now, set me free

chapter five

by coup d'état and Rudy Chomik

17 lutego 2023

— Mam po dziurki w nosie tych głupich gier, manipulacji... Tego! — Dłonią wskazała na dystans, który ich dzielił. Na siebie, na niego. — Tego wszystkiego mam dość — wycedziła przez zęby, a jej dłonie zaczęły drżeć. Jeszcze chwila i miała wrażenie, że wybuchnie.

— To jest nas dwoje.

Jakby wiedział, co ma powiedzieć, by ją sprowokować. W kilku krokach pokonała dystans, który ich dzielił i stanęła przed nim, głowę zadzierając do góry. Mierzyli się wściekłym spojrzeniem.

— No co, Min Ari? Co byś mi chciała powiedzieć?

— Wygrałeś Seojun, a ja przyszłam ci oficjalnie pogratulować — wykrzyczała głośno, jednocześnie unosząc ręce do góry w dramatycznym geście. 

17 lutego 2023

Nie potrafił dokładnie określić, kiedy jego twarz na widok Seojuna zaczęła się rozpromieniać, a usta wykrzywiać w szerokim uśmiechu, który wcale — jak lubił sobie wmawiać — nie był sztuczny. Wszystko zaczęło się szybko, za szybko, a potoczyło tak naturalnie, że poranki spędzone w apartamencie bruneta stały się codziennością... Do tego stopnia, że w prywatnej łazience przy sypialni Seojuna obok jego szczoteczki do zębów znajdowała się ta należąca do Sunghoona. 

Ich relacja była inna niż te, do których przywykł Ahn. Owszem, początkowo jego cel był prosty i nie różnił bardzo od jego dotychczasowych podchodów. Zainteresuj, uwiedź, zabaw, złam, zostaw i zapomnij. I jak trzy pierwsze podpunkty z jego listy zostały osiągnięte bez większych problemów, tak z jakiegoś powodu chłopak nie mógł się zmusić, by posunąć się o kolejny krok i złamać Seojuna. Zdawał sobie sprawę z tego, że sprawiało to problem, a w jego głowie narastały niewygodne pytania, ale Sunghoon ignorował ten natrętny głosik na rzecz jeszcze kilku chwil zapomnienia. Tłumaczył sobie, że większe zaangażowanie będzie tego warte, że zaufanie, jakim obdarzył go Seojun, sprawi, że satysfakcja, gdy zakończy zabawę, odpłaci mu ten zmarnowany czas. 

I wtedy właśnie pierwszy raz Sunghoon poczuł strach. Narastający strach powodujący nieznośną gulę w gardle, którą niemożliwie było przełknąć. Obraz całej tej sytuacji nie był już tak przejrzysty, a jego plan nagle przeistoczył się w coś bardzo skomplikowanego. Bał się, bo nie wiedział, co zrobić, ani jak zareagować — z jednej strony przecież było idealnie, Seojun połknął haczyk i dał się zapomnieć, a Sunghoon widział ten błysk w jego oku, gdy ich spojrzenia skrzyżowały się ze sobą. W Seojunie musiały narodzić się jakieś uczucia, każdy jego dotyk i gest były tego jawnym przykładem, testamentem jego emocji. Sunghoon miał go w garści, w każdej chwili mógł zacisnąć pięści i zgnieść to wszystko w drobny pył, jednak... i w nim coś drgnęło. Coś, co sprawiło, że zaczął czuć.

Kiedy więc brunet otworzył się przed nim i drżącym głosem opowiedział o swojej przeszłości, o tym, co wydarzyło się w Korei, o Margaret, Sunghoon zamiast zaśmiać się gorzko i wykorzystać idealną okazję przybrał zmartwiony wyraz twarzy. Jego dłoń zamiast w kierunku stołu, by zebrać swoje rzeczy ze stolika, powędrowała na policzek Seojuna, aby otrzeć łzy, a jego usta nie wypowiedziały nasączonych jadem słów, jedynie szeptały te kojące zapewnienia, że już teraz wszystko będzie dobrze. W tamtym momencie nie pragnął niczego innego, jak sprawić, by Seojun znowu poczuł się bezpiecznie, a każdy, kto kiedykolwiek przyczynił się do jego cierpienia, zniknął z powierzchni ziemi. 

Bał się tego, co robił i jaki wpływ miał na niego Kim, ale brunet skutecznie tłumił jego obawy, gdy przebywali w swoim otoczeniu. Zasadził w nim nadzieję, że tak mogło być zawsze, że wcale nie musieli stawiać sobie dziwnych granic, że ta zabawa wcale nie musiała się kończyć. Każdy z nich mógł dalej prowadzić swój bardzo popaprany styl życia, a wieczorami zapominać, że świat istniał poza ścianami ich apartamentów. Było tak dobrze, że Sunghoon dał się zatracić i okazał słabość. Po raz pierwszy w swoim życiu przejął się losem drugiego istnienia, po raz pierwszy złamał własne zasady i po raz pierwszy uświadomił sobie, jak wielkim był głupcem.

Miało być dobrze, był na prowadzeniu, jednak to Seojun okazał się być tym, który postawił ostateczny ruch, zostawiając go na przegranej pozycji.

Szach-mat.

— Jak to... Mam sobie iść? — Sunghoon zacisnął wargi w cienką linię, patrząc Seojunowi w oczy z tak gorącą wściekłością, że ten aż cofnął się o krok.

Była dwudziesta druga, właśnie wrócili do apartamentu Kima po kolacji, a dzień rzeczywiście spędzili wyjątkowo miło. Aż do teraz.

— Zaufaj mi, nie chcesz być tego świadkiem.

— Świadkiem czego? O co ci, kurwa, chodzi? 

Blondyn wstał teraz z kanapy, na której jeszcze kilka minut wcześniej prowadzili cywilizowaną dyskusję, aż telefon Seojuna nagle nie zawibrował, skupiając na sobie całą jego uwagę. 

— Ari tu jedzie — wymamrotał Seojun, rzucając krótkie spojrzenie na wyświetlacz. Potem powrócił spojrzeniem do blondyna i lekko zmarszczył brwi.

Rzadko zdarzało się, by Seojunowi zrobiło się głupio. Nie był po prostu tym typem człowieka. Teraz jednak miał ochotę przestąpić z nogi na nogę, tak niezręcznie poczuł się, widząc w oczach Sunghoona coś, na co nie był przygotowany. Nieme potwierdzenie. Ale nie mógł zareagować, nie tak, jak chciał, bo przecież to wszystko między nimi nie było prawdziwe. Byli tylko kumplami, prawda? A Ahn był zwyczajnie niezadowolony, bo ich wspólny wieczór miał się przedwcześnie zakończyć. I według tego scenariusza Seojun powinien postępować.

Gdyby to wszystko wydarzyło się trzy tygodnie wcześniej, pewnie skakałby pod sam sufit ze szczęścia. Do tego celu dążył przez tak długi czas... Czemu więc czuł teraz jedynie frustrację i gniew?

— Będzie za jakieś dziesięć minut i... Chciałbym z nią pogadać.

Sunghoon parsknął głośno, gdy tylko imię dziewczyny opuściło usta Seojuna. Był wściekły, bo widocznie całe jego starania tak naprawdę poszły na marne, a brunet dalej miał zamiar jak posłuszny szczeniaczek rzucić się za swoją podobno przyjaciółką. 

— Wiesz co, Seojun, jesteś żałosny. Naprawdę spodziewałem się po tobie czegoś lepszego.

Bolało. Świadomość, że ktoś inny liczył się bardziej i właśnie miał zająć jego pozycję irytowała go tak bardzo, że jedynym logicznym rozwiązaniem wydawał się atak. Więc ubrał swój gniew w słowa i obdarował nim chłopaka. 

— Żałosny? — Seojun natomiast nie znosił poczucia winy. W trybie natychmiastowym przekuł te niechciane uczucia w złość na Sunghoona, a słowa, jakie od niego usłyszał, tylko mu w tym pomogły. Bo w końcu kim on myślał, że jest, odzywając się do niego w ten sposób? — Czekaj, bo chyba nie rozumiem. Oświeć mnie, czemu uważasz, że jestem żałosny?

Sunghoon zaczął powolnie sunąć po pokoju, długimi krokami przemierzał dystans od jednej ściany, do drugiej. Mentalnie prowadził w głowie dialog i ubierał w słowa to, co chciał przekazać brunetowi. Seojun patrzył na niego, unosząc brew w górę i jednocześnie czując, że coraz bardziej się irytuje.

— Wybacz za moją bezpośredniość, ale nie wiem jak inaczej to sformułować — zaczął, zatrzymując się kilka metrów od Seojuna. — Min znudziła się, zastąpiła twoją osobę nową zabawką, olewała przez ostatnie miesiące, a teraz nagle przypomniała o twoim istnieniu. 

Był bliżej. Z każdą sekundą dystans zmniejszał się, aż Sunghoon stanął wprost przed nim, spoglądając na niego z góry, jakby chciał pokazać swoją wyższość i uświadomić Seojunowi, że ten był po prostu słaby i niemiłosiernie głupi. Chciał go upokorzyć. Po raz pierwszy naprawdę chciał go zranić. 

— A ty oczywiście przywitasz ją z otwartymi ramionami, dasz wypłakać, spędzicie razem wspaniałe chwile, które z pewnością coś znaczą — uniósł w górę dłonie, palcami tworząc cytaty w powietrzu — tylko po to, by rano uświadomiła sobie, że dla niej jesteś tylko odskocznią od normalnego życia, w które tak bardzo Ari lubi się bawić. — Nachylił się nieco, tak, by spojrzeć Seojunowi prosto w oczy. Spojrzenie zimne jak lód, kipiące obrzydzeniem, które miało przeszyć odbiorcę dreszczem. 

Powinien to zrobić tygodnie temu, powinien trzymać się planu, a nie jak idiota dać rozproszyć.

— Więc tak, jesteś żałosny. Ale przynajmniej coś was łączy. Ciebie i Ari. — Gdyby tylko mógł, dla dramatycznego efektu splunąłby na posadzkę chwilę po tym, gdy imię dziewczyny opuściło jego wargi, bo nawet wspomnienie o niej pozostawiało w ustach Sunghoona gorzkawy, nieprzyjemny posmak. 

Dopiął swego, każde słowo nasączone ironią i jadem bolało Seojuna do żywego. Brunet patrzył w górę w oczy chłopaka, a w jego spojrzeniu widać było smutek, choć usta ze złości zacisnął wcześniej w grymasie. Dopiero ostatnie zdanie go otrzeźwiło.

Seojun mógł mówić o Ari co tylko mu się podobało. Nikt inny nie miał prawa.

— Spierdalaj — powiedział zimno, wręcz lodowato. Zmarszczył nos, jakby poczuł jakiś brzydki zapach, po czy powoli pokręcił głową. — Dosłownie, Sunghoon. Spierdalaj.

