But it's not too late to change your mind

Głośna muzyka i kolorowe światła, które ją oślepiały. Czyjeś dłonie na jej ciele, które przyciągały do siebie. Stłumiony oddech i jej zamglone spojrzenie, kiedy unosiła głowę w górę, by spojrzeć na nieco starszego mężczyznę przed sobą. 

— Zostaw, proszę — powiedziała cicho, mając nadzieję, że ją usłyszy. Nie usłyszał, nadal był zbyt pewny tego, że Octavia dzisiejszej nocy będzie jego. Ale nie chciała, w żaden sposób nie chciała skończyć nocy z tym facetem. Z żadnym innym.

— Powiedziałam, żebyś mnie zostawił! — krzyknęła, odpychając od siebie siebie postawnego bruneta. Rzucił jej rozzłoszczone spojrzenie, łapiąc mimo wszystko za jej rękę. Była wśród tłumu ludzi, ale nikt nie kwapił się do tego, aby jej pomóc. Była wśród tłumu ludzi, ale tak naprawdę była samotna. Blanchard wyrwała rękę, odwracając się na pięcie. Jedyne, czego teraz pragnęła, to odejść, wrócić do swojego mieszkania. Chciała opuścić ten klub jak najszybciej, zostawić wszystko za sobą. 

Złapały ją kolejne, silne ramiona, ale tym razem to był ktoś, kogo znała. Jej osobisty Anioł Stróż, który nie spuszczał z niej oka. Zawsze był na miejscu, gotowy pomóc. Spojrzała na Javiera, tłumiąc z całej siły łzy, które cisnęły jej się do oczu. 

— Zabierz mnie stąd, Javi — poprosiła cicho, a on bez słowa spełnił jej prośbę, rzucając jeszcze rozzłoszczone spojrzenie w stronę mężczyzny, który odważył się choćby pomyśleć o tym, co mógłby zrobić z Octavią.

Javier milczał, zaciskając mocno szczękę. Octavia kątem oka widziała, jak mocno napina mięśnie, jak tłumi w sobie złość. W swojej głowie słyszała jego wkurwiony głos, jak wyrzucał z siebie przekleństwa, kręcąc przy tym głową z dezaprobatą. Mimo wszystko, nie odzywał się, nawet nie spoglądał w jej stronę. Po prostu jechał, nad wyraz ostrożnie i tak bardzo nie w jego stylu. 

**

Apartament Octavii Blanchard nie znajdował się daleko od klubu, w którym jeszcze jakiś czas temu się bawiła. Raptem piętnaście minut drogi samochodem. Wybawienie. Spojrzała na apartamentowiec, kiedy Javier zatrzymał samochód przed wejściem. Siedziała jeszcze kilka długich sekund na swoim miejscu, zanim odpięła pas i chwyciła za klamkę. 

— Pogubiłaś się Tay. Straciłaś nad tym wszystkim kontrolę — jego głos był chłodny, a spojrzenie roziskrzone ze złości. Odwróciła się w jego stronę, próbując chwycić jeden obraz, bo Javier najnormalniej w świecie jej się rozjeżdżał. Była pijana i naćpana, a jedyne, czego teraz chciała, to położyć się spać. 

— Nie pogubiłam się, wszystko jest okej. Wszystko jest w najlepszym porządku — powiedziała z uśmiechem, otwierając drzwi Lexusa. Wysiadła, potykając się przy tym, po czym zachichotała, niczym mała dziewczynka. Czuła na swoich plecach palące spojrzenie Javiera. Mogła sobie wyobrazić, jak ze złości zaciska ręce na kierownicy, byleby dać upust całej swojej złości, która skumulowała się w nim w ciągu tego czasu, który spędził w jej towarzystwie. 

— Dobranoc, Javi — Blanchard zdążyła jeszcze krzyknąć, zanim zniknęła w apartamencie i ruszyła w stronę wind. 

Udało jej się trafić kluczem do zamka dopiero za trzecim razem. Przekręciła klucz, a zamek bez żadnego problemu odskoczył. Wystarczyło teraz tylko popchnąć drzwi i wejść do mieszkania. Jednak, zamiast to zrobić, Octavia wciąż stała na korytarzu apartamentowca, spoglądając przed siebie. Stał tam. Był jak żywy. Zamrugała kilka razy, mając nadzieję, że to wzrok po prostu płata jej figle. Ale, kiedy spojrzała przed siebie kolejny raz, nic się nie zmieniło.

— Jack — szepnęła, wchodząc do mieszkania. Zrzuciła z nóg szpilki, niespiesznie podchodząc w jego stronę. Bała się, że jeśli zrobi jakiś gwałtowny ruch, przyspieszy kroku, czy cokolwiek innego, on zniknie i już nigdy więcej go nie zobaczy. 

Stanęła kilka kroków od blondyna, patrząc na niego. Wyciągnęła przed siebie rękę, nie mogąc się powstrzymać. Chciała go dotknąć, poczuć jego ciepło, ten jeden jedyny raz. Jednak, zrezygnowała. Przemożna chęć bycia blisko Jacksona została stłumiona. Odetchnęła głęboko, czując spływającą po policzku łzę, a chwilę później z jej gardła wydostał się głośny szloch, który wstrząsnął jej ciałem. Blanchard pokręciła głową na boki, jakby to w jakikolwiek sposób miało jej pomóc. 

— Wariuję. Dostaję do głowy — szepnęła do siebie, szybkim krokiem ruszając w stronę sypialni. Nie, to wszystko działo się w jej głowie. Po prostu za bardzo tęskniła, powinna… No właśnie, co powinna? Co takiego powinna zrobić, zapomnieć? Wymazać z pamięci chwile z nim spędzone? Jedyne, o czym nie chciała pamiętać, to chwili jego śmierci. Tego, co wtedy się z nim działo. A jednak, to właśnie te obrazy najczęściej jej towarzyszyły. Powracały najczęściej w snach, torturowały. Już chyba na zawsze to miała być forma kary dla Octavii, do której ona musiała się przyzwyczaić, choć nie było to najłatwiejsze. 

Chłodna pościel okryła jej rozgrzane ciało. Poduszka była zbyt miękka, materac jakby protestował za każdym razem, kiedy obracała się, nie mogąc znaleźć sobie wygodnej pozycji do snu. Kiedy przekręciła się na prawy bok i spojrzała przed siebie, znów tam był. Leżał, spoglądając na nią tym jednym, karcącym spojrzeniem. Nic nie mówił, po prostu się jej przyglądał. 

— Nie patrz tak. Nie robię nic złego — powiedziała, chcąc się w jakiś sposób obronić, choć wiedziała jak wiele kłamstw kryje się za tymi słowami. 

— Jestem zmęczona, Jack. Chcę iść spać — powiedziała jeszcze, już znacznie ciszej, po czym zamknęła ciężkie powieki. Tak, sen był tym, czego Octavia chciała teraz najbardziej.

**

Dźwięk telefonu wyrwał ją ze snu.  Z jękiem obróciła głowę w stronę szafki nocnej, na której leżał iphone. Nawet nie pamiętała, jakim cudem znalazła się w swoim łóżku, kiedy zostawiła też telefon tuż obok. Dzwonek był zdecydowanie zbyt głośny, wręcz ranił skacowany umysł Blanchard. Sięgnęła po niego, spoglądając która godzina i kto próbuje się do niej dodzwonić. Piątek, dziesiąta trzydzieści. Widząc, że dzwoni jej ojciec, brunetka przełknęła ślinę, w pierwszej chwili nie chcąc rozmawiać z Jaquesem. Obawiała się tego, co może usłyszeć. Wiedziała jednak, że jeśli nie odbierze, ojciec nie da jej spokoju. 

— Halo? — powiedziała zachrypnięty głosem, przełykając ślinę. Czuła, jakby połknęła właśnie miliony szpilek, albo pokruszonego szkła. 

— Masz godzinę na ogarnięcie się. Javier przyjedzie po Ciebie. Musimy poważnie porozmawiać, Octavia — chłodny głos Jacka Blancharda odbił się w jej głowie echem. Cóż, miała najzwyczajniej w świecie przejebane. 

Tak jak nakazał jej ojciec, godzinę później była już w jego biurze. Dopiła resztkę izotokniku, któy wcisnął jej Javier, jak tylko wsiadła do samochodu. Pusta butelka wylądowała w koszu, a spojrzenie Octavii spoczęło na Margaret – młodej sekretarce, która również na nią spoglądała, z delikatnym uśmiechem na ustach. Była ładna. Była tym typem kobiety, za którą oglądał się każdy. Delikatna, wręcz dziewczęca uroda, duże, zielone i ufne oczy, pełne usta. Zadbane długie blond włosy, filigranowa figura i świetnie dobrany ubiór. 

— Tata już na Ciebie czeka. Chcesz coś do picia? — melodyjny, przyjemny dla ucha głos przerwał ciszę panującą w korytarzu kancelarii. Octavia pokręciła przecząco głową, choć suchość w gardle nadal dawała o sobie znać, jeszcze bardziej niż z rana. Bez słów ruszyła w stronę gabinetu ojca, bojąc się tego, czego może się spodziewać. Choć Octavia kochała swojego ojca całym sercem, jedyne czego najbardziej w życiu się bała, to to, że go zawiedzie. I teraz właśnie tak się czuła, że robi coś, czego nie powinna. Że zawiodła na całej linii. Że nie była idealna, tak jak tego pragnął Jaques Blanchard. 

— Siadaj — głos chłodny jak brzytwa, dotarł do jej uszu w momencie, jak otworzyła drzwi i weszła do środka. Ojciec nawet nie spojrzał w jej stronę, zrobił to dopiero w momencie, jak Octavia opadła na jedno z dwóch krzeseł ustawionych przy mahoniowym i solidnym biurku. Zadrżała jej ręka, którą położyła na swoim kolanie i ścisnęła je z całych sił. Bała się unieść głowę, bała się zobaczyć to karcące spojrzenie, ale w końcu zmusiła się, by spojrzeć na ojca. Był wściekły, wystarczyło jedno spojrzenie w jego stronę. Przez długi czas nic nie mówił, przyglądając się najstarszej córce. 

Jack Blanchard czuł złość i bezradność jednocześnie. Stał z boku, oglądając jak jego córka miota się, niczym ptak zamknięty w klatce. Jak szuka wyjścia, najmniejszej szpary, przez którą mogłaby się przecisnąć i wydostać na wolność. A on nie wiedział, chyba pierwszy raz w życiu, jak jej pomóc. 

— Co się dzieje, Octavia? — zapytał w końcu, już łagodniej. Wiedział, że krzykiem do niczego nie dojdzie, że groźby nic nie dadzą. 

Octavia zagryzła wargę, znów spuszczając głowę w dół. Ciemne kosmyki włosów zakryły jej twarz, co bardzo ją ucieszyło. Nie chciała, aby ojciec widział ją w takim stanie. 

