bez wyraźnego powodu. 

Podobnie zresztą jak nagłe porwania nastoletnich kobiet wracających z uczelni dokonywane przez jakiś zamaskowanych typków w samym środku dnia. A jej właśnie coś takiego przydarzyło się zaledwie tydzień temu. Gdy wreszcie otrząsnęła się po silnym ciosie w tył głowy, była już w jakimś eleganckim apartamencie, na którego środku stała dużych rozmiarów ciemnofioletowa sofa zajmowana aktualnie przez trzech zupełnie nieznanych jej mężczyzn. 

- Widzę, że się w końcu obudziłaś. - Zwrócił się do niej najstarszy z nich. - Musisz mi wybaczyć to brutalne zachowanie, ale nie chciałem ryzykować Twojej ucieczki. Tym bardziej, że naprawdę nie spodziewałem się, że jedyna córeczka mojego wroga kiedykolwiek przyjedzie do tego miasta, by przejąć rodziny interes. Najwidoczniej popełniłem ogromny błąd, nie zabijając Cię, gdy jako mały brzdąc paradowałaś razem ze swoim bratem po szwajcarskich uliczkach. - Westchnął ciężko, sięgając po butelkę stojącą na niewielkim stoliku. - Szampana ? - Spytał jak gdyby nigdy nic, rozlewając trunek do wysokich kieliszków. - Nie ? W takim razie sam wzniosę toast za nasze nagłe spotkanie po latach. - Przechylił szkło, jednym haustem wypijając niemal całą jego zawartość. 

- Może mi Pan łaskawie wyjaśnić, co tu się właściwie, do cholery, odprawia ?! - Rzuciła, mierząc go wściekłym spojrzeniem. 

- Oj, przestań już udawać taką cnotkę... - Ukucnął przed dziewczyną, po czym wzniósł jej podbródek w taki sposób, by ich spojrzenia się skrzyżowały. - Czy tego chcesz czy nie, jesteś jedynym ocalałym dzieckiem Abrahama Rymilla, jednego z moich najgorszych wrogów. - Poklepał ją czule po policzku, w wyniku czego jej mięśnie instynktowne się napięły. 

- Zdaję sobie sprawę, że zabrzmi to durno, ale ja naprawdę nie mam zielonego pojęcia o czym Pan właściwie mówi. - Odsunęła się od niego na tyle, na ile tylko pozwoliły jej ustawione pod ścianą meble. - Wiem tylko tyle, że mój świętej pamięci ojciec handlował jakimś nielegalnym towarem, ale nie mam najmniejszego pojęcia o szczegółach. Co więcej pragnę zauważyć, że istnieją o wiele lepsze sposoby ściągania ludzi na pogaduszki o interesach sprzed lat. - Założyła ręce na piersi, czując, że jeszcze moment, a zacznie kompletnie nie panować nad językiem. 

- Och, przepraszam serdecznie. - Wzniósł ręce w geście poddania. - Jakoś jednak nie wierzę, byś zechciała tu kiedykolwiek przyjść po dobroci, więc dobrze Ci radzę, przestań już pieprzyć, bo zaczynasz grać mi na nerwach. Postawię sprawę jasno: albo będziesz grzeczną dziewczynką i pozwolisz mi ciągnąć pewne profity z tego ogromnego spadku, który odziedziczyłaś niedawno po swoich drogich rodzicach, albo zapewniam, że już długo nie pożyjesz. I ani mi się waż myśleć o informowaniu kogokolwiek o naszym małym układzie, bo skończysz jak Twoi krewni. 

- Jednym słowem nie daje mi Pan wyboru. - Szybko przeanalizowała swoją sytuację i doszła do prawdopodobnie jedynego słusznego w tej sytuacji wniosku - z wariatem mierzącym do Ciebie przez cały czas z broni palnej się nie dyskutuje. Przynajmniej do chwili, gdy znajduje się w zasięgu jego potencjalnego strzału. 

- Owszem, cieszę się, że tak szybko doszliśmy w tej sprawie do porozumienia. Mądra pannica. - Nim zdążyła w jakikolwiek sposób zareagować, pocałował ją prosto w usta. - Panowie, odstawcie naszego drogiego gościa do mieszkania. - Skinął na swoich podwładnych, nie zdając sobie jeszcze sprawy, że w głowie Australijki zaczynał już kiełkować istnie szatański plan na ponowne przejęcie sterów własnych losów. Nie docenił jej już po  raz drugi i miał niedługo tego pożałować. 

***

Cytat przytoczony w nagłówku pochodzi z kryminału pt. Florystka autorstwa Huberta Meyera. 

Secret is the mother of all lies

 Podkład: Foo fighters - Pretender 

Kłamstwo czy półprawdę, czy kilka kłamstw powiązanych ze sobą w tak spójny sposób, że wydają się prawdopodobne, da się utrzymać przez pewien czas. Nawet przez długi czas. Ale nigdy przez całe życie, bo istnieje niepisane prawo o godzinie prawdy, która kiedyś nieuchronnie nadejdzie.