Sunghoon zaśmiał się jedynie cicho i przytaknął Seojunowi, mimo że gdzieś w środku przeszywał go niemiłosierny ból. Czuł się zupełnie, jakby w którymś z jego mięśni utkwiło ciało obce, które za wszelką cenę chciało się wyrwać, rozrywając tkankę, pozostawiając jedynie okropnie brzydką i cholernie trudną do zagojenia ranę. Ale Ahn nie mógł dać po sobie poznać, że jedyne, czego pragnął, to by Seojun rzucił się za nim i zatrzymał w progu drzwi. Mógł nawet przysiąc, że gdzieś w spojrzeniu bruneta widział konflikt, jakby ten kalkulował swoje możliwości. I gdyby tylko Sunghoon nie był wypranym z emocji manipulatorem, może zrobiłby pierwszy krok, aby załagodzić ten konflikt. Może przeprosiłby albo chociaż wytłumaczył swoją reakcję i dlaczego postąpił w ten sposób. Może mogliby znaleźć wyjście z tego bagna, które z każdą sekundą wciągało ich jeszcze głębiej, utrudniając ucieczkę. 

Niemniej Sunghoon nie wiedział, jak rozmawiać o swoich uczuciach, bo dalej połowy z nich nie rozumiał, ani nie dopuszczał do swojej świadomości. Skrywał je głęboko, nie chcąc o nich myśleć. Bo uczucia były słabością, a to napawało go pogardą do samego siebie. 

— Z przyjemnością. Zresztą, jak już wspomniałeś, nie chcę być tego świadkiem. 

I nie czekając ani chwili dłużej, chwycił swoją kurtkę, po czym zniknął za drzwiami. A gdy tylko to zrobił, Seojun zerwał się z miejsca, zrobił kilka gniewnych kroków do przodu, ale potem zatrzymał gwałtownie, zaciskając oczy. Dłonie zwinął w pięści, a jego cała twarz zacisnęła się w grymasie. Stał tam przez chwilę, ale zamiast spokoju czuł coraz większy ciężar w głowie.

W końcu wrzasnął głośno z wściekłością, opadając na ziemię, a jego krzyk przeciął ciszę, która nastała, gdy Sunghoon wyszedł z mieszkania. 

17 lutego 2023

Zatrzasnąwszy z hukiem drzwi taksówki, Minsoo skrzywił się mocno. Normalnie pewnie zagadałby kierowcę i przeprosił, bo tak już miał w zwyczaju, ale teraz odwrócił się i popędził w stronę wysokiego budynku po przeciwnej stronie ulicy. Dopiero w środku zorientował się, że tak naprawdę nie miał pojęcia, na które piętro się udać. 

Od kilkunastu minut podążał za lokalizacją Ari. Dziewczyna przestała mu odpisywać, nie odbierała jego połączeń, więc to było jedyne, co mu zostało — pojechać za nią, licząc, że wszystko u niej w porządku. Uspokoił się nieco, dosłownie chwilkę wcześniej, gdy przesłał aktualną lokalizację Ari Renacie, jej pokojówce, z pytaniem, czy może ją rozpoznaje, a ona odpowiedziała, że to adres apartamentu Seojuna. Miał tylko nadzieję, że po drodze nie stało jej nic złego, a wiadomości, które mu przesłała, to tylko płaczliwy, podkręcony alkoholem wyraz tęsknoty, nic poważnego.

W końcu wybrał w windzie przycisk ostatniego piętra, mając nadzieję, że trafi. Większość znajomych Ari mieszkała w penthousach, więc liczył, że Seojun nie dałby się nawet na tym polu nikomu wyprzedzić — a znając Jego Bucowatość, było to bardzo prawdopodobne. I miał rację, bo gdy tylko wyszedł na klatkę schodową, do jego uszu dotarł głos Kima. Drzwi od jego mieszkania były lekko uchylone, zupełnie jakby przed chwilą jakaś bardzo pijana gapa przez nie przechodziła. Usta Minsoo na krótką chwilę wykrzywiły się w szczerym uśmiechu... który zgasł tak szybko, jak tylko dotarł do niego sens wypowiadanych przez Seojuna słów.

— Jakbyś nie była tą zepsutą dziewczyną, siedziałabyś teraz w objęciach swojego chłopaka, a nie stałabyś tu przede mną! Nie mówiłabyś mojej matce w drugi dzień świąt, jakim to zaszczytem nie byłoby wyjść za mnie za mąż!

Co, do cholery?

Na początku chłopak miał ochotę z rozmachem uchylić drzwi, wparować na środek pomieszczenia i głośno dać do zrozumienia o swojej obecności, ale słysząc ich kolejne słowa, zacisnął mocno szczękę i powstrzymał się. Podszedł tylko kilka kroków do progu, by mieć pewność, że nic mu nie umknie. Dłonie zaczęły mu drżeć, więc zwinął je w pięści i wsadził do kieszeni kurtki.

Jeszcze nie wejdzie, nie teraz. Najpierw pozna calutką prawdę.

A potem ich z niej rozliczy.

17 lutego 2023

Chłopak przyjrzał jej się uważnie, jakby nie do końca miał wrażenie, o czym Ari tak naprawdę mówi. Lekki uśmiech wkradł mu się na usta, a złość, którą czuł jeszcze chwilę wcześniej, powoli zaczynała znikać, ustępując miejsca zadowoleniu. 

— Co wygrałem? — zapytał, dalej spoglądając uparcie w jej oczy. 

Ari naprawdę zaczynała tracić cierpliwość, bo Seojun wciąż wydawał się pastwić nad nią, mimo że to ona pierwsza wywiesiła białą flagę. 

—  Nie udawaj idioty. — Językiem zwilżyła spierzchnięte usta, by chwilę później przygryźć wargę. — Tego chciałeś od samego początku. Chciałeś poddać mnie jakiejś chorej próbie, zrujnować moją relację i pozbyć się Minsoo. — Poczuła jak pod powiekami zaczynają gromadzić się łzy, a to zdenerwowało ją jeszcze bardziej. Kolejna oznaka słabości... Ale czy teraz miało to jakiekolwiek znaczenie? Przecież i tak nic by to nie zmieniło. — Zostaw mnie w spokoju, proszę — wyszeptała cicho z głowa spuszczoną w dół, bo czy potrafiłaby wydusić to z siebie, spoglądając mu prosto w oczy? 

— Ja mam cię zostawić w spokoju? To ty wpadasz do mojego mieszkania bez zapowiedzi, po czym informujesz mnie, że z tobą... wygrałem? Brzmi to dla mnie, jakbyś wypiła za dużo drinków dzisiejszej nocy. — Może i sam był mocno wstawiony, ale ciężko byłoby komukolwiek przeoczyć, jak bardzo Ari chwiała się na szpilkach swoich niebotycznie wysokich butów. — Więc, wracając, oświecisz mnie? Co wygrałem? 

—  Myślisz, że chcę tu być? —  prychnęła w odpowiedzi, a jej spojrzenie ponownie skrzyżowało się z Seojunem. Drwił z niej. Każde jego słowo insynuowało, że to ona była niepoczytalna i borykała się z kontrolą własnych emocji. — Przyszłam tu, bo nie wiem, co innego jeszcze mogłabym zrobić. Udało ci się, udowodniłeś, że gdzieś w środku mnie dalej siedzi ta zepsuta dziewczyna, tak. — Podeszła bliżej niego, a jej palec wskazujący wbijał się w klatkę piersiową bruneta z każdym jej kolejnym słowem. —  Więc. Wygrałeś. Gratulację. — Łzy, które do tej pory usilnie starała się powstrzymać, teraz swobodnie spływały po jej zaczerwienionych policzkach. Czuła się żałośnie, przyznając do porażki, bo był to pierwszy raz, gdy poznała ten gorzki smak. I miała nadzieję, że ostatni. — Dlatego proszę, skończmy to. 

— Skończmy to? — zapytał zimno, łapiąc ją za nadgarstek, po czym przyciągnął jeszcze bliżej siebie. — Ari, ty serio dalej w to wierzysz? Ty myślisz, że... że w tobie gdzieś w środku żyje ta zepsuta dziewczyna? — Roześmiał się. — To ty nią, kurwa, jesteś! Jakbyś nie była tą zepsutą dziewczyną, siedziałabyś teraz w objęciach swojego chłopaka, a nie stałabyś tu przede mną! — Z każdą minutą coraz bardziej podnosił głos. Wyrzucał z siebie gniew nie tylko na Ari, ale też na Sunghoona. — Nie mówiłabyś mojej matce w drugi dzień świąt, jakim to zaszczytem nie byłoby wyjść za mnie za mąż! — Kolejny raz się roześmiał. Dalej ściskał dziewczynę za nadgarstek. — Miej na tyle odwagi i powiedz, czego tak naprawdę chcesz, Min Ari.

Tęczówki jej oczu rozszerzyły się, a szok wymalował na twarzy. Przez ułamek sekundy nie wiedziała, co powiedzieć, bo czy zaprzeczanie jego słowom miało jakikolwiek sens, kiedy prawdą było, że ukłoniła się nisko i chętnie przytaknęła, gdy pani Kim podsunęła tę propozycję pod jej nos? 

Ale przecież powiedzenie tak było łatwiejsze i mniej problematycznie, niż odmowa! Niemniej to, że idea zastania częścią rodziny Kim i stanięcia na ślubnym kobiercu obok Seojuna przyjemnie połechtała jej ego, oczywiście zignorowała, jak resztę niewygodnych myśli. 

W głowie czuła tak ogromny chaos, że jedyne, co zdołała z siebie wykrzesać, to dwa ledwo słyszalne słowa. Nie zaprzeczyła jego teorii, ani nie potwierdziła tego, co insynuował. Bała się pragnienia, które skrywało się w głębi jej serca i usilnie chciało wyrwać, gdy tylko znajdowała w pobliżu chłopaka. 

— Nie wiem. 

Seojun westchnął. Napięcie między nimi lekko opadło.

— Wiesz — odpowiedział, tym razem łagodnie. Mimowolnie uniósł brwi i rozchylił usta, odliczając sekundy, aż w końcu usłyszy to, na co tak długo czekał. 

Nawet nie zdawał sobie sprawy, jak dobrym był manipulatorem.

Byli drużyna, prawda? I mieli nią pozostać na zawsze. Nie było tu miejsca na nikogo ważniejszego.

— Czego? Chcesz? — zapytał.

Zacisnęła powieki, dalej pociągając nosem. Tak bardzo pragnęła spokoju, móc w końcu odetchnąć. Wiedziała, czego tak naprawdę powinna chcieć, więc w myślach starała się wyszukać znajomą twarz, a głos rozsądku przywoływał tylko jedno imię, to, które powinna wypowiedzieć. Minsoo. Chcesz Minsoo. Przecież kochasz go.

Droga ucieczki nie istniała, kiedy tylko postawiła krok do tyłu, uścisk na jej nadgarstku zacieśnił się, dając jej do zrozumienia, że gra naprawdę miała się zakończyć. Tu i teraz.

Musiała być szczera ze samą sobą, więc nabrała powietrza w płuca, otworzyła oczy i bez przeciągania tego dłużej odpowiedziała prawdę. Nawet się nie zająknęła.

—  Ciebie. 

Bo mimo, że aniołek siedzący na jej ramieniu starał się przywołać ją do porządku, Ari w tym momencie nie chciała robić tego, co powinna. Zmęczona ciągłym udawaniem poddała się emocjom, swoim skrywanym pragnieniom i gorącemu pożądaniu, które gotowało się w jej wnętrzu na widok bruneta. Już nie liczyło się, że nie mogła czy że nie powinna. Jedyne, co miało znaczenie, to, że byli znowu razem, chociaż przez chwilę.

A na jego reakcje nie musiała długo czekać.