— Nic się nie dzieje — wyszeptała po chwili. Jej rozbiegane spojrzenie znów spoczęło na postaci ojca. Oboje milczeli, nie wiedząc, co zrobić w tej sytuacji. Ona chciała wyjść stąd jak najszybciej, wciągnąć kreskę i się uspokoić. Jack Blanchard chciał usłyszeć, co dzieje się w głowie córki, czemu tak bardzo boi się poprosić o pomoc, powiedzieć co ją gryzie. 

— Przecież widzę. Ludzie mi donoszą, że bierzesz. I to mnie najbardziej martwi. Zostawiasz Aylę nam, albo dziadkom, a potem znikasz. Octavia, kochanie, wiem, że jest Ci ciężko… — Octavia gwałtownie odsunęła krzesło, podnosząc się z niego. Pokręciła głową na boki, podchodząc do okna, przez które wyjrzała na panoramę Nowego Jorku. 

— Nie jest mi ciężko. Po prostu… po prostu odreagowuje — warknęła w odpowiedzi. Słyszała, jak ojciec odwraca się w jej stronę na krześle. Jak wzdycha z rezygnacją, zapewne przymykając przy tym oczy. Zapanowała długa cisza, która tak bardzo jej przeszkadzała. Już zdecydowanie bardziej wolałaby, gdyby ojciec był zły. Gdyby rzucał przekleństwami, krzyczał po niej, niż milczał. To milczenie właśnie kojarzyło jej się z tym, że go zawiodła. Bo tak właśnie było — Octavia Blanchard zawiodła wiele osób w tak krótkim czasie.

— Sami mówiliście… mówiliście, że mi z nią pomożecie — wypomniała w złości, odwracając się w stronę mężczyzny. Wpatrywała się w niego rozzłoszczonym wzrokiem. Czuła, jak złość rozlewa się po jej ciele. 

— A teraz mi wypominasz, że się nią nie zajmuję. Jestem z nią sama, prawie dwa pieprzone lata! Chyba też należy mi się chwila spokoju, odetchnięcia od tego wszystkiego — krzyknęła, oddychając przy tym głęboko. Poczuła, że robi jej się niedobrze z tej złości, stłumiła w sobie jednak to niemiłe uczucie, spychając je na samo dno duszy. 

— Owszem, pomożemy. Ale Ty nie możesz się doprowadzać do takiego stanu — Jack Blanchard podniósł się ze swojego miejsca, podchodząc do brunetki. Zamknął ją w mocnym, ojcowskim uścisku, nie pozwalając, aby mu się wyrwała. 

— Nie możesz się doprowadzać do takiego stanu, bo Ayla w końcu straci też matkę. A my stracimy Ciebie — Octavia usłyszała, jak głos uwiązł mu w gardle. Jak przełknął wielką gulę żalu i strachu, która na moment odebrała mu mowę. Nie miała pojęcia, co muszą czuć jej rodzice, albo po prostu może się bała o tym myśleć. Nie myślała o tak wielu rzeczach, zatracając się w swojej żałobie. 

**

Octavia przystanęła późno w nocy w progu pokoju Ayli. Przez dłuższą chwilę spoglądała na dziewczynkę, która w spokoju spała w swoim łóżeczku, przytulona do jasnego królika. Brązowe kosmyki włosów otulały jej malutką twarz. Poruszyła się niespokojnie, marszcząc przy tym śmiesznie nosek, zupełnie tak samo  jak Jack, kiedy był zły. Blanchard ruszyła w stronę łóżeczka, po chwili wyciągając z niego śpiącą córkę. Ta na moment uchyliła powieki i zwróciła zaspane spojrzenie w stronę matki, ale później znów szybko wróciła do snu, wtulając się w Octavię. Kolejny raz po policzkach brunetki spłynęły łzy, kiedy wraz z Aylą szła do swojej sypialni. Była trzeźwa i świadoma, a tą noc właśnie chciała spędzić w pobliżu tej małej istotki, którą po chwili położyła na swoim łóżku i przykryła kołdrą, kładąc się tuż obok. Spojrzała na Aylę, uśmiechając się delikatnie, by następnie spojrzeć na puste miejsce tuż obok. On znów tam był, spoglądał na nie dwie. A później, niespiesznie wyciągnął rękę i palcem dotknął noska Ayli, tak jak zrobił to za pierwszy razem, kiedy w szpitalu wziął ją na ręce. Dziewczynka poruszyła się we śnie, uśmiechając się lekko. 

— Dam radę, serio. Wszystko będzie dobrze, obiecuję — Octavia wypowiedziała tą cichą obietnicę. Przed sobą, córką i Jacksonem, choć tylko był w jej umyśle. I już na zawsze miał tam pozostać. 

Bierzcie i czytajcie to wszystko. Dziękuję. 

W życiu bywają takie momenty, o których człowiek nie myśli. Przychodzą niespodziewanie, wywracając wszystko do góry nogami

Telefon zawibrował, zwiastując nową wiadomość. Octavia leniwi chwyciła iphone’a w wolną rękę, odblokowując go. Weszła w ikonkę instagrama, po czym przeszła do folderu z wiadomościami. Było tam sporo nieodczytanych wiadomości i podejrzewała, że to kolejna od jakiegoś chłopaka, który napalił się na jej widok, albo kolejna oferta współpracy z jakąś mało znaną formą, która mogła się wybić na jej wizerunku. Zdziwiła się nieco, widząc wiadomość od Carolyn Moreno, młodej influencerki, która ostatnimi czasy mocno wybiła się na prowadzeniu podcastu, do którego zapraszała znane osoby. Zaproponowała spotkanie, nad którym Octavia bardzo długo się zastanawiała.

Prawda była taka, że Octavia Blanchard nie lubiła zbytnio dzielić się swoim życiem, szczególnie teraz, kiedy na świecie była Ayla. Chciała i trzymała swoją prywatność pod kloszem, dzieląc się jedynie tym, co uważała za stosowne i odpowiednie, żeby trafiło do opinii publicznej. Wiedziała, jak okrutni potrafią być ludzie, i że z niecierpliwością czekają na to, aż powinie się jej noga.

— Dziękuję za spotkanie, Octavio. Myślałam, że moja wiadomość wpadła do spamu, albo w ogóle nie masz ochoty się spotkać. Sądzę, że Ty jako gość mojego podcastu, zrobi tu furorę i ściągnie masę obserwatorów. Ostatnio jesteś jedną z bardziej rozchwytywanych osób w Nowym Jorku — Carolyn spojrzała z uśmiechem, na Blanchard, upijając łyk soku pomarańczowego. Spotkały się w Central Parku, zajmując stolik przy jednej z kawiarni. Octavia chciała, by było to miejsce publiczne.

— Muszę przyznać, że długo zastanawiałam się nad Twoją propozycją, Carolyn. W końcu stwierdziłam, że przecież to nic złego. Ot, zwykły wywiad. Chciałabym jednak wcześniej dostać na maila Twoje pytania, bym mogła się przygotować z odpowiedziami. Wiesz, nie lubię być zaskakiwana — odparła, posyłając blondynce lekki uśmiech. Ta odpowiedziała tym samym, kiwając głową na zgodę.

— Oczywiście, żaden problem. Nie mogę pozwolić, by tak łakomy kąsek, jakim jesteś, mi uciekł. Obie na tym dużo zyskamy — odparła spokojnie. Tu Octavia musiała się zgodzić z jej słowami. Obie zdecydowanie zyskają na tym wywiadzie, który zapewne dość szybko wybije się wyświetleniami. Octavia upiła łyk mrożonej kawy. Słońce przyjemnie grzało, brunetka nasunęła na nos okulary od Prady, siadając wygodniej na miękkim fotelu.

— Czy chciałabyś uniknąć jakiegoś tematu? Coś byłoby Ci nie na rękę? — Blanchard skierowała spojrzenie na swoją rozmówczynię. Było wiele tematów, o których nie chciała rozmawiać, które zamiatała pod dywan, jak większość znanych osób. Było wiele tematów, które mogły postawić ją w złym świetle.

— Ograniczmy temat mojej rodziny. A tak to śmiało możesz pytać o wszystko — odpowiedziała po chwili. Rodzina była dla niej najważniejsza, i to ją za wszelką cenę chciała chronić mimo wszystko. Wiedziała też, że dając przyzwolenie na pytanie o wszystko inne, rozpęta prawdziwą burzę. Bo Octavia Blanchard wiedziała, wokół jakiego tematu będzie kręcić się jutrzejszy podcast.

Pochyliła się nad laptopem, sadzając małą Aylę na kolanie. Wzrokiem szybko przesunęła po tekście przed sobą, krzywiąc się niejednokrotnie na przeczytane przed chwilą pytanie, ale przecież nie mogła mieć nikomu tego za złe. Sama wyraziła zgodę na to, o co może zapytać ją Carolyn.

Tak jak Octavia prosiła, w wywiadzie nie padło żadne pytanie o jej najbliższą rodzinę. Z całą resztą było już… gorzej. Blanchard odgarnęła kosmyk włosów za ucho, który wyciągnęła z rączki córki. Mała prychnęła z niezadowoleniem, wpatrując się w swoją matkę. Kiedy Octavia skierowała na nią swoje spojrzenie, zobaczyła za to oczy Jacksona. Mimo, iż Ayla z wyglądu przypominała ją, to miała cechy swojego ojca, których Jack nie mógł się wyprzeć. Miała jego oczy, tak samo jak on krzywiła się, gdy coś nie szło po jej myśli i coraz częściej pokazywała, że charakter również odziedziczyła po nim.

— Nie patrz się tak. Jakoś z tego wybrnę — mruknęła, coraz bardziej zastanawiając się, czy aby na pewno dobrze zrobiła, zgadzając się na ten wywiad.

Tak jak obiecała, następnego dnia pojawiła się w studio Carolyn, które mieściło się w jej przestronnym lofcie na Dolnym Manhattanie. Zatrzymała mercedesa przed budynkiem, w który wpatrywała się przez dłuższą chwilę, a później niespiesznie zgarnęła czarną torebkę z miejsca pasażera i wyszła z samochodu. Brunetka ruszyła w stronę wejścia, a gdy była już w środku, przywitała się z portierem, informując do kogo ma zamiar się udać.

Wsiadła do windy, naciskając guzik, by dostać się na dziesiąte piętro apartamentowca. Chwile później stanęła przed drzwiami prowadzącymi do mieszkania Carolyn Moreno. Octavia nacisnęła dzwonek. Raz. Drugi. Trzeci. Usłyszała po chwili kroki, a później drzwi się otworzyły i stanęła przed nią blondwłosa, młoda kobieta, odsuwając się na bok, by Octavia mogła wejść do środka. Brunetka tak też zrobiła, korzystając z niemego zaproszenia.

— Bardzo ładne mieszkanie. Cześć, Carolyn, miło Cię widzieć — powiedziała na powitanie, odgarniając włosy za ucho.

— Dzięki, wchodź śmiało do środka. Napijesz się czegoś? W zwyczaju mam częstować gości herbatą, która sobie popijamy podczas transmisji. Wszystko jest już przygotowane, post który wczoraj dodałam z informacja, ze to Ty będziesz moim gościem, zrobił furorę. W ciągu kilku godzin zdobył masę polubień — Carolyn skierowała swoje kroki w stronę kuchni, bo obie miały jeszcze kilkanaście minut wolnego czasu, zanim zaczną wywiad.

