28.10.2002 —— student aktorstwa na Uniwersytecie Juilliarda —— aktywny od dw贸ch lat wolontariusz w schronisku dla zwierz膮t —— pracuje na p贸艂 etatu jako barman w pubie Camelot —— pocz膮tkuj膮cy aktor —— m艂odszy brat bli藕niak —— amatorski dramatopisarz (w 偶yciu i na papierze) —— syn prawnika i projektantki mody —— jaki艣 czas temu zdecydowanie ograniczy艂 kontakt z rodzicami —— samotnie zamieszkuje male艅k膮 kawalerk臋 na ostatnim pi臋trze starej kamienicy —— przepada za najdziwniejszymi po艂膮czeniami smakowymi na 艣wiecie —— pachnie g艂贸wnie papierosami i mi臋tow膮 past膮 do z臋b贸w —— wiecznie w biegu —— ambitny ekscentryk —— zagorza艂y ateista —— uwielbia wszelkie dziwactwa w og贸lnie poj臋tej sztuce —— ba艂aganiarz, kt贸ry argument o bajzlu obala fraz膮 “artystyczny nie艂ad” —— nosi o艂贸wek za uchem —— dla obcych raczej szorstki w obyciu —— alkohol i narkotyki nie s膮 mu obce —— introwertyk —— sypia nago —— potrafi 艣piewa膰, ale tego nienawidzi —— posiadacz kolekcji winyli oraz antycznego (jak g艂osi plotka) gramofonu —— staromodny, je艣li chodzi o muzyk臋 —— fan dawnego rocka —— poza tym w艂a艣ciciel sporej domowej biblioteczki —— zamkni臋ty w sobie —— noce niekiedy sp臋dza na dachu, gapi膮c si臋 w niebo —— absolutnie beznadziejny z wszelkich przedmiot贸w 艣cis艂ych —— lubi teoretyzowa膰, nawet je艣li jego rozmy艣lania nie maj膮 praktycznego celu —— obeznany ze staro偶ytn膮 filozofi膮 —— nigdy nie przeklina w prawdziwych emocjach
Laurent Blanchard
See me bare my teeth for you
Ostre 艣wiat艂o reflektor贸w pada na scen臋, tak bez pardonu, tak nagle ukazuj膮c wszystko, co do tej pore sk膮pane w ciemno艣ci zd膮偶y艂o odnale藕膰 swoje miejsce. Surowo艣膰 emocji widoczna na twarzy aktora porusza najg艂臋biej skrywanymi strunami. On nie gra, on czuje. Rozgl膮da si臋 i widzi wszystko wok贸艂 siebie, reaguje zamiast z pami臋ci wypowiada膰 kolejn膮 kwesti臋. Ziele艅 oczu przeszywa publik臋. Niekt贸rzy s膮 tu z przypadku, inni znosz膮 to z hamowan膮 animozj膮, jeszcze inni, ci siedz膮cy w pierwszych rz臋dach, trwaj膮 w skupieniu. Czuj膮 na w艂asnej sk贸rze ka偶dy dotyk, przelotne nawet mu艣ni臋cie, dreszcz 艣miechu przeszywa ich cia艂a, ko艣ci 艂ami膮 si臋 i zrastaj膮, gard艂o krwawi pozostawiaj膮c rdzawy posmak w ustach. Wolne od k艂amstwa 艂zy kapi膮 na pod艂og臋, s艂ycha膰 jak ka偶da z nich zderza si臋 z g艂adk膮 powierzchni膮. Drapie偶ny u艣miech wpe艂za na usta. Dzisiaj jest demonem 偶eruj膮cym na duszach niewinnych. Jutro b臋dzie anio艂em str贸偶em porzuconego samotnika. 呕ongluje rekwizytami, scena przechodzi p艂ynnie w kolejn膮. Mocniej i mocniej pcha samego siebie ze skrajno艣ci w skrajno艣膰. Jest tu i teraz, w tym akcie, w tej chwili. Nie odgrywa roli, staje si臋 kimkolwiek zechce i to najcudowniejsze uczucie pod s艂o艅cem. A potem przedstawienie si臋 sko艅czy. Zejdzie ze sceny. Zacznie gra膰.



.jpg)