Gdy wyobrażał sobie wcześniej tę ich rozmowę, widział siebie oczami wyobraźni, jak prycha z politowaniem i kręci głową, a powiem wykrzykuje z satysfakcją w głosie, że wiedział to od samego początku. Teraz jednak nie był w stanie tego zrobić, nie wtedy, gdy ona stała przed nim i mówiła mu, że go pragnie. Rozbroiła jego triumf. 

Nagrodą nie było jedynie przyznanie mu racji. Stał się nią zachłanny, namiętny i tak długo wyczekiwany pocałunek, który połączył ich, gdy tylko Ari wypowiedziała to zakazane słowo. Rzucili się w swoim kierunku jednocześnie, jakby ktoś odpiął w końcu niewidzialne łańcuchy i całowali tak, jak jeszcze nigdy wcześniej. Nigdy nie robili tego z taką tęsknotą. Nigdy przedtem nie czuli, jakby robili coś złego. Teraz łamali wszystkie zasady.

I było to cudownie emocjonujące.

Niestety — było. Bo już kilkanaście sekund później coś odciągnęło Seojuna od Ari i rzuciło na zimną posadzkę. Zanim chłopak zorientował się, co się dzieje, otrzymał cios z pięści prosto w twarz. Jeden, drugi, trzeci. Ciepła krew rozlała mu się po twarzy, napastnik nie przestawał, a Kim poczuł, że od metalicznego smaku robi mu się niedobrze.

   Szok jednak w końcu minął, a on odzyskał rezon. Złapał chłopaka za obie dłonie i dopiero wtedy ujrzał jego twarz, ich oczy się spotkały, a gniew, który od niego bił, sprawił, że Seojun poczuł się okropnie. Miał ochotę wstać i uciec jak najdalej. Gdyby nie było mu szkoda swojej pięknej twarzy, może nawet pozwoliłby na jeszcze kilka uderzeń.

Minsoo był silniejszy od Seojuna. Z łatwością wyrwał się z jego uścisku, ale nie zamierzał go dalej okładać pięściami, bo udało mu się w te kilka sekund rozładować gniew. Spoglądał na niego jeszcze chwilę, napawał się wstydem, który był widoczny w oczach Kima, po czym wstał. Rzucił okiem na Ari, kręcąc głową. 

— Jestem pod wrażeniem. Swojej głupoty przede wszystkim, bo, tak, jestem cholernie głupi. Dałem się wciągnąć w tę grę od początku. Za bardzo wam ufałem i byłem po prostu ślepy, a mogłem się domyślić, co tu się dzieje — mruknął. — Jesteście oboje tak samo parszywi i zgnili od środka. Brzydzę się wami. Pasujecie do siebie idealnie.

Zdradziła go nie tylko dziewczyna, ale też przyjaciel, ktoś, kogo mimo upływu czasu dalej uważał za brata. Cierpienie było wymalowane na jego twarzy. Czuł się jak największy głupiec na świecie, a w dodatku łzy zebrały się w jego oczach, co jeszcze bardziej go zdenerwowało.

Mimo, że to nie Ari leżała na podłodze z rozerwaną wargą i krwawiącym nosem, to ból, który jej towarzyszył, gdy Minsoo spoglądał na nią z obrzydzeniem i wstydem, był bardzo podobny. Odruchowo podbiegła do chłopaka i złapała go za ramię, kiedy ten odwrócił się, by wyjść z mieszkania. Nie bardzo wiedziała, co tak naprawdę powinna zrobić, ale nie mogła mu od tak pozwolić zniknąć. Ta cała sytuacja, Seojun i wszystko, co wydarzyło się w mieszkaniu bruneta, wcale nie zmieniło jej uczuć do Lee. I choć Ari dalej nie potrafiła sobie poukładać sobie w głowie tego, co zaszło i ciężko byłoby jej to wytłumaczyć, musiała spróbować.

— Minsoo. Ja nie... Proszę, daj mi wytłumaczyć, to nie...  

Nie dane jej było skończyć, bo chłopak urwał jej w połowie zdania, śmiejąc się gorzko. 

— Co, Ari? Co chcesz mi powiedzieć? To nie tak jak myślę? To nie ty, to ja? — Wyrwał swoje ramię z objęć dziewczyny i parsknął z pogardą. Jeśli myślał, że Ari wzbudziła w nim odrazę tego nieszczęsnego dnia w samolocie, tak teraz był pewien, że Min była tak samo zepsuta, jak każdy bogaty dzieciak, z którym miał styczność w przeciągu swojego krótkiego życia. — Daruj sobie, widziałem wystarczająco. Mogłaś mi to po prostu powiedzieć, nie musiałaś mnie tu ściągać.

I jeszcze kilka miesięcy temu łzy na policzkach brunetki sprawiłyby, że odruchowo sięgnąłby do jej twarzy, starł je, a potem zamknąłby dziewczynę w swoich ramionach, ale teraz... budziły w nim satysfakcję. Powinna cierpieć. Zasłużyła na to. Przelotnie jeszcze rzucił spojrzeniem w kierunku Seojuna, ale nie chciał skupiać na nim swojej uwagi zbyt długo w obawie, że znowu rzuci się w jego kierunku. Obrócił się więc na pięcie i wyszedł z mieszkania, z hukiem zatrzaskując za sobą drzwi. 

Szkoda, że nie miał pojęcia, że to nie Ari wysłała tę felerną wiadomość... Choć czy coś by to zmieniło?

25 lutego 2023

Seojun cały wieczór czekał, aż Sunghoon zjawi się na jego imprezie. Nie przyszedł.

Od czasu ich ostatniej rozmowy minęły dwa tygodnie i miał wrażenie, że chłopak specjalnie go unika. I mimo, że nie padły między nimi żadne jawne oskarżenia, Seojun przypuszczał, że Ahn wcale nie złościł się na niego tylko z powodu tego, że w tamtą pamiętną sobotę poprosił go, by wyszedł z jego apartamentu. Takie, jakby to nazwać, głębokie przeczucie i intuicja... albo ciche podszepty serca.

Nie chciał jednak czekać. Blondyn mógł go ignorować, nie odbierać telefonów, nie odpisywać, ale Seojun był Seojunem i jeśli czegoś chciał, musiał to zdobyć, nieważne, w jaki sposób. Wybrał numer do swojego asystenta, a potem kazał mu wysłać adres miejsca, w którym właśnie bawi się Sunghoon, choćby musiał przez to przetrząsnąć wszystkie bary i kluby na Manhattanie. Jego asystent był naprawdę dobrym pracownikiem — wystarczyło czterdzieści pięć minut i Seojun już wjeżdżał na osiemnaste piętro hotelu Standard, a jego nazwisko widniało na liście gości.

Nie zaprzątał sobie głowy rozglądaniem po parkiecie, tylko od razu ruszył w kierunku pokoju VIP, w którym bawił się Ahn. Spodziewał się, że gdy tylko go zobaczy, zaleje go fala złości, ale zaskoczył się, bo nic takiego się nie stało. Czuł żal. I wstyd. Jakby z jakiegoś dziwnego powodu bał się ich rychłego spotkania... Całe zdeterminowanie nagle go opuściło.

Nie mógł się jednak już wycofać. Pociągnął za klamkę i wszedł do pomieszczenia, a Sunghoon w tym samym momencie odwrócił się w jego stronę. Przez chwilę mierzył go spojrzeniem, a potem kiwnął głową w kierunku ochroniarzy, potwierdzając, że chłopak może zostać. Nie przywitał go jednak, poszedł od razu w stronę jednej z kanap i jakby nigdy nic wciągnął się w rozmowę ze znajomymi. Uczucie żalu wzrastało, ale w końcu i gniew dał o sobie znać.

— Spierdalajcie — powiedział chłopak w kierunku przyjaciół Sunghoona, przysiadając się obok. Posłał im szeroki uśmiech i poklepał siedzącego najbliżej bruneta po plecach. — Mówię serio. Wypad. — Dalej wykrzywiając usta śledził spojrzeniem odchodzących ludzi, ale kiedy wrócił nim do Sunghoona, jego twarz przypominała beznamiętną maskę. — Ładny teatrzyk odegrałem? — szepnął cicho, pochylając się. — Zrobiłem to dla ciebie, Sunghoon. — Krótka pauza, głęboki wdech i wydech. — Dlaczego mnie unikasz?

Unikał go, bo tak było łatwiej pogodzić się z porażką, na którą nie był gotowy, bo przecież Sunghoon zawsze wygrywał. W końcu jeszcze nikt nie udowodnił mu, by ta teoria była nieprawdziwa. 

Aż nie spotkał zawodnika równego sobie. Równie przestępnego, zaciekle dążącego do celu. To musiało się skończyć katastrofą, ta historia nie zasługiwała na szczęśliwe zakończenie. I właśnie Seojun po raz kolejny pokazywał, na co go było stać i jak zajść Sunghoonowi za skórę. Prychnął pod nosem na słowa bruneta, bo mimo że bardzo chciał, by to całe przedstawienie było dla niego, zdawał sobie sprawę, jak nieprawdziwe były te deklaracje.

Seojun był tutaj dla siebie, dla zaspokojenia własnej ciekawości i egoistycznych pobudek. 

A Sunghoon nie miał zamiaru dać mu tej satysfakcji.

— Byłem zajęty. Ty zresztą też  — odpowiedział beznamiętnie, nawet nie spoglądając w kierunku bruneta. Nachylił się i sięgnął do stolika po szklankę. Choć spokój malował się na jego twarzy, dłoń zaciśnięta na szkle aż pobielała. — Dlaczego uważasz, że jesteś na tyle ważny, bym specjalnie poświęcał więcej mojego cennego czasu na planowanie, gdzie się pojawić, a gdzie nie, by przypadkiem na ciebie nie wpaść? 

Sunghoon odwrócił się z nonszalanckim uśmiechem na ustach. Spoglądał teraz wprost na Seojuna. Drwił, bo taki był jego mechanizm obrony, chociaż jedyne, czego chciał, to rzucić się na bruneta. Ale nie mógł, nie powinien. W ostatnich tygodniach okazał zbyt wiele słabości, na które już teraz nie mógł sobie pozwolić. 

— No nie wiem, może dlatego, że już kolejny raz z rzędu mnie olewasz? Nie odpisujesz na wiadomości, nie odbierasz? — zapytał Seojun, przewracając oczami. — Nie jestem głupi, Sunghoon. Serio, dalej się wkurwiasz dlatego, że cię poprosiłem o to, żebyś wyszedł? Nie było to może zbyt kulturalne, ale... Bez przesady. 

Kłamał. Co gorsze, wiedział, że Sunghoon o tym wie. Dalsza część teatrzyku.

— Seojun, moje życie nie kręci się wokół ciebie. — Już nie. Bo przez trzy tygodnie tak właśnie było. Każda sekunda jego życia, była poświęcona Kimowi... i jak bardzo on tego teraz żałował. —  Nie wiem, czy zapomniałeś, ale mam studia. I nie mam pięciu lat, by dalej rozpamiętywać głupią sprzeczkę.

Obydwoje wymieniali się kłamstwami. Więcej fabrykacji, byle tylko nie wyjawić prawdziwych emocji. Sugnhoon opadł na oparcie kanapy, rozsiadając się wygodnie. Nie chciał wyglądać, jakby obecność Seojuna wywoływała na nim jakiekolwiek wrażenie, więc starał zachowywać się naturalnie. 