— Może być i herbata. Nie ukrywam, Twoje pytania zrobiły na mnie… wrażenie, jeśli tak to mogę nazwać. Są bardzo otwarte — odparła Octavia, ruszając za blondynką.

— Nie lubię unikać trudnych tematów, z tego właśnie słynę i to ludzie lubią. Chyba Ci to nie przeszkadza? — zapytała, odwracając się w stronę Blanchard, która to pokręciła przecząco głową na boki. Przecież była świadoma tego, na co się godzi.

— Może być mięta? — kolejne pytanie wywołało lekki uśmiech u Octavii.

— Uwielbiam — odparła, próbując zamaskować zdenerwowanie.

— Cześć, witajcie jak co środę w podcaście This Is Life. Ja nazywam się Carolyn Moreno, a moim dzisiejszym gościem jest Octavia Blanchard. Witaj Octavio, dziękuję Ci serdecznie za to, że zgodziłaś się na nasze dzisiejsze spotkanie — Carolyn poprawiła słuchawki, posyłając zdenerwowanej Octavii lekki uśmiech. Blanchard wysłuchała się w jej głos. Był spokojny i stonowany, ale o ciepłej barwie. Wręcz idealnie stworzony do prowadzenia audycji.

— Również się cieszę, że dzisiaj tu jestem. I chciałam powitać tych wszystkich, którzy nas słuchają. Widzę, że ciągle przybywajcie — Octavia z uśmiechem spojrzała na ekran laptopa, na którymi widziała cała transmisję. Tak jak się spodziewała, ludzi było już kilka tysięcy.

— Na samym początku, powiedz nam, jaka jest Octavia Blanchard, w życiu prywatnym, bo to co widzimy, to tylko namiastka — pierwsze pytanie chyba należało do najłatwiejszych. Octavia zamyśliła się na moment, upijając łyk ciepłej herbaty.

— Jaka jest Octavia Blanchard prywatnie — powtórzyła, przerywając na moment.

— Teraz jestem znacznie spokojniejsza, niż jakiś czas temu. Cenię sobie bliskość rodziny i też na tym się skupiam ostatnio. Dla niektórych stałam się nudna, ale jakoś nie za bardzo się tym przejmuję — wyjaśniła z delikatnym uśmiechem, który Carolyn odwzajemniła.

— Wszyscy pamiętamy Cię jako tą, która brylowała na imprezach i przyciągała spojrzenia. Wtedy sprawiałaś wrażenie, że to uwielbiasz. Co się zmieniło?

— Moje życie. Kiedy na świecie pojawiła się moja córka, to wszystko się zmieniło, a życie wywróciło mi się do góry nogami, i ja się w tej nowej rzeczywistości musiałam odnaleźć. Sama.

— No właśnie, sama. Każdy trzymał kciuki i z zapartym tchem oglądał to, przez co przychodzicie razem z Jacksonem Howardem. To była miłość?

Octavia uśmiechnęła się lekko, nieco smutno.

— Tak, to była miłość. Miłość szalona z mojej strony, taka która zdarzyła mi się pierwszy raz w życiu. Taka, o której chyba zawsze marzyłam i nie sądziłam, że kiedyś się skończy. Wiesz, Carolyn, zawsze kobieta myśli, że zmieni faceta, ale bez jego pomocy to się nie stanie. To w szczególności on musi chcieć się zmienić — odparła, upijając znów łyk napoju. Poczuła, jak zasycha jej w gardle.

Carolyn Moreno milczała przez chwile, jakby analizując słowa Blanchard.

— Wasz związek zawsze był wystawiony na błysk fleszy. Za zamkniętymi drzwiami podejrzewam, że wyglądało to inaczej. Jaki on naprawdę jest, możesz zdradzić? — zapytała.

— Za zamkniętymi drzwiami każdy jest inny. Owszem, nasz związek był wystawiony na opinie innych, był obserwowany i komentowany na każdym kroku. Za drzwiami był zupełnie inny, spokojniejszy i może…. Może nie tak pogubiony jak jest teraz. Przez pewien czas się starał, chciał pokazać że potrafi być zupełnie inny, niż wszyscy go postrzegają. Informacja o ciąży go przeraziła, ale postanowił wziąć się w garść i stawić temu wszystkiemu czoła. A potem coś się stało, i ja nawet nie wiem kiedy, ale to wszystko się posypało jak domek z kart. Nagle pojawił się jeden mocniejszy podmuch i wszystko się zepsuło, a my się bardzo poróżniliśmy, choć ja naprawdę walczyłam o ten związek do ostatniej chwili. Prosiłam i błagałam, choć wiem, że nie powinnam. Płaszczenie się przed kimś nigdy nie było moim zamiarem, ale był taki moment, kiedy nie wyobrażałam sobie życia bez niego, w sumie nadal sobie nie wyobrażam.

— Zdradził Cię z Twoją najlepszą przyjaciółką, a Ty… Czy mu to wybaczyłaś, Octavio? — to pytanie chyba było najgorsze. Najbardziej bolesne, bo Octavia mimowolnie wracała do tamtych chwil i zdjęć, które widziała.

— Byłam… To trudny temat. W tamtym czasie to chyba było najgorsze, co mógł mi zrobić. Odsunął się ode mnie, odgrodził murem, którego ja nie umiałam w żaden sposób sforsować. Byłam już prawie na końcu ciąży i dowiedziałam się, że dwie najważniejsze osoby w moim życiu tak naprawdę mnie zraniły. Skrzywdziły mnie tak, jak nikt inny. Ale po dłuższym czasie, sesji u terapeuty zdołałam jakoś mu wybaczyć, choć nie zapomnieć — wyznała, spoglądając na Carolyn. Podczas właśnie wskoczył na drugie miejsce najchętniej oglądanego show. Octavia odetchnęła po raz kolejny.

— Niemniej jednak, Ty to pewnym czasie przespałaś się z jego bratem. Czy to była forma odwetu? Chęci, by poczuł to co Ty? — kolejne pytanie, które było niczym strzała, która rozdarła jej serce na kawałki. Powinna była bardziej przemyśleć to, na jakie pytania nie chciała odpowiadać.

— Tak, ja zrobiłam o wiele gorsze świństwo, niż on sypiając z moja przyjaciółką i żałuję tego. Żałuję, bo to poróżniło nas jeszcze bardziej. Nie powinnam tego robić, ale stało się, choć wiem, że to żadne wytłumaczenie — odparła ze spokojem, choć tak naprawdę Octavia była w tej chwili mocno zdenerwowana. Carolyn kiwnęła głową, Blanchard za to spojrzała na sekcję komentarzy. Moderatorzy na czacie wyciszali te niezbyt przyjemne komentarze. Przecież mogła się tego spodziewać.

— Przejdźmy do nieco przyjemniejszego tematu. Opowiedz mi, jaka jest Ayla. Cały Nowy Jork jest ciekawy Twojego dziecka — Carolyn upiła łyk herbaty, zakładając chwile później kosmyk włosów za ucho. Octavia usiadła wygodniej na krześle, zamyślając się na moment.

— Jest pogodna. Jest takim moim promykiem słońca, które nigdy nie chowa się za ciemnymi chmurami. Pokazuje i uczy mnie być lepszą wersją siebie, nie tylko dla niej, ale dla wszystkich wokół. Ale charakter ma po Jacksonie, powoli zaczyna go też pokazywać. Złości się, gdy coś nie idzie po jej myśli, kiedy na przykład nie przychodzę wziąć ja na ręce. Jest taka małą przylepą, dla której wszyscy stracili głowę — zaśmiała się na wspomnienie o córce.

— Nie wiem, jak wyglądałoby teraz moje życie bez niej — dokończyła po chwili.

— A Jack? Jakim jest ojcem? — na to pytanie Blanchard przegryzła nieco wargę, jakby chciała wręcz zjeść stek przekleństw, które cisnęły się jej na usta.

— Gdyby chciał, mógłby być wspaniałym ojcem. Wiesz, jego to wszystko przeraziło, wycofał się. Chciałam… na początku bardzo chciałam, by po prostu był. Tyle i aż tyle, chyba za dużo. Teraz już nie proszę, mam nadzieję, że kiedyś może będzie żałował tego straconego czasu, ale nie chcę, by nasza córka miała mu to za złe. Dlatego robię wszystko, co w mojej mocy, żeby w żaden sposób nie brakowało jej tego ojca, co jest cholernie trudne, bo muszę być dwoma osobami w jednym ciele, a to nie zawsze jest łatwe — Octavia poczuła, jak zaczynają piec ją kąciki oczu. Zamrugała szybko, ale to i tak nie pomogło. Jedna, samotna łza spłynęła po jej policzku, którą brunetka szybko otarła, ale to nie umknęło nikomu. Nie umknęło Carolyn, nie umknęło też wszystkim, którzy oglądali live ze studia. Carolyn milczała, przyglądając się uważnie Octavii. Wydawała się być bardzo poruszona tym pytaniem, blondynka tez wiec dała jej chwile spokoju.

— To trudne, po prostu. Jestem jedną z milionów kobiet w takiej sytuacji. Dziecko nigdy nie powinno wychowywać z tylko jednym rodzicem. Na razie staram się o tym nie myśleć, ale wiem że kiedyś nadejdzie taki dzień, gdy Ayla zapyta o to, czemu Jacksona przy niej nie było. Tego boje się najbardziej, bo nie mam pojęcia, co jej wtedy odpowiem. Nie mam przygotowanej odpowiedzi, nie mam planu jak ma przebiec taka rozmowa i to frustruje mnie najbardziej. Bo nie chce jej skrzywdzić żadnymi słowami, chcę by miała najlepsze dzieciństwo, jakie mogę jej dać, a nie chce by brak ojca to wszystko zniszczył — wyznała.

— Jesteś wspaniałą matką, nigdy nie możesz sobie tego ujmować i myśleć inaczej, Octavio. Widać, że przeszłaś przemianę, zmieniłaś swoje priorytety i codziennie stawiasz czoła temu, jakie życie stawia przed Tobą wyzwania. Dziękuję, że dzisiaj się u mnie pojawiała i odpowiedziałaś na tak osobiste pytania. Nasz czas się kończy, więc do zobaczenia za tydzień. Dzięki, że z nami byliście, cześć! — Carolyn rozłączyła podcast jak i live, wzdychając przy tym głośno. Obie równocześnie ściągnęły słuchawki, kładąc je na stoliku.

— Zrobiłaś furorę, Tay. Ten wywiad jeszcze długo będzie wisiał w topce — Carolyn uśmiechnęła sięr z satysfakcją. Lubiła, kiedy przybywało obserwujących, a statystyki skakały w górę.

Octavia uśmiechnęła się, przyjmując słowa pochwały. Wstała w końcu od stolika, spoglądając na blondynkę.

— Również dziękuję. Muszę już uciekać, Lyn. Obowiązki czekają — uśmiechnęła się z przekorą, by następnie pożegnać się z młoda kobietą i opuścić jej mieszkanie. Czuła się wypompowana tym wywiadem i niełatwymi pytaniami. Chyba nigdy wcześniej aż tak się nie uzewnętrzniła.