L. F. Rymill

Imię i nazwisko

Lean Farrah Rymill

Urodzona

02.03.2004, Darwin (Australia)

Stan cywilny

panna

Języki

angielski, włoski i francuski

Spadek

nowojorski oddział Maritime Hotel

Zawód dodatkowy

modelka i studentka aktorstwa na Juilliard

Instagram

Link

Na pierwszy rzut oka wygląda jakby była jedną z niewielu wybranych do lepszego życia. Jakby niczym nie musiała się przejmować. Ostatecznie zajmowana przez Lean rezydencja na Midtown, pod którą stoi najnowszy Bentley Bentayga swą wielkością bardziej przypomina pałac niż dom przeznaczony dla samotnej dziewczyny. Niestety tego niezbyt miłego dla jej duszy efektu nie może nawet zmienić fakt, że dzieli ją z dwoma niezwykle aktywnymi suczkami springer spaniela zwanymi Arve i Simme. A przecież to tylko jedno z należących do niej lokum. Drugie, niewiele mniejsze znajduje się w australijskim Darwin. Te przez zdecydowaną większość roku stałoby zupełnie puste, gdyby jej liczne kuzynostwo raz na jakiś czas nie urządzało tam hucznych imprez. A jednak szeroki uśmiech, którym niemal codziennie obdarza przechodniów najczęściej jest tylko urokliwą maską. W rzeczywistości decyzję o nagłej przeprowadzce do Nowego Jorku podjęła pod wpływem ogromnego gniewu i rozczarowania własną rodziną. Tuż przed ukończeniem osiemnastki odkryła bowiem, że wszystko, w co do tej pory szczerze wierzyła było najzwyklejszym kłamstwem. Nie jest ukochaną księżniczką swoich rodziców. Ci zginęli w wyniku katastrofy prywatnego jachtu, gdy miała dwa lata. Jej najdroższy brat w cale nie podróżuje po świecie, lecz cztery wiosny temu został zastrzelony na jednej z głównych ulic szwajcarskiej Lucerny, co miało ponoć coś wspólnego z jakimiś mafijnymi porachunkami. Biedak, był zaledwie rok starszy od niej i miał przed sobą wiele pięknych dni. A gdyby tego wszystkiego było mało, to dalsi krewni Farrah coraz częściej powtarzają, że wujostwo, które przygarnęło rodzeństwo pod swój dach zrobiło to mając na uwadze wyłącznie dobro własnego portfela. W końcu nawet teraz, gdy ich siostrzenica jest już dorosła, wciąż mają w swym władaniu całkiem spory majątek, który małżeństwo Rymill przed swą przedwczesną śmiercią zostawiło w spadku dla tego, kto w razie takowego zdarzenia zaopiekuje się ich dziećmi.

(C) ROSS

* Wyznanie cichego wielbiciela 

* Posty fabularne 

Odautorsko

* Cytat w nagłówku to słowa Toby Bety.
* Kolejny fragm. pochodzi z książki pt. Wyznaję autorstwa Jaume Cabré.
* Na zdjęciu widnieje australijska influencerka, modelka i aktorka Meika Woollard .
* Chętnie oddamy w dobre ręce irytującego synalka znajomego naszej świętej pamięci matki oraz cichego wielbiciela pochodzącego z niższej klasy społecznej i przyjmiemy kandydata na stanowisko prywatnego szofera.
* Źródła kodów: Ross resources i Kronikowy Kącik Kodowania.
* Ewentualna dodatkowa droga kontaktu: mailowo pod ptkaln@gmail.com lub na Discordzie pod pantera_sniezna.

Posty fabularne

 1. Wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar (02.09.2023 r.) 

2. Revenge is sweet (28.10.2023 r.) 

instagram@Farrah_Rymill

Farrah_Rymill

Follow

Send a message

605	4.5 mln	1000
posts	followers	following

Farrah_Rymill

Young biznes women.
Show biznes.

Darwin

Luzern

Modelling

Acting

Solitude

posts

reels

tagged

Wyznanie

Czerwiec 2023 r.

Wyznanie

Droga Farrah (tak, wiem, że wolisz to imię o wiele bardziej) !

Choć zapewne nigdy nie zdasz sobie z tego sprawy, fascynujesz mnie nieprzerwanie już od tamtego nieco mglistego wieczoru, podczas którego przypadkiem wpadliśmy na siebie na ulicy. Ty zakończyłaś właśnie kolejną sesję dla jakiegoś magazynu modowego, a ja śpieszyłem się na spotkanie ze znajomymi. I mimo, że te było całkiem udane, to i tak niemal przez cały czas, gdy radośnie popijaliśmy drinki, rozmawiając jednocześnie o głupotach, ja myślałem wyłącznie o tym jak bardzo piękna i jednocześnie zmęczona oraz smutna się wtedy wydawałaś. A potem przeczytałem kilka artykułów na Twój temat, zastanawiając się co też mogło przyczynić się do takiego stanu rzeczy. Niestety, nawet nagrania z tych nielicznych wywiadów, których zgodziłaś się udzielić dla nowojorskiej prasy nie pozwoliły mi znaleźć sensownej odpowiedzi na to pytanie. Starannie ukrywasz swoje sekrety przed resztą świata, nieprawdaż ? Pamiętaj jednak, że im więcej tajemnic usiłujemy zachować dla siebie, tym bardziej sfrustrowani niejednokrotnie się stajemy. Może więc warto by było czasem otworzyć okno sypialni i zerknąć na skąpany w blasku ulicznych latarni chodnik, gdzie stoi już ktoś chętny do wysłuchania Twoich żalów ? Jasne, części z nich zapewne nigdy nie zrozumiem, nie wywodzę się przecież z międzynarodowej śmietanki, ale z pewnością postaram się rozproszyć mrok, który ewidentnie spowija Twą udręczoną duszę.

Pełen westchnieńCichy wielbiciel

Emme