 — Po drugie, widzisz tę dziewczynę? O, tam, w rogu. Różowa sukienka. —  Skinął głową w kierunku drobnej brunetki, która co chwilę zerkała w ich kierunku, posyłając Sunghoonowi śmiałe uśmiechy czy dwuznaczne mrugnięcia. — No, jak już wspomniałem, jestem zajęty. — I gdy Seojun sunął wzrokiem we wskazanym kierunku, Sunghoon zassał powietrze i czekał na jakąkolwiek reakcję.

— Rozumiem. — Sztuczny uśmiech. Nie był w stanie patrzeć na dziewczynę dłużej niż kilka sekund. — Czyli pomiędzy nami wszystko w porządku? 

— W najlepszym.

 Brunet roześmiał się, ale nie było w tym ani grama radości, a Sunghoon zawtórował mu chwilę potem, dalej jednak mierząc go zimnym spojrzeniem. Zapadła miedzy nimi krótka cisza.

Targowisko próżności.

— Widzę, że w takim razie niepotrzebnie wpadałem — mruknął chłopak, wstając. — Miłego wieczoru, Sunghoon. Udanych łowów.

I odszedł, czując jakby zostawiał za sobą cząstkę siebie. Było tak wiele rzeczy, które mógł powiedzieć, ale nie był w stanie. Nie miał odwagi.

Sunghoon chciał odwrócić głowę i podążyć spojrzeniem na brunetem, ale bał się, że w przypływie emocji rzuci się za nim, prosząc by został, a na takie poniżenie nie mógł sobie pozwolić. Z hukiem odstawił szklankę na stolik i szybko wstał. Stopy same prowadziły go do jego nowego celu. 

Bo musiał zapomnieć, musiał zagłuszyć ból i gniew, który wzbudził w nim Seojun, a jaki był lepszy na to sposób, niż znaleźć sobie zastępstwo? Podszedł więc do zgrabnej dziewczyny, która tak chętnie wymieniała się z nim spojrzeniami, by chwilę później wymienić się też z nią namiętnymi pocałunkami. Ale to nie wystarczało.

A w głowie dalej przeklinał Seojuna, bo gdy ten wyszedł, Sunghoon gdzieś w środku poczuł nieznośną pustkę. I wiedział, że jej za nic nie będzie potrafił wypełnić.

24 lutego 2023

Lotnisko w Nowym Jorku zawsze przerażało Minsoo swoją wielkością. Gdyby nie to, że razem z nim do Korei wracał jeden z jego najbliższych kumpli z dziewczyną, prawdopodobnie już kilka razy by się tam zgubił, zanim by dotarł pod swoje bramki, o ile w ogóle by mu się to udało. 

Minął tydzień odkąd przyłapał Ari z Seojunem. Ciężko mu było określić, jak się czuł. Przeżył w swoim życiu mnóstwo ciężkich chwil, przykrych i nieznośnych, znosił drwiny i inne okropieństwa z ust ludzi, ale jeszcze nigdy nikt go nie zdradził. Może dlatego, że wcześniej nie był zakochany i miał dopiero dwadzieścia lat, ale czuł, jakby ktoś wyssał z niego całe szczęście, które nosił w sercu. Nic nie sprawiało mu radości, dni snuły się nieznośnie, a już najgorsza była samotność, godziny spędzone bezsennie w łóżku. Cisza nad ranem. Oszałamiający brak perspektyw. 

Czuł jakby... Niczego nie czuł. 

Jego przyjaciele kupili mu bilet powrotny, sam nie był w stanie się do tego zebrać. Wiedzieli, że jakiś czas temu, pod koniec stycznia, zaczepił go na Instagramie jakiś facet ze stacji telewizyjnej, proponując udział w programie rozrywkowym dla młodych, uzdolnionych tanecznie lub wokalnie chłopaków. Zmusili go do odpisania i już za pięć dni miał się stawić na pierwszych nagraniach. Przekonywali, że musi sobie odpuścić, że już nie ma drogi powrotu, więc najlepiej by było, gdyby całą energię włożył w siebie i przekuł ten smutek w swoją siłę. Było to bardzo miłe, jednak Minsoo ciężko było uwierzyć w ich słowa. Zgodził się jednak, bo niczym nie ryzykował i w planach miał bardzo intensywny tydzień. Zresztą, skłamałby, gdyby zaprzeczył, że najlepsze choreografię układał właśnie, kiedy był w emocjonalnej rozsypce.

Ding. Ding. Ding.

Powiadomienie rozświetliło mu telefon. Jeszcze nie zdążył wyłączyć alertu na zdjęcia dodawane przez Ari na Instragramie. Wpatrywał się w nie przez chwilę, wahając się, ale w końcu otworzył aplikację, choć to, co zobaczył, sprawiło tylko, że zalała go fala złości. Już nie smutku, a nawet goryczy, tylko gorącej, palącej żyły wściekłości.

Ze zdjęcia uśmiechała się do niego jego była dziewczyna i były przyjaciel.

Może to nie był taki zły pomysł z tym programem?  

13 kwietnia 2023

— Nie powiem ci, przestań cisnąć.

Seojun posłał Ari karcące spojrzenie, choć jego kąciki ust lekko zadrgały, zdradzając, że tak naprawdę wcale nie był na nią zły. Odebrał ją właśnie spod Constance i niestety nie zorientował się wcześniej, że mówienie o tym, że przygotował jej małą niespodziankę, będzie jednym z największych błędów, jakie mógł popełnić. Od piętnastu minut nie dawała mu żyć, na zmianę próbując albo odgadnąć, co na nią czeka, albo wycisnąć z niego prawdę, a zakorkowane Upper East Side nie wróżyło szybkiego końca dalszych tortur.

— Jesteśmy w drodze do twojego mieszkania, widzę to, więc to na pewno jest u ciebie, hm...

— Ari, ostrzegam cię, zaraz zatrzymam się obok tych taksówek i będziesz wracać pieszo. 

Atak standardową groźbą numer trzy. Powodzenie: znikome.

— Seojun-ah! —  Ari zalamentowała głośno, ukazując tym samym swoje niezadowolenie. Uwielbiała niespodzianki, ale nie znosiła niepewności, a z każdą chwilą czuła, jak jej mózg maniaka zaczyna wariować, starając się zwrócić uwagę na najmniejszy szczegół. Wyłapać reakcję od chłopaka, wyciągnąć od niego cokolwiek. I nie pozostało jej nic innego, jak posunąć się o kolejny krok, ten niezawodny.

— Oppa — Wyszeptała przeciągle, jednoczenie nachylając się w jego kierunku. Drobne dłonie ułożyła na udzie bruneta, i zatrzepotała rzęsami posyłając mu najbardziej niewinne spojrzenie, na jakie było ją stać.

— Nie — odpowiedział tonem nieznoszącym sprzeciwu. — Choćbyś nie wiem, co zrobiła, niczego nie powiem…  A jeśli się nie uspokoisz — teraz on ułożył rękę na wewnętrznej stronie jej uda. — to nici z jakiejkolwiek niespodzianki.

Z naburmuszoną miną godną pięciolatki, która właśnie została poinformowana, że choćby tupała stopami o posadzkę przez kolejną godzinę i tak nie dostanie nowej zabawki, Ari skrzyżowała ramiona na piersi i odwróciła twarz w kierunku okna, unikając bruneta.

— Jesteś okropny. Ta cała niespodzianka lepiej niech będzie tego warta —  odpowiedziała cicho, teraz wpatrzona w okno, chociaż nie ominęło jej uwagi to, że Seojun zaśmiał się cicho pod nosem na jej zachowanie. 

Resztę drogi pokonali w ciszy. Dziewczyna dalej udawała obrażoną, choć kilkukrotnie podnosiła głowę, gdy tylko wpadała na kolejny pomysł, co mogło być tą niespodzianką — za każdym razem jednak ponownie odwracała się plecami do Seojuna po przypomnieniu sobie, że przecież nie rozmawiają. Gdy tylko wjechali do parkingu podziemnego budynku, w którym brunet mieszkał, zmrużyła oczy, spoglądając na chłopaka podejrzliwie. 

Dalej ze skwaszoną miną, niechętnie wyszła z pojazdu. Nie rozumiała o co było to całe zamieszanie, skoro miejsce w którym się znaleźli było niczym innym, a parkingiem pod budynkiem mieszkalnym Seojuna. Jak na parking przystało, znajdowało się tam wiele pojazdów, drogich, ekskluzywnych i oprócz tego jakiej były marki, dziewczyna nie mogła powiedzieć o nich niczego więcej, bo taka wiedza i tak do niczego jej się w życiu nie przydawała. 

— Jesteśmy na miejscu — mruknął Seojun, gdy już opuścili jego Bugatti. Obszedł samochód dookoła, by dotrzeć do Ari i owinął ręce wokół jej bioder. — Niespodzianka — wymruczał jej do ucha, wsuwając jednocześnie mały pilot do tylnej kieszeni jej spodni.

Kiedy Kim stanął za nią, odruchowo odchyliła się do tyłu, spoczywając plecami na jego klatce piersiowej. Oczywiście dalej była zła, a przynajmniej taką udawała, więc bez słowa sięgnęła do kieszeni, gdy tylko poczuła, że teraz znajdował się w niej jakiś przedmiot. Lekko zaskoczona wpatrywała się teraz w swoją dłoń i pilot, który się niej znajdował. 

— Co to?  — zapytała cicho. Zupełnie jakby nie potrafiła wydedukować, czym był ten mały sprzęt z kilkoma guzikami, dodatkowo ignorując srebrny brelok, którego litery układały się w nic innego, a jej własne imię. Dalej błądząc spojrzeniem po pilocie, w końcu ułożyła kciuk i przycisnęła jedną z ikonek. Gdy do jej uszu dobiegł dźwięk sygnalizujący otwarcie pojazdu, szybko podniosła głowę w poszukiwaniu jego źródła.

— Co to? Dokładnie to Porsche Taycan 4S Cross Turismo — powiedział Seojun z uśmiechem i roześmiał się, po czym skinął głową w stronę dalej skonfundowanej dziewczyny, by poszukała wśród innych samochodów swojej zguby. — Personalizowany model o nazwie... Arimobil? — Zmarszczył brwi, przykładając dłoń do ust. — Aribil? Minaribil? — Pokręcił głową. Nie, to nie to. — Minarimobil! 

Kim dobrze ją znał. Samochód wyglądał dokładnie tak, jak tylko mogła sobie wymarzyć. 

O ile Min lubiła twierdzić, że posiadała ekspertyzę w wielu dziedzinach, jak na przykład moda, śledząc najnowsze trendy, czy oglądając pokazy najsławniejszych projektantów, będąc w tym światku od dziecka — zasługa jej matki — tak o motoryzacji nie miała zielonego pojęcia. Nie mogła nawet powtórzyć tego, co przed chwilą dumnie wypowiedział Seojun, jedynie Porshe brzmiało znajomo, a nie jak słowo rodem z księgi zaklęć, jednak potrafiła docenić wizualny aspekt pojazdu, bo ten był wszystkim, czego Ari i jej materialistyczne serce mogło pragnąć. 

Samochód był czarny, z grafitowymi elementami. Błyszczał się, jakby ktoś polerował go aż do ostatniej chwili, gdy Ari i Seojun znaleźli się na parkingu. Dziewczyna mogłaby się w nim przeglądać jak w lusterku, a to przyjemnie połechtało jej ego. W kilku miejscach można było dostrzec pudrowo różowe detale, jak jej inicjały wygrawerowane na klamkach, czy naklejka z jej imieniem w pięknej kursywie pomiędzy oknami. No i rejestracja, która również była niczym innym, a drukowanym MIN ARI. Samochód dosłownie krzyczał spójrz na mnie, a czego innego mogła mogła pragnąć dziewczyna, jak nie uwagi?