Wsiadła do mercedesa, oddychając głęboko. Zacisnęła dłonie na kierownicy, przez dłuższą chwile patrząc przed siebie. Telefon zawibrował kilkukrotnie, jednak Octavia go zignorowała. Przekręciła kluczyk w stacyjce, powoli włączając się do ruchu. Do domu nie miała daleko, jednak Octavia postanowiła jeszcze zatrzymać się w pierwszym lepszym sklepie, który napotkała po drodze. Po tym wszystkim, jedyne czego chciała, to butelka wina, obojętnie jakiego.

W życiu bywają takie momenty, o których człowiek nie myśli. Przychodzą niespodziewanie, wywracając wszystko do góry nogami. Nie myślała, że parkując pod tym jednym sklepem i wchodząc do środka, wszystko skończy. Przecież miala wybrać tylko cholerne wino.

W środku zapanowało poruszenie, kiedy do środka wpadło dwóch młodych chłopaków. Jeden wymierzył pistolet w stronę kasjera, żądając wszystkich pieniędzy jakie były w sklepie. Ruszył wraz z pracownikiem na zaplecze, natomiast drugi z nich z uwagą spojrzał na Octavię i starszego mężczyzny, który stał tuż za nią.

— Ty tutaj, Tay? — zapytał, uśmiechając się ironicznie. Chaz, ostatnio nie dawał jej o sobie zapomnieć i co jakiś czas przypominał o swojej osobie. W klubie, do którego poszła z dziewczynami, w centrum handlowym, gdzie poszła na zakupy. W Central Parku, gdzie była z Aylą na spacerze. Nie mówiła tego nikomu, wiedząc jak to może się skończyć. Chaz nie był nikim ważnym, a jej rodzina z łatwością mogła się go pozbyć.

— Cóż za spotkanie. Kolejne w tym miesiącu — rzuciła równie ironicznie.

— Masz niebywałe szczęście, że jeszcze nikomu nie powiedziałam o tym, że trochę za bardzo się w to wszystko wkręciłeś, Chaz — dodała po chwili.

Rozzłościła go, widziała to w jego oczach. Ciskał w jej stronę pioruny. Zrobił kilka kroków w jej stronę, mocno łapiąc za włosy i odchylając głowę w tył.

— Hej! Zostaw ją, nic Ci nie zrobiła! — starszy mężczyzna ruszył w jej stronę, chcąc pomóc Octavii, jednak to był zły pomysł. Chaz bez namysłu pociągnął za spust. Octavia krzyknęła z przerażeniem, zamykając oczy.

— Nie drzyj się, przecież i tak był stary — Chaz przesunął rękę, łapiąc Octavię za kark.

— Przecież wiesz, co się z Tobą stanie, jak coś mi zrobisz — warknęła. Zabiją go, tego była pewna. Jeśli dowiedzą się, że zdradził ich rodzinę, a na dodatek skrzywdził Octavię, pozbędą się go bez mrugnięcia okiem.

— Już dawno powinienem to zrobić — Chaz westchnął z rezygnacją, a później po raz ostatni spojrzał Octavii prosto w oczy, by następnie pociągnąć za spust. Poczuła rozrywający ból w brzuchu, przez chwilę nie dopuszczając do siebie myśli, że Chaz do niej strzelił.

— Chaz, co Ty… — zapytała, unosząc do góry zakrwawioną dłoń. Spojrzała na nią z przerażeniem, a później na Chaza, który krzyczał do swojego wspólnika, że na nich już czas.

— Ja pierdole, Chaz, pojebało Cię?! — blondyn, który wyszedł z zaplecza, spojrzał zszokowany na Octavię i leżącego za nią mężczyznę.

— Zwijaj się Marshall, zanim przyjedzie policja — odparł Chaz, ruszając w stronę tylnego wyjścia. Marshall spojrzał ostatni raz na Octavię, która przyciskała mocno rękę do krwawiącej rany.

— Przepraszam. To nie tak miało się skończyć — powiedział blondyn, zanim zostawił ją samą.

Nim osunęła się na podłogę, usłyszała w oddali dźwięk syren. Kasjer zdążył nacisnąć dzwonek napadowy, który wezwał ochronę. On jedyny, który nie był ranny, powiadomił dodatkowo policję i pogotowie.

— Jak się czujesz? Jestem Kate, pomogę Ci — Octavia spojrzała na kobietę, która uklęknęła obok i zaczęła opatrywać jej ranę.

— Octavia. Chyba… chyba straciłam dużo krwi — mruknęła w odpowiedzi, czując jak powieki zaczynają jej ciążyć, a ona powoli traci siły na dalsza walkę, choć wiedziała, że za nic nie powinna zasypiać.

— Max, ciśnienie spada, musimy jak najszybciej wziąć ją do szpitala — to były ostatnie słowa, które dotarły do Octavii, nim straciła przytomność.

W życiu bywają takie momenty, które przychodzą niespodziewanie i odciskają na nas swoje piętno już na zawsze. Octavia Blanchard była silną dziewczyną, z ogromną wolą walki. Lekarze mówili to każdego dnia, kiedy przychodzili na intensywną terapię, doglądający jej stanu. Potrzebowała jedynie czasu, bo siłę do walki miała. Musiała przecież walczyć, bo miała dla kogo.

Obudziła się tydzień później, a pierwszą rzeczą, a raczej osobą, którą zobaczyła obok siebie, był Jack, śpiący na fotelu obok.

— Jack — powiedziała cicho, zachrypniętym głosem. Powiedziałaby, że był ostatnią osobą, którą spodziewała się tu zobaczyć. A mimo wszystko była szczęśliwa, że to właśnie jego pierwszego widzi tuż obok siebie.

Więc wyszedł taki misz-masz wszystkiego 🫠

Tym, co wytrwali do końca gratuluję i w nagrodę daję medal z ziemniaka, po odbiór zapraszamy pod kartę Octi ❤️

There’s a room In my heart with the memories we made.

Budzik jak zawsze zadzwonił punkt szósta trzydzieści. Octavia od lat wstawała o tej godzinie, rzadko kiedy pozwalając sobie na leniuchowanie w łóżku. Niespiesznie otworzyła oczy, spoglądając na ciemną ścianę przed sobą. Pokój był skąpany w porannym słońcu, które nieśmiało wkradło się do środka przez okno. Miała cichą nadzieję, że ten dzień będzie dobry i spokojny. Tego ostatniego brakowało jej najbardziej, wręcz tęskniła za spokojem, który jakoś czas temu opuścił jej życie, a na jego miejsce wkroczył chaos, który siał spustoszenie niczym huragan. Octavia przekręciła się na plecy, co było złym pomysłem, o czym uświadomiła sobie dopiero po krótkiej chwili. Westchnęła, przecierając zaspane oczy, po czym z trudem wstała z łóżka. Ósmy miesiąc ciąży nie należał do najprzyjemniejszych. Dziecko kopało coraz mocniej, rozpychało się też, jakby już brakowało mu miejsca, jakby już nie mogło się doczekać, kiedy w końcu będzie na świecie. Przesunęła odruchowo ręką po brzuchu, uśmiechając się delikatnie.

— Głodna jesteś? — zapytała, jakby to było całkiem normalne pytanie. Zauważyła, że kiedy coś mówiła, dziecko się uspokajało. Dlatego też mówiła do niej, czasami nawet godzinami, opowiadając jak to będzie, kiedy już przyjdzie na świat, obiecując równocześnie, że da radę, choć bycie samotna matka cholernie ją stresowało.

Dwudziestojednolatka ruszyła do kuchni, gdzie nastawiła wodę na herbatę oraz wyciągnęła kilka produktów z lodówki. Lubiła gotować, dlatego też wolała poświęcić na tą czynność chwilę, niż zamawiać diety pudełkowe, które wśród jej znajomych były tak popularne.

Dzisiejszego dnia miała kilka spraw do załatwienia, o czym przypomniało jej powiadomienie w telefonie. Dzisiejszy dzień miała spędzić praktycznie cały na mieście, co oczywiście w żaden sposób jej nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, od kiedy Jackson się wyprowadził i Octavia znów mieszkała sama, z wielką chęcią przebywała poza domem. Niespiesznie zjadła śniadanie, popijając je zieloną herbata z odrobiną miodu, po czym wskoczyła pod prysznic i chwilę potem założyła wygodne ubrania. Punktualnie, o siódmej trzydzieści Octavia Blanchard opuściła swój apartament, zamykając go na cztery spusty. Do domu miała wrócić dopiero pod wieczór.

— Usuń to, mamo. Jest niepotrzebne, a sukienka zdecydowanie lepiej wygląda bez tej falbanki — powiedziała, spoglądając na Eve z delikatnym uśmiechem. Obie pochyliły się nad projektem nowej kolekcji. Eva Blanchard z uwagą spojrzała na rysunek, przez dłuższą chwilę zastanawiając się nad propozycją córki. W końcu, po dłuższej chwili delikatnie kiwnęła głową, zgadzając się na wszystko. Ufała Octavii, wiedziała że dziewczyna ma dobry gust i głowę pełną pomysłów, choć ostatnio stała się mocno przygaszona i cicha.

— Jak się czujesz? — słysząc pytanie, Octavia skierowała spojrzenie na swoją matkę, przyglądając jej się z uwagą. Eva posłała brunetce pocieszający uśmiech, przykładając rękę do jej policzka i gładząc go delikatnie. Robiła tak od zawsze, zarówno Octavii jak Laureatowi, jej bratu.

— Nie czuje się. Mam wszystkiego dość, mamo. Nie tak to miało wyglądać — Octavia pierwszy raz szczerze powiedziała matce, co tak naprawdę czuje. Ostatnie kilka miesięcy zawsze powtarzała, że jest dobrze, teraz jednak chyba nastał ten dzień, kiedy dziewczyna postanowiła podzielić się z rodzicielka wszystkimi obawami, które w niej siedziały.

— Jestem sama, mój związek praktycznie nie istnieje a ja nie potrafię dojść z Jackiem do porozumienia. Jedyne co udało nam się ustalić, to to… on podpisał papiery, że gdyby coś mi się stało, to wy ją będziecie wychowywać. W ogóle nie poczuwa się do roli ojca, insynuując dodatkowo, że to może nie być jego dziecko — wyjaśniła, spoglądając smutno na matkę.

— A może być kogoś innego, Tay? — Eva spojrzała z uwagą na córkę. Octavia pokręciła głową na boki.

— To na pewno dziecko Jacka. Wpadliśmy, jak wróciła z Francji i spędziliśmy noc na jachcie. Potem owszem, kochałam się z Gabrielem i… Chazem, ale z nimi się dodatkowo zabezpieczyłam. Z Jacksonem niekoniecznie — wyznała, unikając spojrzenia matki. Octavia czuła, jakby w jakiś sposób ją zawiodła, zachodząc w ciążę w tak młodym wieku, ale stało się, a ona nie mogła podjąć się tego, by ciążę usunąć jak jeszcze mogła, choć Jackson niejednokrotnie powtarzał, że to najlepszy wybór. Octavia jednak należała do upartych osób, więc nie posłuchała swojego chłopaka, podejmując zupełnie inną decyzję, która doprowadziła do tego, w jakim punkcie aktualnie się znajdowała.