— Jest idealny. — Bez chwili zastanowienia rzuciła się w ramiona chłopaka, uwieszając na jego szyi, stając na opuszkach palców tak, by móc dosięgnąć jego ust, na których złożyła jakże wdzięczny i namiętny pocałunek. — Minarimobil... czy ktoś kiedyś wspomniał, że jesteś geniuszem? — Zamruczała cicho, wsuwając palce dłoni w niesforne włosy chłopaka, drapiąc delikatnie skórę jego głowy. Tak jak Seojun znał Ari i to, co lubiła, tak Min wiedziała dokładnie jak okazać swoją wdzięczność i odpłacić się chłopakowi za tak hojny podarunek. 

— Kiedyś wspomniał? Słyszę to codziennie — szepnął, mrużąc oczy z przyjemności, a gdy dziewczyna cofnęła rękę, przybrał na moment smutny wyraz twarzy. — I mam kolejny genialny pomysł. Jestem pewien, że Minarimobil byłby jeszcze bardziej idealny, gdyby ktoś w końcu przetestował jego możliwości. Na przykład na tylnym siedzeniu.

W spojrzeniu dziewczyny, które utkwione było w twarzy bruneta, nagle coś zaiskrzyło. Przygryzła dolną wargę, przechylając głowę delikatnie w bok, a dłońmi z barków chłopaka zjechała w dół, zatrzymując się na nadgarstkach. Jego pomysł spodobał jej się na tyle, że od razu zainspirował ją do działania, więc splątała swoje palce z jego i pociągnęła w kierunku samochodu. Otworzyła drzwi wolną dłonią i przybierając poważny wyraz twarzy, pchnęła Seojuna na tyle siedzenie, by chwilę później zatrzasnąć za nimi drzwi. 

— Przyciemnianie szyby, cóż za zbieg okoliczności — wymamrotała z podziwem w głosie, wdrapując się na uda chłopaka, tak, by na nim usiąść. Zachichotała cicho, kiedy ten złożył pocałunki w zagłębieniu jej szyi, gdzieniegdzie przygryzając delikatnie skórę, a ona w odpowiedzi westchnęła głośno.

Seojun podniósł głowę i ich spojrzenia się spotkały. Patrzyli na siebie przez chwilę, uśmiechając się delikatnie i ciesząc tę słodką chwilą, oczekiwaniem na jeszcze słodsze, które miały zaraz nastąpić.

— Kocham cię — powiedział.

Czuł, jak atmosfera w aucie w sekundę diametralnie się zmienia. Widział, jak twarz Ari się rozpromieniła, jak jej oczy zabłyszczały, a sam miał ochotę roześmiać się głośno ze szczęścia, bo endorfiny uderzyły mu do głowy.

— Ja ciebie też — odpowiedziała z taką mocą, jakby już długo czekała, by wypowiedzieć te słowa. 

Gdy chwilę później Seojun opadł na skórzane siedzenie, a dziewczyna zawisła nad nim, mrucząc cicho z rozkoszy, chłopak pomyślał, że jest chyba najszczęśliwszą osobą na świecie. Oddał się przyjemności, szybował w chmurach, a wszystko miało być już zawsze dobrze — byli ze sobą z Ari, byli tą drużyną, którą zawsze mieli pozostać, kochali się i w końcu byli w stanie to powiedzieć na głos.

Dlaczego więc za każdym razem, gdy przymykał oczy, widział twarz Sunghoona? Dlaczego migały w jego myślach wspomnienia tego wieczoru, gdy w podobnych okolicznościach spędzali czas na tylnym siedzeniu jego samochodu? I w końcu — dlaczego, kiedy mówił Ari, że ją kocha, mógłby przysiąc, że usłyszał jego głośne, ironiczne prychnięcie?

Niestety, samo powiedzenie komuś, że się go kocha nie sprawi, że to będzie prawdą.

17 czerwca 2023

— Jeszcze raz to samo — mruknął brunet, podnosząc spojrzenie na kelnerkę. Jego wzrok prześlizgnął się po ciele dziewczyny powoli, zachłannie i zatrzymał te strategiczne pół sekundy dłużej na dekolcie, a dopiero potem odnalazł jej twarz. Uśmiechnął się szeroko w podzięce, choć serdeczności na próżno byłoby szukać w jego oczach.

Kto z kim przestaje, takim się staje?

Z głośników leciał jakiś klubowy remiks najnowszej piosenki The Weeknd, ale hałas nie sięgał loży VIP, w której dzisiaj imprezował Minsoo. Przyciemniane szyby nie tylko tłumiły muzykę i oddzielały go od obcych ludzi, ale też — do czego chłopak jeszcze nie do końca umiał się przyzwyczaić — chronił jego prywatność. Po wyemitowaniu w koreańskiej telewizji programu, w którym wziął udział i który zresztą wygrał, zdobył rzeszę fanów nie tylko w swoim rodzimym kraju, ale też wśród fanów k-popu na całym świecie. Podpisał kontrakt z najlepszą wytwórnią rozrywkową w Korei i według planu za rok lub dwa miał zadebiutować w ich najnowszym zespole. Miał tylko jeden warunek.

Zasponsorują mu drugi semestr w nowojorskiej szkole tańca. 

Musiał jednak zachować pozory, wystrzegać się skandali i pilnować, by jego image złotego chłopca nie został nadszarpnięty jakimiś głupimi, niedorzecznymi plotkami. Dlatego teraz bawił się na prywatnych imprezach w otoczeniu ludzi, którzy wiedzieli, jak strzec swoich sekretów, i którym zależało na tym równie mocno. 

— Dzięki — powiedział, kiedy chwilkę później młodziutka dziewczyna znalazła się obok niego z kuflem piwa Cass, ale nawet na nią nie spojrzał. Jego wzrok niemal od początku imprezy utkwiony był w parze, która bawiła się na parkiecie. Min Ari właśnie chichotała, wsuwając dłonie we włosy uśmiechniętego chłopaka, jej chłopaka, Kim Seojuna. Przez przyciemnianą szybę brunet miał z honorowego, najwyższego siedzenia wprost idealny widok na główną salę klubu.

Cóż, Lee Minsoo wrócił do Nowego Jorku po to, aby się zemścić. 

the end ?

i wandered into a maze

chapter four

by coup d'état and Rudy Chomik

17 lutego 2023

Seojun leniwie przeturlał się po łóżku na brzuch, mamrocząc coś niezrozumiałego pod nosem. Swoją lewą ręką natknął się na coś gorącego i to właśnie ten ciepły dotyk wybudził go ze snu. Otworzył powoli oczy i zamrugał kilka razy, aż wzrok przyzwyczaił się do jasnego światła, a jego usta natychmiast wygięły się w uśmiechu, gdy tylko dojrzał osobę śpiącą obok niego. To na klatce piersiowej Sunghoona trzymał swoją dłoń. Blondyn naprawdę wyglądał teraz jak aniołek, z tymi jasnymi włosami opadającymi na czoło, lekkim uśmiechem na ustach — w kontraście do tego, jak bardzo bezwzględny, bezlitosny i popaprany był jego charakter. Jego okrucieństwo jednak nie sięgało Seojuna. Nie mógł go skrzywdzić, bo zwyczajnie nie potrafił. Ale o tym Seojun już nie wiedział.

W końcu brunet wygrzebał się z pościeli, wstał powoli, zebrał telefon z szafki nocnej i wyszedł z sypialni, zamykając za sobą po cichu drzwi. Przeszedł do kuchni, a mijając pokojówkę, poinformował ją, by przyszykowała mu kąpiel w głównej łazience na piętrze, po czym zaparzył kawę i ruszył z powrotem z kubkiem na górę. Był w wyśmienitym humorze. Nawet uśmiechnął się do kobiety z wdzięcznością, ale ona czmychnęła szybko z łazienki, patrząc w dół.

Generalnie Kim był raczej fanem krótkich, lodowatych bądź wrzących pryszniców, więc rzadko korzystał z tej łazienki. Była ogromna, utrzymana w industrialnym stylu reszty loftu i wszyscy jego przyjaciele uwielbiali z niej korzystać, szczególnie podczas hucznych imprez, które urządzał w swoim domu. Na podeście mieściła się podłogowa wanna, z prawej strony znajdowała się przeszklona sauna, mieszcząca do dwunastu osób, a zamiast jednej ze ścian umieszczono szybę — widok był wspaniały, a wysokość utrudniała gapiom dostrzeżenie czegokolwiek, co działo się w środku. I kogokolwiek również. 

Chłopak ściągnął z siebie piżamę, ustawił wannę na program z hydromasażem, wziął kubek do ręki i zanurzył się w wodzie, pomrukując pod nosem z zadowoleniem. Upił łyka ciepłej kawy, a potem odstawił naczynie, by móc schować ręce w gorącej wodzie i ułożyć się wygodniej na zagłówku. Czuł, że to będzie wyjątkowo miły dzień. Za około dwie godziny powinien się stawić — ku hołdowaniu tradycji bogatych dupków z Nowego Jorku — na swoich pierwszych w życiu wyścigach konnych, gdzie miał zamiar napić się dobrego piwa oraz wydać mnóstwo pieniędzy na zakłady. Potem może kolacja w jakiejś dobrej restauracji... Następnie kolejna bardzo długa i przyjemna noc w jego apartamencie. 

Czuł się wspaniale, wręcz cudownie. I to nie była tylko zasługa tej fantastycznej kąpieli.

Trwało to już od trzech tygodni. Od kiedy zbliżyli się do siebie z Sunghoonem. 

Ciężko powiedzieć, by ostatnie kilka miesięcy należały do najszczęśliwszych w jego życiu. Począwszy od tego, co wydarzyło się z Margaret, a skończywszy na umieszczeniu go w ośrodku, cały ten czas majaczył się w jego głowie jako pasmo niekończących się nieszczęść. Gdzieś w tym wszystkim, zupełnie przez przypadek, stracił swój jedyny, stały element życia — Ari. Bo choć przybiegła do niego jak na skrzydłach w święta, gdy tylko dowiedziała się całej historii o Korei, i odwiedzała go potem przez miesiąc, pozostał dla niej tylko małym sekretem, którym nie dzieliła się ze światem. Minsoo nie wiedział, że do niego przychodziła, co dopiero o pocałunku, jakim go obdarzyła na powitanie po tej ich długiej rozłące. I Seojuna to niezmiernie denerwowało.

Nie lubił bycia tym drugim. Nigdy nie posądziłby siebie o zazdrość i choć w żaden inny sposób nie dało się wytłumaczyć złości, którą odczuwał, dalej uparcie stał przy tym, że jej powodem nie były uczucia do Ari. Przecież nie byli w związku, oboje widywali się z różnymi ludźmi i nigdy z tego powodu nie robili sobie awantury, więc dlaczego teraz miałoby być inaczej? Z czego nie zdawał sobie sprawy to fakt, że w przeszłości żadne z nich nie uwikłało się w poważniejszy związek — choć Min umawiała się z wieloma chłopakami, zazwyczaj te relacje kończyły się po kilku randkach, zaś Seojuna wierność nigdy nie sięgała tak daleko, by odmówić sobie przyjemności spędzania czasu sam na sam z Ari — a teraz pierwszy raz wkradła mu się do głowy obawa, że dziewczyna już nie zamierza wracać, i właśnie to go tak bolało. Granice, które pomiędzy nimi pierwszy raz stawiała. Strach o jej stratę.