— Jak Ayla się urodzi, zrobimy testy na ojcostwo, bo oczywiście o to też była awantura. Że tatuś diler ale by wyglądał w życiu dziecka, ja odgryzłam, że w moim też — Octavia dodała po chwili, spoglądając na matkę. Eva jedynie z dezaprobatą pokręciła głową. Nie wnikała w życie Octavii za bardzo, choć wiedziała, że jeszcze jakiś czas temu jej córka nie stroniła od alkoholu i innych używek. Chaza znała natomiast bardzo dobrze. Młody diler, który dość mocno odznaczał się w strukturach mafijnych jej ojca.

— Ale z Chazem? — Kobieta zapytała w końcu, znów kierując spojrzenie na Octavię, która jedynie wzruszyła ramionami, nie mówiąc ani słowa. Bo co miała powiedzieć? Że przespała się z chłopakiem, bo się naćpali i po prostu mieli na siebie ochotę? Już zdecydowanie wolała tą kwestię przemilczeć.

Równo o dwudziestej Octavia otworzyła drzwi do mieszkania, wchodząc do środka. Dzisiejszy dzień należał do tych intensywnych, ale ona nie lubiła zwalniać, to nie było w jej stylu. Zawsze musiała być na najwyższych obrotach, robiąc niejednokrotnie kilka rzeczy na raz. Nawet teraz, będąc w ciąży nie traktowała siebie ulgowo. Czuła się dobrze, ciąża w żaden sposób jakoś nie dawała jej się mocno we znaki, to dlaczego miałaby osiąść na laurach?

Wieczór zapowiadał się leniwie. Octavia wzięła długa kąpiel, która była wręcz zbawieniem po całym, męczącym dniu, a później zasiadła na kanapie z paczką krakersów i odpaliła jakiś film na netflixie, bardziej dla zasady, żeby coś w tle grało. Sama, z wyraźnym znudzeniem zaczęła przeglądać Instagrama, dodała kilka nowych relacji i zapisanych rolek. Widziała w mediach społecznościowych, jak jej znajomi się bawią, korzystając z uroku nadchodzącego weekendu. Ona, niezmiennie od kilku miesięcy siedziała zamknięta w czterech ścianach, odcinając się od życia na świeczniku Nowego Jorku. Niegdyś nie potrafiła bez tego wręcz funkcjonować. Uwielbiała, jak o niej mówiono i zwracano na nią uwagę, teraz zdecydowanie wolała samotność.

Pozwoliła sobie na zamówienie jedzenia z tajskiej restauracji, choć czas oczekiwania był zdecydowanie za długi.

Dzwonek do drzwi wyrwał ją z zamyślenia. Odłożyła telefon na szklany stolik, który stał przed kanapą, szybko sprawdzając jeszcze godzinę. Dochodziła prawie dwudziesta trzecia. Z nadzieją, że to dostawca jedzenia, brunetka niespiesznie ruszyła w stronę drzwi, które po chwili otworzyła. W progu jednak nie zastała znajomego mężczyzny, który niejednokrotnie dostarczał zamówione dania, a Javiera. Javier był trzydziestopięcioletnim, wysokopostawionym dilerem, który od lat pracował dla jej dziadka i był jednym z niewielu zaufanych pracowników. Octavio Romero był bardzo zadowolony z jego pracy, co niejednokrotnie okazywał. Javier był niczym rodzina.

— Cześć, Tay. Mogę wejść? — zapytał niskim głosem, spoglądając na dziewczynę. Ta skinęła głową bez słowa, wpuszczając go do środka.

Javier poprawił marynarkę, która była idealnie dopasowana do jego sylwetki. Lubował się w dobrych, markowych ubraniach i nie szczędził na nie pieniędzy.

— Napijesz się czegoś, Jav? — Octavia z uwagą spojrzała na plecy mężczyzny, który niespiesznie skierował się w stronę kuchni otwartej na salon.

— Masz whisky? — zapytał, odwracając się w stronę Blanchard. Posłał jej uśmiech, delikatny i mogłoby się wydawać, że nieco smutny. Nie wróżył on dobrych wieści.

— Jaką tylko chcesz. Nazwijmy to spuścizna po Jacksonie — zażartowała zgryźliwie, podchodząc do lodówki, z której zaś wyciągnęła schłodzoną butelkę alkoholu. Nalała płynu do szklanki, dorzuciła kilka kostek lodu, a sama dla siebie wzięła sok pomarańczowy. Postawiła wszystko na blacie kuchennej wyspy, popychając delikatnie szklankę z trunkiem w stronę Javiera.

— Nie przychodzisz do mnie za często. A jak już przychodzisz, to nie zwiastuje dobrych wieści, Jav. Co tym razem? — Octavia w spokoju upiła łyk soku, nie odrywając spojrzenia od wysokiego bruneta. Ten, idąc za jej śladem, upił łyk whisky, nie krzywiąc się przy tym ani trochę. Ot, jakby pił wodę.

Javier był jej oczami i uszami na mieście. Bywał tam, gdzie zawsze coś się działo, a dodatkowo nierzadko miał oko na poczynania Blanchard. Interweniował kiedy trzeba było, odstawiał do domu jak przesadziła, dawał w pysk facetom, którzy pozwalali sobie na zbyt dużo względem niej. Był jak starszy brat, którego nigdy nie miała. Wysłuchał i doradził, jak miała gorsze dni i musiała się komuś wygadać.

— Tylko się nie denerwuj. W twoim stanie to niedobre — zwrócił uwagę na jej brzuch. Octavia wywróciła oczami.

— Jak zaznaczasz to na samym początku, to już wiem, że wieści nie są dobre — powiedziała, po czym zastukała paznokciami o marmurowy blat. Javier powoli wyciągnął z wewnętrznej kieszeni telefon, po czym przez chwilę szukał zdjęcia. Kiedy już je znalazł, podsunął brunetce. Octavia spojrzała w dół, choć tak bardzo nie chciała tego robić. Zabolało ją serce, w głowie znów rozpętał się chaos. Wypuściła z płuc głośno powietrze, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.

— Skąd to masz? Skąd masz, kurwa, to zdjęcie, Javier?! — zapytała ze złością, rzucając telefonem w stronę mężczyzny. Ten, wykazując się refleksem, złapał go a potem schował do marynarki.

— Widziałem ich w klubie — odparł spokojnie, przyglądając się Octavii. Kipiała ze złości. Była wściekła jak nigdy. Prychnęła, kręcąc głową na boki i podpierając się rękami o blat.

— Więc tak się bawi. Z moją, kurwa, przyjaciółką — warknęła, biorąc szklankę z sokiem do ręki, lecz ta po chwili wylądowała na ścianie, pozostawiając na niej brzydki zaciek. Javier ruszył w stronę tarasu, na którym odpalił papierosa. Spoglądał na rozświetlone miasto, w czasie gdy Octavia rzucała wszystkim, co miała pod ręką. Krzyczała ze złości, rzucała przekleństwami. Widział łzy, spływające po jej policzkach. Może nie powinien jej o tym mówić. Może gdyby dowiedziała się z innego źródła, nie zareagowałaby w ten sposób.

Odwrócił się, opierając plecami o metalowa balustradę. Spoglądał na nią uważnie, kiedy darła ich wspólne zdjęcia. Nie mógł uwierzyć, że Jackson Howard tak bardzo zawrócił jej w głowie, a niedługo potem tak mocno ją zranił.

— Javier! — jej krzyk spowodował, że ruszył szybkim krokiem do mieszkania. Spojrzał na nią. Octavia Blanchard jedną ręką opierała się o skórzaną kanapę, druga trzymała na brzuchu. W oczach zobaczył cień bólu, a ona sama potem zgięła się w pół.

— Co się, kurwa, dzieje? Octavia? — zapytał szczerze zdziwiony, przyglądając się brunetce. Grymas przebiegł po jej twarzy, kiedy spojrzała na niego ponownie.

— W mojej garderobie jest walizka. Duża i czarna, weź ją. Potem zadzwoń do mojej mamy i zawieź mnie do szpitala, bo chyba zaczęłam rodzić. Wody mi odeszły — wyjaśniła, próbując zachować spokój, choć to nie było łatwe zadanie. Javier stał jak wmurowany, nie mogąc pojąć tego, co właśnie usłyszał.

— Jak to wody Ci odeszły? — zapytał zszokowany.

— Normalnie! Rusz się, Jav, proszę— powiedziała błagalnie. Nie tak to wszystko miało wyglądać.

Javier wyminął z precyzją dwa samochody przed sobą, ponownie wciskając pedał gazu. Spojrzał na Octavię, która skręcała się z bólu na miejscu pasażera. Wiedziała, że poród nie zalicza się do najprzyjemniejszych przeżyć, ale nie sądziła, że na początku będzie aż tak boleć. Czuła, że chyba coś jest nie tak. Wpuściła gówno powietrze z płuc, przymykając oczy. Skurcze były coraz częstsze i intensywniejsze.

— Pięć minut, dasz radę, Tay? — głos Javiera był przesiąknięty wręcz strachem. Pierwszy raz miał do czynienia z rodząca kobietą.

— Ja wam, kurwa, nie zazdroszczę. Przez co wy musicie przechodzić, ja pierdolę — sapnął, trąbiąc na samochód, który zajechał mu drogę.

— Czy możesz jechać trochę ostrożniej? — Octavia spojrzała na niego błagalnie. Odgarnęła kosmyki włosów za ucho, kiedy nadeszła kolejna fala skurczy.

— Nigdy więcej nie zdecyduje się na dzieci — wysapała, spoglądając na znak szpitala, który widniał przed nimi.

Kiedy weszła do szpitala z pomocą Javiera, wszystko działo się bardzo szybko. Wokół niej pojawiło się kilka pielęgniarek i chwilę potem była już w odosobnionym pokoju. Podłączyli ją do wszystkich aparatur, wypytywali o różne rzeczy, ale Octavia nie zwracała na to zbytniej uwagi. Niedługo potem do sali wpadła zdenerwowana Eva, która chwyciła Octavię za rękę. Ta, jak na zawołanie rozpłakała się, niczym małe dziecko.

— Mamo, ja się boję. Boję się jak cholera — powiedziała, spoglądając na matkę. Kobieta uśmiechnęła się, odgarniając ciemne kosmyki włosów za ucho Octavii.

— Dasz radę, kochanie. Za niedługo będzie po wszystkim — powiedziała ze spokojem.

To niedługo, o którym mówiła Eva Blanchard trwało do samego rana, a Octavia już pod sam koniec porodu miała zdecydowanie dość. Był obolała i zmęczona. Błagała, żeby to już się skończyło. W końcu, kiedy wybiła równo siódma rano, usłyszała głośny płacz swojej córki. Eva krzyknęła z zachwytu, położna położyła nowonarodzoną Ayle na piersi Octavii.

Octavia Blanchard otarła łzy, które spływały po jej policzkach, spoglądając na swoją córkę. Była malutka i wydawała się taka krucha istotką.

— Cześć, to Ty tam ciągle byłaś? — zapytała z uśmiechem, dotykając małego noska Ayli. Zakochała się w tej małej od pierwszego momentu. Dla niej była idealna i Octavia musiała zrobić wszystko, by na tym świecie miała jak najlepiej. Już nawet się nie bała, jakoś to będzie. Z początku pewnie cholernie trudno, ale da radę, bo ma dla kogo.

— Jest piękna — Eva nachyliła się, spoglądając na wnuczkę. Uśmiechnęła się lekko, po czym pocałowała Octavię w czoło.

— Jestem z ciebie ogromnie dumna, kochanie — Octavia uśmiechnęła się lekko na słowa matki, oddając Aylę pielęgniarce, która zabrała ją na badania.

— Pójdę zadzwonić do dziadków, pewnie za niedługo się tu zjawią — Eva posłała Octavii delikatny uśmiech, po czym wyszła z sali. Brunetka jeszcze wówczas nie pomyślała, że jej matka ma zupełnie inny plan i dziadkowie będą ostatnimi osobami, których powiadomi o tym, że Octavia właśnie urodziła.

Eva Blanchard wyszła na szpitalny korytarz, rozglądając się na boki. Nie chciała, aby ktoś przypadkowy usłyszał jej rozmowę. Odeszła od sali, gdzie znajdowała się jej córka, po czym wybrała numer do Jacksona. Kilka sygnałów później, Howard raczył odebrać.

— Gdziekolwiek teraz jesteś i cokolwiek robisz, masz to przerwać, Jack, i przyjechać do szpitala. Octavia tu jest, a Ty masz przy niej być. I proszę, nie każ mi tego robić, żeby szukać cię po całym mieście, bo prędzej czy później cię znajdę. Daje ci godzinę, żebyś się ogarnął i tu był, adres za chwilę ci wyślę — poinformował, nawet nie dając mu dojść do słowa. Rozłączyła się i chwilę potem, tak jak obiecała, wysłała Jacksonowi adres szpitala, mając nadzieję, że chłopak wziął jej słowa na poważnie, bo ona w tej chwili była śmiertelnie poważna. Gdyby sytuacja tego wymagała, znalazła by go bardzo szybko.

 

Przeciągnął się leniwie na łóżku, gdy jego telefon zaczął głośno wibrować na nocnej szafce wydając z siebie falę nieznośnych dźwięków. Jęknął w poduszkę chowając w niej twarz nim w końcu przekręcił się na plecy. Na oślep sięgnął po telefon i zerknął na wyświetlacz mrużąc oczy od nieznośnego światła wydobywającego się z urządzenia.

Eva Blanchard.

Zmarszczył brwi widząc to konkretne imię, nie sądził, że jeszcze kiedykolwiek będzie miał okazję do rozmowy z kobietą. Ociągał się, by podnieść słuchawkę. Nie miał ochoty wysłuchiwać kazań zatroskanej matki. Nie tych słów spodziewał się usłyszeć. Jego brwi ściągnęły się jeszcze bardziej, a na czole pojawiła się napięta zmarszczka, gdy kobieta rozłączyła się nie dając dojść mu do słowa. Odczytał adres szpitala, który zaraz mu udostępniła. Czyżby…

Prychnął pod nosem i odrzucił telefon na pościel. W pierwszym odruchu uznał to za jakiś nieśmieszny żart, próbę postawienia go do pionu. Przeciągnął się, ostatni wieczór dał mu w kość i jedyne o czym marzył to odespanie nieprzespanej nocy i kaca, który mógł go w każdej chwili dopaść. Było za wcześnie, by myśleć o wstawaniu.

Podniósł się z łóżko tylko po to by sięgnąć po paracetamol i butelkę wody. Łyknął kilka tabletek, które popił dużymi łykami. Chwilę siedział na krawędzi łóżka gapiąc się bezmyślnie na zasłonięte okna. Zerknął na telefon raz jeszcze. Eva była konkretną kobietą, ale niespecjalnie miał teraz głowę do rozmów z nią. Jednak ten szpital nie dawał mu spokoju. Okej, ostatnim czasem zjebał po całej linii, ale niezbyt się tym przejmował. Po ostatniej kłótni z Octavią nie sądził, by mogło być lepiej, więc wycofał się do tego co znał najlepiej.

Ding. Ding. Ding.

Sięgnął po komórkę. Wszedł w kolejną wiadomość od Evy wywracając oczami. Czy nie mogła po prostu dać mu spokoju?

— Kurwa. — mruknął przesuwając spojrzeniem po wyświetlaczu i zdjęciu, które mu udostępniła. A jednak… Przetarł twarz dłońmi biorąc wszystkie za i przeciw, czy powinien pojawiać się w szpitalu i czy w ogóle miał na to ochotę. Przełknął dziwaczną gulę, która stanęła mu w gardle, zignorował dziwny ucisk w piersi, który mógł oznaczać równie dobrze nadciągającego kaca mordercę. Podniósł się z materaca i zniknął na kilka minut w garderobie wciągając na tyłek pierwsze lepsze spodnie i luźną bluzę. Czuł się źle i podejrzewał, że podobnie wyglądał jednak należało mu to wybaczyć. Siódma rano nie była ludzką porą do wstawania. Ale może przy okazji załapie się na jakąś kroplówkę… z pewnością znajdzie jakąś miłą pielęgniarkę, która nie odmówi pomocy potrzebującemu.

Zadzwonił po kierowcę, któremu kazał na siebie czekać. Nie widziało mu się wsiadanie za kierownicę, gdy ledwo mógł otworzyć oczy. Wsiadł do auta z kapturem na głowie i ciemnymi okularami na nosie. Kilkanaście minut drogi wykorzystał na łyknięcie kolejnej porcji przeciwbólowych, opróżnienie kolejnej butelki z wodą i szybką drzemkę.

Gdy znalazł się pod szpitalem, dłuższy moment walczył z sobą, by sięgnąć do klamki i wreszcie wysiąść. Patrząc na budynek czuł skrajne emocje. Skrajnie niewygodne emocje, których zdecydowanie wolał nie czuć. Czuł strach. Czuł niepewność, jakby grunt usuwał mu się spod stóp. I chciało mu się wymiotować, ale powstrzymywał się, by nie zarzygać świeżo pranej tapicerki w samochodzie.

Wziął kilka głębszych oddechów, przeczesał włosy palcami i zebrał w sobie na tyle dużo odwagi, by w końcu wysiąść i ruszyć w stronę wejścia do szpitala. Nogi miał jak z waty i nie wiedział, czy drżał bo było mu cholernie źle, czy dlatego, że tak bardzo nie chciał tu być i spotykać się z Octavią. Dzień, który w jego głowie był niejasnym wyobrażeniem, które spychał w najciemniejsze czeluści swojego umysłu w końcu go doścignął.

Wszedł do środka stając przy wysokim kontuarze recepcji. Obojętnym, kompletnie wypranym z emocji głosem wydukał imię i nazwisko pacjentki i powód swojej wizyty poza godzinami odwiedzin. Po kilku minutach sprawdzania czegoś w systemie pielęgniarka podała mu numer sali, w której znajdowała się Blanchard. Do ostatniej sekundy liczył, że z jakiś powodów nie będzie mógł tu być i każą mu zawrócić na pięcie i więcej nie wracać. 

Kurwa. Kurwa. Kurwa…

Powtarzał cicho pod nosem, gdy winda wiozła go na wskazane piętro.

— Ja pierdole. — mruknął sam do siebie, gdy winda poinformowała go, że dojechał na miejsce i czas ruszyć się z miejsca i wysiąść. Jackson niespiesznie szedł korytarzem jakby jego nogi utykały w mule. W końcu dotarł pod salę, która mu podano. Stał z boku ledwo wychylając się i zerkając przez szybę.

Kolejne kurwa. Kolejny głęboki oddech. Powietrze wypuszczone z płuc z głośnym świstem. Zrobiło mu się słabo i jeszcze gorzej, kac uderzył w niego ze zdwojoną siłą, a ciało odmówiło posłuszeństwa, by pójść dalej. Na łóżku widział Octavię, wyglądała na zmęczoną, ale jego uwagę bardziej przykuło małe zawiniątko w jej ramionach. Poczuł jak fala mdłości ściska mu żołądek. Niewiele myśląc rzucił się szybkim krokiem w stronę toalet i zawisł nad jednym z nich. Wypluł z siebie całą wczorajszą noc i wszystkie wnętrzności jakie posiadał. Mimo wszystko wolał ślęczeć nad klozetem niż wejść do sali, na której leżała Octavia. Całą wieczność później podniósł się z kafelek. Opłukał twarz zimną wodą i wrócił na korytarz stając pod oknem, spoglądając prosto na Blanchard i swoją… nie to nie chciało przejść mu nawet przez myśl. Wsunął dłonie do kieszeni spodni i zwinął je w pięści. Jego twarz była blada, nie wyrażała za wiele emocji. Gdzieś w jasnych tęczówkach czaił się strach, niechęć i zmęczenie. Jego największy koszmar w końcu się pojawił i miał zamiar go dopaść, przemielić i wypluć. 

Eva pojawiła się praktycznie znikąd, stając tuż obok Jacksona. Długo milczała, wpatrując się tak samo jak blondyn w Octavię, która ponownie trzymała dziecko w ramionach. W końcu, odwróciła głowę w stronę blondyna, chcąc coś powiedzieć, ale tak naprawdę nie wiedziała co. Co miała powiedzieć? Przecież to było ich życie, ich związek i ich problemy. Mogła jedynie im doradzić, nic więcej.

— Chociaż ją zobacz — kobieta w końcu się odezwała, zostawiając Jacksona Howarda samego na szpitalnym korytarzu. Weszła do pokoju, informując Octavię, że Jack jest na miejscu.

Brunetka odwróciła głowę w stronę, gdzie stał blondyn. Wiedziała, że nie chciał tu być, była też zła na swoją matkę, że go tu ściągnęła. Po co Eva zmuszała go do czegoś, czego nie chciał robić?

— Nie chce go widzieć — Octavia ponownie całą swoją uwagę skupiła na Ayli, która spała wtulona w nią. Obie zdecydowanie były zmęczone i nie potrzebowały dodatkowych stresów.

— Możesz mu przekazać, że może wracać do domu i o nas zapomnieć. Niech idzie, jego dziewczynki do pieprzenia pewnie czekają z niecierpliwością — rzuciła złośliwie, po czym oparła głowę o miękką poduszkę, przymykając oczy. Jedyne, o czym teraz marzyła, to zasnąć na długie godziny. Miała nadzieję, że Jack w końcu sobie pójdzie, a ona w spokoju będzie mogła zregenerować siły i nie będzie musiała się nim przejmować. Każdy inny pewnie na jego miejscu by wszedł, a nie stał na korytarzu i bał się własnego dziecka.