 Swoje uczucia tłumaczył sobie w prosty sposób, całą kwestię jakiegokolwiek romantyzmu wygodnie pomijając — wściekał się tak ogromnie na to, jaką Ari odstawiała szopkę przed swoim nowym chłopakiem. Wymazała niewygodną część swojego życia, udawała kogoś, kim nie była i nagle zmieniła swoje nastawienie do życia, a przede wszystkim do niego, o sto osiemdziesiąt stopni. Bo przecież nawet by mu ten jej chłopak tak bardzo nie przeszkadzał, gdyby Min od początku była w tym wszystkim szczera, a nie grała rolę swego życia, męczennicy zamkniętej w złotej klatce bogactwa, marzącej, by jeździć na wycieczki po Bronksie tą ledwie dyszącą Toyotą Minsoo, której on chyba nawet nie posiadał na własność, tylko pożyczał od jednego ze swoich kolegów z Chinatown. Musiał udawać przy nich cały czas, żeby nie wygadać przypadkiem żadnego sekreciku Min, czyli po prostu najzwyczajniejszej prawdy na świecie. Ari potrafiła być okrutna i nieraz robiła obrzydliwe rzeczy, Seojun też. Ale on się ich przed nikim nie wstydził. I nie musiał.

Nie trwało to długo, aż Seojun połapał się, że dziewczyna wcale nie zamierza porzucać Minsoo. Jeszcze w święta pierwszy raz wściekłość z tego powodu gorącą falą przeszła przez jego ciało, gdy zobaczył ich wspólne, przesłodzone zdjęcie dodane na Instagram, z dokładnie tego samego dnia, kiedy późnym popołudniem znikała z jego pokoju. Powziął sobie za punkt honoru wyrównać rachunki i choć dalej gościł ją ochoczo w ośrodku, już planował, w jaki sposób mógłby się na niej zemścić. 

Niedługo potem okazja sama mu się nawinęła. Minsoo, chłopak Ari, a jednocześnie przyjaciel Seojuna z czasów szkolnych, pewnego dnia wysłał mu wiadomość, by zapytać, jak się czuje, bo ostatnio, gdy się widzieli, nie wyglądał najlepiej, a też nie mieli za bardzo okazji, by spokojnie porozmawiać. Kochany chłopak! Kim zaprosił go w odwiedziny, oczywiście razem z Ari, i z przyjemnością patrzył, jak dziewczynę niemal skręca od środka ze strachu, że ktokolwiek mógłby tam ją poznać. Mało tego, drżała na myśl o tym, że Seojun mógłby opowiedzieć cokolwiek o jej przyszłości. I co najlepsze, od razu podłapała jego grę. Bez mrugnięcia okiem. Jeszcze w jego pokoju w ośrodku robiła wszystko, by wzbudzić w nim zazdrość, ku nieświadomości biednego Minsoo, wpatrzonego w nią jak w obrazek.

Przy mnie nigdy nie musiałaś udawać.

Ich dziwna, toksyczna relacja dalej trwała. Seojun zdawał sobie sprawę, jak działa na Ari — Ari zdawała sobie sprawę, jak działa na Seojuna. I choć trzymali dystans, udawali obcych, publicznie nie wchodzili sobie w drogę, to jednocześnie za plecami próbowali zatruć temu drugiemu życie najboleśniej, jak się tylko dało. Seojun pojawił się na urodzinach Minsoo z Rose, z dziewczyną, która od lat była wrogiem Min, a która przysłużyła się mu w czasie przedświątecznym jako dystrakcja, i nie szczędzili sobie czułości, oczywiście dbając, by solenizant oraz jego wybranka mieli na to dobry widok. Ari już dzień później wrzuciła do Internetu zdjęcie testów ciążowych, tylko po to, by go sprowokować, ale chłopak nie miał o tym najmniejszego pojęcia, a przynajmniej nie przeszło mu to przez myśl tuż po zobaczeniu fotografii, gdy wyrzucał z mieszkania Rose, jednocześnie w szale demolując swoją własną sypialnię. Odegrał się na niej, a nawet nie przyłożył do tego ręki — to Rosalie w złości przesłała Ari zdjęcie jego i Sunghoona w dwuznacznej sytuacji. Albo w bardzo jednoznacznej.

Pewnie trwałoby to do teraz, gdyby właśnie nie to spotkanie z chłopakiem tamtego dziwnego wieczora przed trzema tygodniami. Zawiesili broń, a przynajmniej Seojun na moment przestał szukać możliwości zajścia Ari za skórę — nie wiedział jednak, że cisza i brak reakcji z jego strony po takim czasie zażartej walki jeszcze bardziej napędza jej frustrację. 

Z okrucieństwem mu do twarzy.

Ahn Sunghoon. Znali się długo, trzymali się ze sobą, jak większość Koreańskich dzieciaków ze śmietanki towarzyskiej — bo mimo, że mieszkali na Manhattanie lata, a niektórzy od urodzenia, Amerykanie to dalej byli oni i we wszystkim różnili się od nich. Nie chodzili z Ahnem do tych samych szkół, nie mieli wspólnych znajomych, ale wystarczyło, że ich rodzice prowadzili wspólne interesy i byli związani ze sobą na tak długo, na ile podpisany był między ich firmami rodzinnymi kontrakt. Ciężko byłoby mówić o jakiejś szczególnej zażyłości, ale prawdę mówiąc, ludzie ich pokroju po prostu przyjaciół nie posiadali. Widywali się na imprezach, robili ze sobą głupie rzeczy, znali sporo swoich sekretów i grzeszków, więc mogli mieć do siebie pełne zaufanie, bo zdrada wiązała się z tym, że wszystkie tajemnice zostaną rozpowiedziane dalej.

I pewnego wieczora, wracając z wyjątkowo felernej imprezy, po prostu przeszli pewien etap, tak dla zabawy, a dla Seojuna może jeszcze z czystej ciekawości. Szybko nabrał wprawy, bo choć zaczęło się to wszystko od niewinnego pocałunku w limuzynie, już następnego popołudnia z biegłością godną podziwu potrafił sprawić, by blondyn szalał z rozkoszy, wrzeszcząc jego imię.

Nie wiedział kiedy, ale jakaś dziwna fascynacja Sunghoonem urodziła się w jego sercu i na moment pozwolił sobie zapomnieć o walce z Min. Chłopak stawał na rzęsach i zabiegał o jego uwagę, i chociaż Seojun nie miał pojęcia, że to wszystko było tylko elementem gry, którą Ahn sobie obmyślił, małego zakładu z samym sobą o to, że wygra z Min Ari bitwę o serce Seojuna, robił dokładnie to, czego Sunghoon chciał. Poddawał się mu z przyjemnością. 

Nie zapomniał jednak o Ari tak łatwo, jak mogło się to Ahnowi wydawać. Mimo tego, co działo się między nimi — zauroczenia czy krótkiego romansu, które jednak Seojun tłumaczył sobie w głowie jako niezobowiązującą zabawę pomiędzy dwójką dobrych kumpli — myśli o dziewczynie atakowały go często zupełnie znienacka, burząc spokój, który starał się odbudować. Przymykał wtedy oczy i walczył z wściekłością ogarniającą jego ciało, starając się skupić tylko na swoim tu i teraz, jak miał w zwyczaju w sekrecie przezywać Sunghoona. I zazwyczaj mu się udawało.

Schlebiał mu. Swoimi komplementami, flirtem i tym, jak starał się go do siebie przyciągnąć. Choćby powtarzał do siebie wiele razy, że to nic takiego, niewinna zabawa, to jednak nie mógł uciszyć swojego serca, wyrywającego się do Sunghoona na przekór temu, czego by sobie życzył. Minął się kilka razy z podświadomością, a było już tak blisko, szczególnie w momentach, kiedy rozmawiali dużo poważniej, niż zwykle. Opowiedział mu o Korei, pozwalając sobie znowu rozpaść się na maleńkie kawałeczki i obiecując w duchu, że to już ostatni raz, naprawdę, bo od tego momentu zamknie ten rozdział na wieki. Przeczytał historię chłopaka na nowo, zweryfikował fakty. Wymienili jeszcze więcej sekretów, tych prawdziwych sekretów, nie nowojorskich tajemnic poliszynela, o których wszyscy wiedzą. Zbliżyli się do siebie, starając się w posyłanych spojrzeniach zawrzeć niemą prośbę, by to ta druga strona zrobiła pierwszy krok, bo oni nie mieli odwagi do przyznania się, że tego chcą.

Życzenie Sunghoona sprzed kilku tygodni się spełniło, Seojun połknął haczyk bez mrugnięcia okiem i wpadł prosto w jego sidła. Był pierwszą osobą, o której brunet myślał chwilę po przebudzeniu i ostatnią, której imię wykrzykiwał tuż przed snem. Uśmiechał się, sięgając po telefon, by przeczytać poranną wiadomość, a dziwny ból rozchodził się mu się w okolicach żołądka, gdy tylko słyszał jego niski głos.

Ale zakład przegrał.

— Jak to... Mam sobie iść? — Sunghoon zacisnął wargi w cienką linię, patrząc mu w oczy z tak gorącą wściekłością, że Seojun aż cofnął się o krok.

Była dwudziesta druga, właśnie wrócili do jego apartamentu po kolacji, a dzień rzeczywiście spędzili wyjątkowo miło. Aż do teraz.

— Zaufaj mi, nie chcesz być tego świadkiem.

— Nie mam już siły na kolejną powtórkę, może już koniec na dziś?

— Idźcie w takim razie, ja jeszcze zostanę.

Minsoo pochylił się, by sięgnąć po butelkę wody i ręką otarł pot spływający mu po czole. Mimo, że już dochodziła dziesiąta, nie chciał wcale wracać do domu, gdzie czekały na niego tylko wyrzuty sumienia, niepewność i wszechogarniający smutek, więc perspektywa ćwiczeń do upadłego w tym wypadku wydawała mu się tysiąc razy rozsądniejsza. Poza tym sala treningowa, z której korzystał z kumplami z zajęć tanecznych, mieściła się dosłownie kilkanaście minut spacerem od jego mieszkania.

Gdy dwójka chłopaków wyszła, Minsoo sięgnął po telefon, by włączyć jakąś hałaśliwą, szybką i agresywną piosenkę, która mogłaby zagłuszyć niechciane myśli w jego głowie. Oddał się tańcu, bezbłędnie odtwarzając choreografię ze swoich przedostatnich zajęć na Broadway Dance Center, a już po czterech minutach opadł bez sił na parkiet, starając się uspokoić oddech. Oparł rozgrzaną twarz o zimną podłogę. Telefon musiał złapać autoodtwarzanie, bo z głośników poleciała najnowsza piosenka Miley Cyrus, ta, którą wszyscy od kilku tygodni podśpiewywali. A może Minsoo w sekrecie twierdził, że he can buy himself flowers? 

Niestety, nie myślał tak. Ale na pewno chciałby.