Na krótką chwilę jego i Octavii spojrzenia skrzyżowały się, czuł i z łatwością mógł spostrzec, że dziewczyna go nie chciała widzieć. Nie potrzebowała go, już nie. Sam nie wiedział, czy czuł w związku z tym ulgę, czy może też złość, którą tłumił w zalążku. Octavia nie był dłużej kimś kogo mógł naginać do swojej woli. Widział to w jej ciemnych tęczówkach, coś się dzisiaj zmieniło. Dla niej, bo nie dla niego. Jackson wciąż nie chciał bawić się w dom, nie chciał brać w tym czynnego udziału. Jakkolwiek mocno nie chciał, być kimś na kształt własnych rodziców, nie potrafił zachowywać się inaczej. Nie chciał. Miał dopiero dwadzieścia cztery lata, całe życie przed sobą. Wizja pieluch nie była jego częścią.

Wszedł do środka przestronnej sali, którą równie dobrze byłoby można pomylić z hotelowym pokojem. Znajdowało się tu wszystko co mogło umilić pobyt w placówce. Pieniądze pozwalały na wiele, między innymi na bycie uprzywilejowanym.

— Cześć. — mruknął cicho stając przy łóżku. Spoglądał na brunetkę i małą śpiącą w jej ramionach. Dłonie wciąż miał wsunięte w kieszenie spodni, wciąż zaciskał mocno palce. — Jak się czujecie? — zapytał nieco zmieszany. Nie wiedział co mógłby powiedzieć, co było właściwe w tej sytuacji, a czego powinien unikać jak ognia. — To sporo… sporo przed terminem. — dodał. Czuł się jak kosmita, który został wyrwany ze swojego świata i nagle znalazł się na obcej planecie zwanej życie. Co on tutaj tak właściwie robił? Nie miał zamiaru przepraszać. Nie miał zamiaru zapewniać jej, że wszystko będzie w porządku, a on wreszcie, magicznie dorósł do roli ojca. Uparcie wpatrywał się w twarz Octavii obawiając się tego bardziej niewinnego i mniej pochmurnego spojrzenia.

Octavia przez bardzo długą chwilę nic nie mówiła. Ostatni czas pokazał, że ona i Jackson w ogóle nie potrafią się dogadać. Że mają dwa różne, kompletnie inne wyobrażenia życia. Oboje ruszyli w kompletnie dwóch różnych kierunkach, nie patrząc za siebie. Jack zrobił to, co potrafił i znał najlepiej – rzucił się w wir imprez, byleby tylko nie myśleć. Ona skupiła się na tym, co właśnie nastało – rodzicielstwie.

— Cześć — odpowiedziała w końcu, zachrypniętym głosem. Czuła wielką gulę w gardle, ale przełknęła ją i spojrzała na Jacksona. Spojrzała na niego twardo, nie chcąc znów pokazywać, jak jego obecność na nią wpływa.

— Jest dobrze. Urodziła się w takim terminie, że wszystko jest w porządku. Nadgoni szybko te kilka tygodni. Chyba bardzo jej się spieszyło na świat — wyjaśniła, po czym poprawiła się nieco na łóżku. Ayla cicho zapłakała, Octavia odruchowo zaczęła ją uspokajać.

— Chodź, Jack. Ona nie gryzie — Octavia w końcu znów spojrzała na blondyna, mając nadzieję, że przełamie obawy i podejdzie bliżej, żeby zobaczyć swoją córkę. Przecież wiecznie nie mógł uciekać i chować głowy w piasek.

— Nie zmuszam, ale jeśli chcesz, to możesz ją potrzymać — dodała po chwili z uśmiechając się lekko. To nie był odpowiedni moment na kłótnie i wyrzucanie sobie nawzajem wszystkich żali. Oboje musieli przywyknąć do świadomości, że na świecie jest ich wspólne dziecko.

Jackson skinął głową. Mógł je ignorować, udawać, że obie z Octavią nie istnieją. Przeszło mu to wielokrotnie przez myśl, ale ostatecznie chyba nie potrafiłby później spojrzeć w lustro. Nachylił się nieco ku Octavii i ostrożnie przejął Aylę z jej rąk w swoje ramiona. Miał wrażenie jakby trzymał coś niesamowicie kruchego, jakby mógł ją pokruszyć najmniejszym gestem. Była taka mała… Przyglądał się twarzy dziewczynki. Z zaróżowionymi policzkami i kilkoma ciemnymi włoskami na krzyż wyglądała jak mini wersja Blanchard. Przesunął ostrożnie palcem po jej małym nosie i policzku. Mimo wszystko nie poczuł nagle jakiejś niesamowitej więzi z dzieckiem, nie trafił go żaden grom z jasnego nieba. Oddał Aylę z powrotem Octavii.

— Skoro wszystko z wami w porządku, nie będę przeszkadzał. Powinnaś odpocząć. — stwierdził odsuwając się nieco od łóżka, by ostatecznie zawrócić do wyjścia. Co miał innego zrobić? Usiąść, złapać ją za dłoń i udawać, że go to cieszy? Że nic takiego nie zrobił? Musiał to wszystko przetrawić, sam.

Octavia z uwagą spoglądała, jak Jackson bierze na ręce ich córkę i przez chwilę przygląda jej się z uwagą. Nie sądziła, że to sprawi, że wszystko nagle się zmieni, a on cokolwiek zrozumie. Ucieszyła się jedynie, że nie uciekł i po prostu został na te kilka krótkich chwil. Kiedy powiedział, że będzie się zbierał, Blanchard nie zatrzymywała go, wiedząc, że to nie ma sensu, a on sam musi wszystko poukładać sobie w głowie i pogodzić się z zaistniałą sytuacją. Pożegnała go, odprowadzając wzrokiem do drzwi, a kiedy zniknął za nimi, odetchnęła ciężko.

— I co teraz ? — usłyszała głos swojej matki, która siedziała w wygodnym, skórzanym fotelu przy oknie. Spoglądała na Octavię, która ponownie trzymała w ramionach Aylę.

— Teraz mamo, to ja się prześpię. A potem pomyślę, co dalej — odparła spokojnie brunetka, kładąc głowę na poduszce.

— Weźmiesz ją? Naprawdę, jestem zmęczona — odparła, przekazując matce dziecko. Kobieta z ochotą przyjęła w swe ramiona wnuczkę, ponownie zasiadając w fotelu. Co jakiś czas spoglądała na Octavię.

— Jakoś to będzie — nim Octavia zapadła w sen, wypowiedziała ów zdanie. Jakoś to będzie. Poradzi sobie, bo nie ma innego wyboru.

***

Post sponsoruje Lauv "Never Not". Wszystkim tym, którzy przebrnęli przez cały post, dziękujemy za poświęcony czas <3 Trzymajcie się cieplutko! 

You don't own me

Octavia Blanchard

właściwie Octavia Madeleine Blanchard| urodzona 28 października 2002 roku | studentka prawa na Uniwersytecie Columbia | apartament na Upper Eaast Side| mama małej Ayli | od dziecka choruje na cukrzycę typu pierwszego |   powiązania | instagram |

Czuje, jak świat pędzi przed siebie, a ona stoi w miejscu, jakby utknęła. Spogląda z obawa przed siebie, bojąc się zrobić krok. Jednak,w końcu łapie w płuca solidny haust powietrza i idzie przed siebie. Ma plany, ma marzenia, ma cele do zrealizowania. I choć życie nieco się skomplikowało, Octavia nie poddała się, tylko to, co sobie wyznaczyła, nieco zmodyfikowała, uwzględniając w tym wszystkim mała istotkę imieniem Ayla.  Kiedyś była inna, może nieco bardziej porywcza i spontaniczna. Ten rozpędza który nabrała lata temu, nieco zwolniła. Dalej biegnie przed siebie, ale nie patrzy już tylko na to, aby tylko jej było dobrze.  Najbliżsi mówią, że jest niczym kot – chadza własnymi ścieżkami, czasami jak to każdy, popełniając błędy, z których wyciąga lekcję. Chłodno analizuje każdy krok, mocno stąpając po ziemi. Lubi stabilność, która napawa ją spokojem, choć niejednokrotnie pakuje się w relacje, które niczym trzęsienie ziemi, niszczą to wszystko co zbudowała. Jest dziecięco łatwowierna i zbyt szybko przywiązuje się do innych, oddając im całą siebie.  Ma to wszystko, czego zazdrości jej wielu. Urodę, która zwraca uwagę. Pieniądze, które pozwalają na realizację wszystkiego o czym zamarzy. Kochająca rodzinę, o którą tak trudno na Manhattanie. Przyjaciół, którzy są przy niej mimo wszystko. A jednak, ostatnimi czasy nie potrafi odnaleźć tak upragnionego szczęścia. Brakuje jej spokoju, który utraciła jakiś czas temu. Brakuje jej poczucia własnego ja, które ma wrażenie, że gdzieś zgubiła. Odbija się od ściany i błądzi jak we mgle, szukając namiastki tego, co kiedyś znała bardzo dobrze.

Na świat przyszła jako pierwsza, pięć minut później pojawił się jej brat bliźniak. Do dziesiątego roku życia dzieliła życie między Europą a Stanami, aż w końcu całą rodzina osiedlu w Nowym Jorku. Mimo wszystko, miasto to nie należy do jej ulubionych.  Jej ojcem jest Jacques Blanchard, prawnik francuskiego pochodzenia, który został okrzyknięty najlepszym prawnikiem wysoko postawionych nowojorczyków. Matką zaś jest Eva Blanchard, meksykańska projektantka mody. Mało kto wie, że rodzina od strony matki para się brudnymi interesami, które są skrzętnie ukryte pod legalnie prowadzonymi interesami w Stanach i za granicą.  Octavia Blanchard może pochwalić się licznymi talentami, o których nie mówi zbyt głośno. Pisze piosenki i gra na gitarze, ale niewielu mogło usłyszeć jej teksty. Maluje obrazy pod pseudonimem, oraz sprzedaje je ostatnio coraz częściej z pokaźnym zyskiem. Ma smykałkę do interesów, chcąc w przyszłości założyć własną firmę. Momentami jest aż nazbyt ambitna, i zakłada sobie zbyt wiele celów do osiągnięcia, choć uporu nie można jej odmówić, bo jak już sobie coś postanowi, brnie przed siebie nie bacząc na konsekwencje.  W sieci dzieli się swoim życiem na tyle, na ile uważa za słuszne, bo mimo wszystko prywatność jest dla niej ważna, szczególnie od momentu, kiedy pojawiła się jej córka. Nie usłyszysz więc o Perfect O dużo plotek, a jeśli już to na pewno będziesz się zastanawiał ile w tym wszystkim prawdy.