Minęły już trzy tygodnie odkąd pokłócili się z Ari, niepełny tydzień od momentu, w którym próbowali się pogodzić, a nic z tego nie wyszło, i chłopak powoli przestawał mieć nadzieję, że kiedykolwiek wrócą do tego, co było między nimi wcześniej. Wraz z tym rosły w nim inne obawy, pojawiały się wątpliwości, zaczynał zarzucać sobie brak rozsądku i totalną głupotę. Wciąż odtwarzał tamtą chwilę w pamięci, zupełnie jakby jakaś część jego mózgu nie chciała, żeby o tym zapomniał i z powrotem wpuścił Ari do swojego życia. Jakby próbował sam siebie przekonać, że to, co czuje, ma sens. Albo może robił to, by sobie wmówić, że ta sytuacja nie była aż tak zła, jak mu się wydawało?

— Mnie również byłoby przykro, gdybym za chwilę miała stracić pracę, a jednocześnie przekreślić sobie szansę na znalezienie jakiejkolwiek innej. Wydawałoby się, że w cenie wliczona jest kompetentna obsługa, ale patrząc na ciebie, mam pewne wątpliwości.

Obie dziewczyny stały na przeciwko siebie. Ari jakby gotowa do ataku, wyprostowana, z lekko pochyloną głową, wypluwała z siebie słowa nasączone takim jadem, że Minsoo miał wrażenie, jakby pierwszy raz wsłuchiwał się w ten głos. Nie poznawał go. Stewardesa, blondynka o niemal białej cerze, która mogła mieć nie więcej niż dwadzieścia dwa lata, mimo że od Min wyższa o dobre kilka centymetrów, teraz kuliła się w sobie z przestraszoną miną, niepewna, co powinna zrobić. Praca dla ludzi z wyższych sfer może była dobrze płatna, ale nie było w niej wiele miejsca na pomyłki, bo nigdy nie mogłeś być pewien, która będzie się wiązała z permanentnym urlopem. Jak widać, wylanie czerwonego wina na tweedową garsonkę swojego pracodawcy wpadało właśnie do tej kategorii. Oczy jej się zaszkliły, a twarz poczerwieniała ze stresu i strachu.

— Chanel, limitowana edycja, mówi ci to coś? — Ari wpatrywała się twardo w twarz dziewczyny z lekkim uśmiechem na ustach, chyba napawając się niepewnością, którą mogła wyczytać z jej oczu. Cisza, jaka zapanowała, zdawała się wgniatać Minsoo w siedzenie. Sekundy mijały, a Min karmiła się tą chwilą, zatracając bez reszty. — Wybacz, czy powinnam się powtórzyć? Minsoo, czy nie wyraziłam się jasno? A może w pewnym momencie zaczęłam mówić po koreańsku?

Potem, gdy uwagę skierowała w jego stronę, było już tylko gorzej. 

— Oczywiście, Minsoo, że mogę sobie kupić tysiąc innych, bo kto inny to zrobi? Ty?

To nie była Ari, którą znał, a już na pewno nie taka, którą miał ochotę znać. I gdyby jeszcze ona zreflektowała się, odezwała do niego lub chociaż postarała się wyjaśnić, skąd się wziął u niej tak ogromny gniew, który doprowadził do tej obrzydliwej sceny, ale niestety — nie odezwała się do niego ani słowem przez następne dwa tygodnie. 

Dopiero w przeddzień walentynek wysłała mu krótką notatkę z zaproszeniem. Pojechał, oczywiście, bo po pierwsze, nie mógł się powstrzymać, po drugie, byłoby to z jego strony wyjątkowo niekulturalne, gdyby zignorował jej wiadomość, a po trzecie, miał nadzieję, że w końcu się pogodzą. Że Ari znajdzie jakieś magiczne wytłumaczenie, które usprawiedliwi jej zachowanie, on jej uwierzy, a potem wszystko będzie jak dawniej. Nic takiego się jednak nie stało. Ani ona nie zaczęła tej rozmowy, ani on nie mógł się do tego zmusić. I choć na te parę godzin puścili w niepamięć to, co się miedzy nimi wydarzyło, wracając do domu, czuł się dokładnie tak samo źle, jak przedtem. 

Jeszcze dwa dni przed tą kłótnią, gdy pojechali z okazji jego urodzin na wycieczkę do Malibu, powiedział jej, że zostanie dla niej w Nowym Jorku. Semestr zakończył się ostatniego dnia stycznia i teoretycznie Minsoo powinien być już dawno w Seoulu, ale od jakiegoś czasu w sekrecie planował przedłużyć swój pobyt w Wielkim Jabłku o parę miesięcy, przynajmniej do wakacji. By móc być z Ari. A potem wymyśliliby, co zrobią dalej, jak dziewczyna już byłaby pewna tego, gdzie pójdzie na studia. Miał sporo znajomych i gdzieś zawsze mógłby się zahaczyć, a też w ciągu ostatnich paru miesięcy otoczył się tak serdecznymi ludźmi, że zewsząd mógł liczyć na dobrą pomoc. 

Teraz pluł sobie w brodę. Może nie powinien w ogóle zostawać? Zmieniać wszystkich swoich planów pod kogoś, kto nawet nie był w stanie przeprosić go za swoje obrzydliwe słowa?

Nie — nie mógł tak myśleć. Mimo wszystko, dalej kochał Ari i wiedział, że gdyby tylko ona chociaż trochę się postarała, dała mu nadzieję, że to był tylko głupi wybryk, wyciągnęła do niego rękę, on ująłby ją bez wahania i wybaczyłby jej. Albo spojrzałby jej w oczy, chcąc jej wybaczyć, ale widziałby w nich tylko tę zepsutą, okropną dziewczynę, którą z całego serca gardził?

— Dość! — krzyknął, wplatając palce we włosy.

Złośliwe myśli atakowały tak uporczywie, że sam już nie umiał stwierdzić, co tak naprawdę czuje względem Ari. Gdy tylko udało mu się spojrzeć na nią tak, jak kiedyś, w moment na wspomnienie jej wcześniejszych słów to wszystko się rozpierzchało. Znowu, kiedy odtwarzał to, co mówiła w kierunku tej stewardesy, mimowolnie jego głowa podszeptywała mu, że zasadniczo w pewnych kwestiach dziewczyna miała rację. Był zmęczony tą huśtawką, na skraju wyczerpania. Ledwo już trzymał się przy swoim postanowieniu i prawdopodobnie dni, jeśli nie godziny, dzieliły go od odezwania się do dziewczyny.

W końcu Minsoo wstał z parkietu, bardzo powoli, czując, jak jego ciało odmawia mu posłuszeństwa ze zmęczenia. Bolało go dosłownie wszystko i w sumie nie było to jakoś specjalnie dziwne, biorąc pod uwagę fakt, że spędził dzisiaj na tej sali cały dzień, dokładnie od piątej rano. Westchnął z rezygnacją, a potem zabrał się do odpinania sprzętu muzycznego, bo chociaż naprawdę nie chciał wracać do domu, rozsądek podpowiadał mu, że zostanie tam i dawanie sobie w kość w niczym mu tak naprawdę nie pomoże. Wziął szybki, zimny prysznic, a potem wrzucił przepocone ubrania razem z ręcznikiem do torby, wsunął na siebie kurtkę i ruszył do wyjścia. Dopiero zamykając drzwi spojrzał na swój telefon. 

From: 아리🥰

Minsoo, przepraszam... Jestem strasznie pijana. Potrzebuję Cię.

아리🥰 udostępnia lokalizację

Zakręciło mu się w głowie. Nagle poczuł, jakby ktoś po długiej przerwie wtłoczył tlen w jego płuca.

Wierzyła w przeznaczenie, ale również zdawała sobie sprawę, że szczęściu trzeba czasem pomóc, bo nawet jeśli coś dobrego stanie na twojej drodze, równie szybko może obrać zupełnie inny tor, oddalić się i zniknąć z niej, czasem na zawsze. Wiedziała o tym aż za dobrze, od dziecka nauczona, by iść przez życie z podniesioną głową, a z każdego niepowodzenia wyciągnąć lekcję i nigdy nie powtarzać tych samych błędów. Od najmłodszych lat przyzwyczajana, aby nie pokładać w nikim swoich nadziei, bo w ten sposób tylko narażasz się na ból. Odkąd tylko pamiętała uświadamiana, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko w tych pięknych, kolorowych filmach, do których wzdychasz, marząc o swoim szczęśliwym zakończeniu. 

Wiedziała o tym wszystkim, ale dalej nie rozumiała, dlaczego nie mogła zatrzymać przy sobie szczęścia chociaż na odrobinę dłużej, jeszcze przez moment. Dlaczego te nieśmiało posyłane uśmiechy zniknęły z jej twarzy, dlaczego ta rozłąka bolała tak bardzo i pozostawiała po sobie miliony pytań, dlaczego głupie, dziecięce zauroczenie zmieniło jej pogląd na miłość... Aż postanowiła zapomnieć. Dramatyzm Ari naprawdę nie znał granic i dalej, uparta jak przysłowiowy osioł, kurczowo trzymała się tej obietnicy, którą złożyła sama sobie w wieku niespełna jedenastu lat. Kiedy pierwszy raz poczuła to ukłucie w sercu, jakby ktoś wyrwał jego cząstkę i pozostawił ogromną pustkę, której nikt nie potrafił zastąpić. A dlaczego nie potrafił? Bo dziewczyna nikomu nie dawała dostępu do tej części swojego życia, tej strefy uczuć. Właśnie wtedy zorientowała się, że wszyscy mieli rację — uczucia są sfabrykowane na potrzeby medialne, to wszystko jedynie konsumpcjonizm, a miłość naprawdę istnieje tylko na filmach. Młodziutka dziewczynka już wtedy wykalkulowała sobie, że nie zasługuje na szczęście. Ekstremalna w sposobie myślenia, jeszcze bardziej impulsywna w zachowaniu, ale wyjątkowo konsekwentna, bo jeśli nie z nim, to z nikim pozostało mantrą, którą się kierowała. 

Po latach jednak o nim i o ogromie bólu zapomniała, a w sercu z jej dewizy zostało jedynie z nikim.

Aż ponownie ujrzała go te kilka miesięcy temu. Odnaleźli się po latach, na innym kontynencie, a to wszystko powróciło, zapierając jej dech w piersi. Ten sam słodki uśmiech i błysk w oku, tak samo zmierzwione włosy i ciepły głos. Minęły lata, a jej serce znowu zabiło szybciej, niemal wyrywając się z klatki piersiowej, byle znaleźć się bliżej, byle poczuć to jeszcze raz, chociaż przez moment. I to była jej szansa, kolejny dar od losu, którego nie mogła zmarnować. I tak, jak szybko poczuła to przyjemne ciepło w okolicy klatki piersiowej, tak szybko zadecydowała, że on nie może poznać prawdy, nie całej, nigdy. 

Bo on dalej był taki sam, tym dobrym dzieciakiem z sąsiedztwa, do którego wszyscy mieli słabość. Miał swoje zasady, którymi się w życiu kierował. Okazywał innym szacunek, bez względu na ich majętność czy pochodzenie, pomagał i nie oczekiwał nic w zamian, żył w zgodzie z innymi, a ona? Ona była zupełnym przeciwieństwem, na każdym kroku szukała tego specyficznego dreszczyku emocji, który pojawiał się tylko wtedy, gdy robiłeś coś naprawdę niepoprawnego. 

Więc starała się. Naprawdę się starała.

Robiła wszystko dokładnie tak, jak powinna, i włożyła w to całą swoją energię, mimo że początkowo nie było łatwo. Kiedy całe życie twoim jedynym zmartwieniem jesteś ty sam, ciężko się ot tak przestawić, ale on był tego wart. W końcu poczuła się zrozumiana, chciana, tak naprawdę. Tutaj nie miało znaczenia ani to kim była, ani na którym piętrze znajdował się jej rodzinny apartamentowiec, bo Minsoo dalej widział w niej roześmianą dziewczynkę, której oczy błyszczały na widok straganu z jedzeniem, z głową pełną marzeń i dokładnym planem, jak je spełnić. W końcu naprawdę miała coś prawdziwego, miała jego, miała ich związek. To wszystko należało do niej, nawet jeśli proces, w jakim to zdobyła, stawiał jej autentyczność pod znakiem zapytania, bo przecież w jakimś stopniu kłamała. Ale liczył się efekt końcowy, prawda? Oraz to, że jej zamiary tak naprawdę były dobre? 

Nawet jeśli jej zachowanie było wielkim, czerwonym i neonowym znakiem, widocznym z kilometrów, świecącym jak bilbordy na Time Square, którego każdy  widział, jednocześnie zdając sobie sprawę z tego, jakie to było podejrzane, ona kontynuowała. Aż sama uwierzyła w tę zmianę na tyle, że spodobało jej się bycie... Dobrą.

Była książkową definicją uosobienia cnót, była najlepszą wersją siebie, o której trąbią samozwańczy trenerzy dobrego samopoczucia na social mediach, tylko by zdobyć kolejnego, nic nie znaczącego lajka pod najnowszym postem. Była tym wszystkim, czym powinna, a i tak to nie wystarczało, bo choć obrała taktykę, że jej stare życie i wszystko z nim związane po prostu magicznie zniknęło, w całym tym procesie nie wyzbyła się jednego ważnego elementu. I to był błąd.

Może to jej nowo wyczulone na krzywdę serce i wspaniałomyślność ponownie rzuciły ją w jego ramiona. Metaforyczne potknięcie, ale nie porażka, bo zdarzyło się to tylko raz. Tylko raz pozwoliła sobie zapomnieć o Minsoo i odnaleźć to samo ciepło i uczucie bezpieczeństwa w osobie innego. Ale zdała sobie sprawę, że to było złe, przywołała swoje myśli do porządku i ponownie starała uciec od przeszłości... Tylko, że ta miała imię. Jej przeszłość nie była jedynie złą wizją czy wspomnieniem, a bezwzględnym dupkiem, który tak nienawidził, gdy coś szło nie po jego myśli, że obrał sobie na cel zniszczenie tego, nad czym ona tak ciężko pracowała.

Seojun pojawiał się niespodziewanie i zawsze wydawał się być o krok przed nią. Zabawa w kotka i myszkę była chyba jego ulubioną. Ari broniła się i zaciskała zęby, odpowiadała na każdy atak, jednak miała wrażenie, że nic nie wywoływało na nim wrażenia, że jej starania jedynie odbijały się od niego, kiedy ona trzęsła się ze złości i ponownie skupiała całą uwagę tylko na nim, mimo, że dalej nie chciała się do tego przed sobą przyznać. 

Był wszędzie, zawładnął jej głową, wkradł do jej myśli i sterował nią poprzez gniew, który ona wyładowywała na każdym dookoła, nawet na Minsoo, a on był ostatnią osobą, która zasługiwała na takie traktowanie. 

Nie zasługiwał na to, że gdy ich usta łączyły się w pocałunku, twarz Seojuna była widziana oczami jej wyobraźni. Nie zasługiwał na porównywanie ich wspólnie spędzonego czasu do tych godzin, które kiedyś dzieliła z Kimem. Nie zasługiwał na ciągłe kłamstwa. A Ari nie zasługiwała na niego, przynajmniej nie teraz, gdy cała jej energia była pochłonięta przez kogoś innego. 

Świadomość pojawiła się dobre kilka godzin temu, gdy pod wpływem alkoholu skrywane od miesięcy słowa wypłynęły z niej, a ona poczuła się jakby w końcu mogła zaczerpnąć oddech, pierwszy raz od miesięcy. Jakby cały ciężar spoczywający na jej ramionach nagle opuścił jej drobne barki, a ona znowu była wolna. Myśli już nie były owiane mgłą, obraz wydawał się jaśniejszy. Wszystko powoli nabierało sensu. Podobno prawda cię wyzwoli, podobno przyniesie ulgę. Podobno wsiadła do tej taksówki tylko po to, by porozmawiać, bo podobno kochała. Tylko kogo?

Musiała to zakończyć, ten cały cyrk, który już miesiąc temu wydostał się spoza jej kontroli. Jej serce kołatało niespokojnie, ale nie było to oznaką strachu, a jedynie ekscytacją, jaka buzowała w jej żyłach. Chciała tego, zdawać by się mogło, że chciała tego bardziej, niż czegokolwiek w swoim życiu i w końcu nadszedł czas, by się z tym pogodzić. Nadszedł czas, by pogodzić się z porażką i przestać bez celu krążyć po labiryncie, jakim ostatnimi czasy było jej życie. 

Musiała to wszystko zakończyć, bo jeśli pozostałaby w tym chaosie jeszcze chwilę dłużej, pewnie zwariowałaby. Jej myśli nie były jej, nic nie należało do niej, wszystkim zawładnął on, a ona była więźniem we własnym ciele, we własnej głowie. To nie było życie, a niekończące się tortury. Nie lubiła się poddawać, ale ten jeden raz gotowa była ponieść porażkę, przyczołgać się na kolanach i zwyczajnie poprosić o zbawienie. I może nie tak to sobie wyobrażała, ale taka była jej smutna rzeczywistość. Ostatecznie, nie ważne jak usilnie strasz się uciec, jak dużo energii włożysz w przebieranie nogami, czasem twoje starania szły na marne. Czasami tak po prostu musiało być. 

Opadła na tylne siedzenie pojazdu i westchnęła głęboko. Ciężkie powieki przymknęły się mimowolnie, kolejna fala niechcianych spostrzeżeń wdarła się do środka, powodując grymas niezadowolenia na twarzy. Dlaczego wszystko musiało być tak skomplikowane, kiedy ona pragnęła spokoju. Wzdrygnęła się, gdy uniesiony i zmartwiony głos kierowcy wybudził ją z letargu. Nie wiedziała, że odpłynęła na dobre kilka minut, a zdenerwowany mężczyzna już sięgał po telefon, by wykręcić numer na pogotowie. Na chwilę zapomniała, gdzie tak naprawdę była i po co, aż nie przekręciła głowy w bok, by wyjrzeć za okno, a jej oczom ukazał się znajomy, ceglany budynek. Mimo panującego zmroku, jego czerwień raziła w oczy. Ari momentalnie poczuła ciepło rozprzestrzeniające się po jej ciele, to, jak złość zakrada się w każdy zakamarek, czuła irytację i niemoc, i już sobie przypomniała, gdzie się znajduje.

Wymamrotała ciche przeprosiny i podziękowania w kierunku kierowcy, a kiedy sięgnęła do torebki, nawet nie zwróciła uwagi na ilość banknotów, które wyciągnęła. Chyba wystarczająco, bo mężczyzna uśmiechnął się szeroko i życzył jej dobrej nocy, a ona jedynie kiwnęła głową, bo wiedziała, że nienależnie od tego, co się wydarzy, nie będzie to dobre. Nie mogło być.

Chyba nie ona jedyna biła się z własnymi myślami w tej okolicy albo może ta część Manhattanu przywoływała do siebie zagubione dusze, które pokłady swoich uczuć złożyły w niewłaściwych dłoniach, a pocałunki na nieodpowiednich ustach, bo właśnie tę frustrację i zrezygnowanie, ten brak nadziei i ból, do którego nie chcesz się przyznać nawet przed samym sobą, zauważyła w oczach obcego blondyna, kiedy minęli się na klatce schodowej. Coś w środku niej krzyknęło cicho, drobny sygnał, żeby zwrócić więcej uwagi, by wysilić swoje szare komórki chociaż na chwilę, ale gdy ich spojrzenia skrzyżowały się, Ari zamarła. Nagle dostrzegła czysty gniew i przez chwilę odniosła wrażenie, że był on skierowany na nikogo innego, a właśnie nią. Negatywna energia piorunowała ją z jego ciemnych tęczówek — nie wyglądał niepoczytalnie, ale zdecydowanie niebezpiecznie. Ostrzegał ją niemo, że to wcale nie koniec, a później odwrócił głowę i prychnął pod nosem. 

Ich spotkanie zakończyło się jeszcze szybciej, niż się zaczęło. Zaledwie chwila, kilka sekund, byli tylko nieznajomymi, którzy możliwe, że dzielili podobne rozterki, ale na tym kończyły się ich podobieństwa. Czysty przypadek. Nic więcej. Powtarzała sobie przez moment, byle tylko w to uwierzyć. 

Więc nie zaprzątała sobie tym głowy, odrzuciła to dziwne uczucie w głąb swojej świadomości, bo jej priorytetem był ktoś na szczycie tego budynku. Powód jej zmartwień również posyłał gniewne spojrzenia i znajdował się teraz na ostatnim piętrze, w lofcie, który znała na pamięć, ale wcale nie czuła się tam teraz jak mile widziany gość. Nie kiedy przekroczyła próg mieszkania, a ich spojrzenia skrzyżowały się niemal natychmiastowo. Zupełnie jakby czekał, aż zjawi się w tych drzwiach, ale wcale nie z otwartymi ramionami. Szczęki zaciśnięte, ciało spięte, w każdej chwili gotowy do kontrataku, przenikłe spojrzenie błądziło po jej ciele, dosłownie wypalając na niej swój ślad. Czuła jego piorunującą złość, bo sama emanowała tym samym gniewem.

W końcu spotkali się i miała mu dużo do powiedzenia, a jeszcze więcej do zarzucenia, bo ta sytuacja była tylko i wyłącznie jego zasługą. Jego winą. Zniszczył ich przyjaźń, zaprzepaścił wszystko, co kiedyś ich łączyło i chyba niespecjalnie mu to przeszkadzało. Oprócz tego zrujnował jej związek z uśmiechem na ustach, swoimi głupimi zagrywkami spowodował lawinę niefortunnych zdarzeń. Jedno po drugim, jak kostki domino, dzień po dniu, było tylko gorzej, a ona nie wiedziała, jak ponownie odzyskać kontrolę. Winiła go za wszystko, za to kim była w przeszłości i za to, w kogo ponownie się przeistaczała. 

Wygrał, mógł być z siebie dumny, mógł napawać się tym uczuciem, ale ona nie miała zamiaru zostawać na tyle długo, by przybić mu piątkę i otworzyć butelkę szampana. Chciała to zakończyć, raz i na zawsze. Zawładnął jej umysłem, ale jej serce dalej należało do Minsoo. Przynajmniej w większej jego części, o ile Lee jeszcze jej chciał. To dalej sobie powtarzała, gdy postawiła krok w kierunku bruneta. 

To koniec.

— Mam dość Seojun. Mam. Kurwa. Dość. — warknęła wściekle, rzucając mu piorunujące spojrzenie.  — Mam po dziurki w nosie tych głupich gier, manipulacji... Tego! — Dłonią wskazała na dystans jaki ich dzielił. Na siebie, na niego. — Tego wszystkiego mam dość — wycedziła przez zęby, a jej dłonie zaczęły drżeć. Jeszcze chwila i miała wrażenie, że wybuchnie.

— To jest nas dwoje.

...to be continued