Hej, witam się po dłuższej przerwie od blogów. Mam nadzieję, że Octavia przypadnie wam do gustu. Szukamy dla niej wszystkiego - prawdziwych przyjaźni, fałszywych również. Relacji love-hate,  Zapraszamy do kontaktu na maila: pandaczerwona0@gmail.com

Karta postaci: [1] [2] [3]

You don't own me

Octavia Blanchard

właściwie Octavia Madeleine Blanchard| urodzona 28 października 2002 roku | studentka prawa na Uniwersytecie Columbia | apartament na Upper Eaast Side| mama małej Ayli | od dziecka choruje na cukrzycę typu pierwszego |   powiązania | instagram |

Czuje, jak świat pędzi przed siebie, a ona stoi w miejscu, jakby utknęła. Spogląda z obawa przed siebie, bojąc się zrobić krok. Jednak,w końcu łapie w płuca solidny haust powietrza i idzie przed siebie. Ma plany, ma marzenia, ma cele do zrealizowania. I choć życie nieco się skomplikowało, Octavia nie poddała się, tylko to, co sobie wyznaczyła, nieco zmodyfikowała, uwzględniając w tym wszystkim mała istotkę imieniem Ayla.  Kiedyś była inna, może nieco bardziej porywcza i spontaniczna. Ten rozpędza który nabrała lata temu, nieco zwolniła. Dalej biegnie przed siebie, ale nie patrzy już tylko na to, aby tylko jej było dobrze.  Najbliżsi mówią, że jest niczym kot – chadza własnymi ścieżkami, czasami jak to każdy, popełniając błędy, z których wyciąga lekcję. Chłodno analizuje każdy krok, mocno stąpając po ziemi. Lubi stabilność, która napawa ją spokojem, choć niejednokrotnie pakuje się w relacje, które niczym trzęsienie ziemi, niszczą to wszystko co zbudowała. Jest dziecięco łatwowierna i zbyt szybko przywiązuje się do innych, oddając im całą siebie.  Ma to wszystko, czego zazdrości jej wielu. Urodę, która zwraca uwagę. Pieniądze, które pozwalają na realizację wszystkiego o czym zamarzy. Kochająca rodzinę, o którą tak trudno na Manhattanie. Przyjaciół, którzy są przy niej mimo wszystko. A jednak, ostatnimi czasy nie potrafi odnaleźć tak upragnionego szczęścia. Brakuje jej spokoju, który utraciła jakiś czas temu. Brakuje jej poczucia własnego ja, które ma wrażenie, że gdzieś zgubiła. Odbija się od ściany i błądzi jak we mgle, szukając namiastki tego, co kiedyś znała bardzo dobrze.

Na świat przyszła jako pierwsza, pięć minut później pojawił się jej brat bliźniak. Do dziesiątego roku życia dzieliła życie między Europą a Stanami, aż w końcu całą rodzina osiedlu w Nowym Jorku. Mimo wszystko, miasto to nie należy do jej ulubionych.  Jej ojcem jest Jacques Blanchard, prawnik francuskiego pochodzenia, który został okrzyknięty najlepszym prawnikiem wysoko postawionych nowojorczyków. Matką zaś jest Eva Blanchard, meksykańska projektantka mody. Mało kto wie, że rodzina od strony matki para się brudnymi interesami, które są skrzętnie ukryte pod legalnie prowadzonymi interesami w Stanach i za granicą.  Octavia Blanchard może pochwalić się licznymi talentami, o których nie mówi zbyt głośno. Pisze piosenki i gra na gitarze, ale niewielu mogło usłyszeć jej teksty. Maluje obrazy pod pseudonimem, oraz sprzedaje je ostatnio coraz częściej z pokaźnym zyskiem. Ma smykałkę do interesów, chcąc w przyszłości założyć własną firmę. Momentami jest aż nazbyt ambitna, i zakłada sobie zbyt wiele celów do osiągnięcia, choć uporu nie można jej odmówić, bo jak już sobie coś postanowi, brnie przed siebie nie bacząc na konsekwencje.  W sieci dzieli się swoim życiem na tyle, na ile uważa za słuszne, bo mimo wszystko prywatność jest dla niej ważna, szczególnie od momentu, kiedy pojawiła się jej córka. Nie usłyszysz więc o Perfect O dużo plotek, a jeśli już to na pewno będziesz się zastanawiał ile w tym wszystkim prawdy.

Hej, witam się po dłuższej przerwie od blogów. Mam nadzieję, że Octavia przypadnie wam do gustu. Szukamy dla niej wszystkiego - prawdziwych przyjaźni, fałszywych również. Relacji love-hate,  Zapraszamy do kontaktu na maila: pandaczerwona0@gmail.com

Karta postaci: [1] [2]

Come back home

Octavia Madeleine Blanchard

urodzona 28 października 2002 roku | studia o kierunku prawniczym na Uniwersytecie Columbia | apartament na Upper East Side, ale blisko rodziców by mogli mieć na nią oko| od dziecka choruje na cukrzycę typu pierwszego |   powiązania | instagram | 

Świat powitała jako pierwsza, wydając z siebie głośny krzyk. Niecałe pięć minut później pojawił się jej brat bliźniak, zdecydowanie spokojniejszy od swojej siostry. Jest córką Jacka Blancharda, prawnika francuskiego pochodzenia, który niejednokrotnie został okrzyknięty najlepszym prawnikiem wysoko postawionych nowojorczyków, oraz jego żony - Evy Blanchard, która jest rozchwytywaną projektantką ubrań. Nigdy nie mogła narzekać na brak czegokolwiek, pieniądze rodziców zapewniały i nadal zapewniają wszystko, czego tylko zapragnie. Wychowała się między Stanami Zjednoczonymi a Francją, dopiero kiedy skończyła dziesięć lat, jej rodzina na stałe osiadła w Nowym Jorku, zajmując jeden z apartamentów na Piątej alei. Od zawsze uczęszczała do najlepszych szkół oraz na liczne zajęcia pozalekcyjne, które rozwijały jej pasje. Każdą szkołę kończyła z najlepszymi wynikami, rokrocznie będąc nagradzaną za swoje naukowe osiągnięcia. Dzisiaj jest studentką prawa na Uniwersytecie Columbia, z ambitnymi planami przejęcia kiedyś rodzinnej kancelarii oraz osiągnięcia takich samych, a może i nawet większych sukcesów jak jej ojciec.

Charakter Octavii ciężko określić, bo lubi być ona jednostką indywidualną, która rzadko kiedy słucha rad innych. Działa instynktownie, zazwyczaj nie wychodząc na tym źle. Mówią, że jest jak kot, który chadza własnymi ścieżkami. Lubi stabilność w życiu, choć nierzadko pakuje się w relacje, które tą stabilność jej burzą Stąpa twardo po ziemi, choć zdarza jej się wybrać krótszą ścieżkę prowadzącą do celu. Lubi walczyć o swoje racje, a wygrana jest dla niej bardzo ważna. Dość mocno przywiązuje się do osób, oddając im praktycznie całą siebie. Mimo, że wydaje się być osobą rozsądną, jest w niej dziecięca łatwowierność, która niejednokrotnie została wykorzystana przez innych. Lubi francuskie filmy romantyczne, dobre, musujące wino i mentolowe papierosy. W wolnych chwilach przesiaduje w ulubionej kawiarni w Central Parku, czytając wszystko, co tylko wyda jej się interesujące. Gra na gitarze i czasami pisze piosenki, które chowa na dnie szuflady, by nikt ich nie znalazł. Gdy w jej życiu wszystko zaczyna się walić, najczęściej ucieka bez słowa do rodzinnej posiadłości w Hamptons, by uciszyć myśli i znaleźć jakieś inne wyjście z trudnej sytuacji. Uwielbia noce, rozgwieżdżone niebo i w sumie ten Nowy Jork, który czasami tak bardzo daje jej się we znaki.

Hej, witam się po dłuższej przerwie od blogów. Mam nadzieję, że Octavia przypadnie wam do gustu. Szukamy dla niej wszystkiego - prawdziwych przyjaźni, fałszywych również. Relacji love-hate,  Zapraszamy do kontaktu na maila: pandaczerwona0@gmail.com

Karta postaci: [1]

Come back home

Octavia Madeleine Blanchard

urodzona 28 października 2002 roku | studia o kierunku prawniczym na Uniwersytecie Columbia | apartament na Upper East Side, ale blisko rodziców by mogli mieć na nią oko| od dziecka choruje na cukrzycę typu pierwszego |   powiązania | instagram | 

Świat powitała jako pierwsza, wydając z siebie głośny krzyk. Niecałe pięć minut później pojawił się jej brat bliźniak, zdecydowanie spokojniejszy od swojej siostry. Jest córką Jacka Blancharda, prawnika francuskiego pochodzenia, który niejednokrotnie został okrzyknięty najlepszym prawnikiem wysoko postawionych nowojorczyków, oraz jego żony - Evy Blanchard, która jest rozchwytywaną projektantką ubrań. Nigdy nie mogła narzekać na brak czegokolwiek, pieniądze rodziców zapewniały i nadal zapewniają wszystko, czego tylko zapragnie. Wychowała się między Stanami Zjednoczonymi a Francją, dopiero kiedy skończyła dziesięć lat, jej rodzina na stałe osiadła w Nowym Jorku, zajmując jeden z apartamentów na Piątej alei. Od zawsze uczęszczała do najlepszych szkół oraz na liczne zajęcia pozalekcyjne, które rozwijały jej pasje. Każdą szkołę kończyła z najlepszymi wynikami, rokrocznie będąc nagradzaną za swoje naukowe osiągnięcia. Dzisiaj jest studentką prawa na Uniwersytecie Columbia, z ambitnymi planami przejęcia kiedyś rodzinnej kancelarii oraz osiągnięcia takich samych, a może i nawet większych sukcesów jak jej ojciec.

Charakter Octavii ciężko określić, bo lubi być ona jednostką indywidualną, która rzadko kiedy słucha rad innych. Działa instynktownie, zazwyczaj nie wychodząc na tym źle. Mówią, że jest jak kot, który chadza własnymi ścieżkami. Lubi stabilność w życiu, choć nierzadko pakuje się w relacje, które tą stabilność jej burzą Stąpa twardo po ziemi, choć zdarza jej się wybrać krótszą ścieżkę prowadzącą do celu. Lubi walczyć o swoje racje, a wygrana jest dla niej bardzo ważna. Dość mocno przywiązuje się do osób, oddając im praktycznie całą siebie. Mimo, że wydaje się być osobą rozsądną, jest w niej dziecięca łatwowierność, która niejednokrotnie została wykorzystana przez innych. Lubi francuskie filmy romantyczne, dobre, musujące wino i mentolowe papierosy. W wolnych chwilach przesiaduje w ulubionej kawiarni w Central Parku, czytając wszystko, co tylko wyda jej się interesujące. Gra na gitarze i czasami pisze piosenki, które chowa na dnie szuflady, by nikt ich nie znalazł. Gdy w jej życiu wszystko zaczyna się walić, najczęściej ucieka bez słowa do rodzinnej posiadłości w Hamptons, by uciszyć myśli i znaleźć jakieś inne wyjście z trudnej sytuacji. Uwielbia noce, rozgwieżdżone niebo i w sumie ten Nowy Jork, który czasami tak bardzo daje jej się we znaki.

Hej, witam się po dłuższej przerwie od blogów. Mam nadzieję, że Octavia przypadnie wam do gustu. Szukamy dla niej wszystkiego - prawdziwych przyjaźni, fałszywych również. Relacji love-hate,  Zapraszamy do kontaktu na maila: pandaczerwona0@gmail.com