AURORA RATCHFORD
2002, Nowy Jork — zdiagnozowana i leczona choroba Gauchera — miejscowe bielactwo — studentka medycyny — dodatkowy sta偶 w szpitalu — wynajmowany pok贸j u wujka, zagracony przez kupowane w antykwariacie ksi膮偶ki, maszyn臋 do szycia i hodowl臋 kaktus贸w — dwie prace dorywcze: stacja paliw i hotel — interesuje si臋 garncarstwem i zio艂olecznictwem — w艂a艣cicielka dw贸ch czarnych kocur贸w: sycz膮cy Lucyfer i gryz膮cy Douche — powi膮zania
Zawsze by艂o w niej wi臋cej empatii ni偶 ktokolwiek m贸g艂by znie艣膰, dlatego tak 艣wietnie Ci臋 rozumie; rozumie Twoje problemy i smutek, z艂o艣膰 i rozgoryczenie, rozumie to wszystko i bierze do siebie cz臋艣膰 tego chaosu, w kt贸ry wpad艂e艣, przeganiaj膮c czarne, ci臋偶kie chmury.
Jest w niej troch臋 s艂o艅ca, tego pierwszego, wiosennego, najpi臋kniejszego, tego, kt贸re budzi do 偶ycia ca艂y 艣wiat, bez kt贸rego wszystko pozosta艂oby w niemej agonii. Jest w niej czu艂o艣膰 i oddanie, potrzeba bycia blisko os贸b najbardziej cierpi膮cych, samotnych, porzuconych. Jest w niej delikatno艣膰 i niewinno艣膰, bezwarunkowe zaanga偶owanie we wszystko. I mo偶e w艂a艣nie dlatego tak naturalnie i dobrze czuje si臋, przebywaj膮c z chorymi. Nie jest jedynie przysz艂膮 pani膮 doktor z dyplomem, bo troszczy si臋 o Ciebie tak samo mocno i czule jak oddana c贸rka, ciotka lub kuzynka. Nie b臋dzie Ci臋 jednak ocenia膰, a stanie si臋 Twoim przyjacielem i nawet nie musisz si臋 martwi膰 o towarzystwo, gdy b臋dziesz musia艂 przele偶e膰 dob臋 w szpitalnym 艂贸偶ku, bo ona zawsze jest gdzie艣 obok.O swojej chorobie nie my艣li wcale, b臋d膮c zbyt zaanga偶owan膮 w 偶ycie; wsz臋dzie jej pe艂no, kr臋ci si臋 wok贸艂, rozdaj膮c wszystkim u艣miechy. Pomo偶e, obrzuci Ci臋 ciep艂ymi, rozs膮dnymi s艂owami, a za jaki艣 czas zapyta, czy u Ciebie wszystko w porz膮dku.Wci膮偶 biegnie przed siebie, czytaj膮c, pracuj膮c, gotuj膮c i uczy si臋 po nocach, stawiaj膮c si臋 wcze艣nie rano w szpitalu i robi dla wszystkich kaw臋, pami臋taj膮c dok艂adnie, kto jak膮 pije i ile cukru sypie.Ludzie j膮 lubi膮 i obserwuj膮 jej bieg przez 偶ycie; wci膮偶 tak samo rozczochrana, troch臋 zm臋czona, ale bezgranicznie zaanga偶owana we wszystko, czego si臋 dotknie.
Jest w niej troch臋 s艂o艅ca, tego pierwszego, wiosennego, najpi臋kniejszego, tego, kt贸re budzi do 偶ycia ca艂y 艣wiat, bez kt贸rego wszystko pozosta艂oby w niemej agonii. Jest w niej czu艂o艣膰 i oddanie, potrzeba bycia blisko os贸b najbardziej cierpi膮cych, samotnych, porzuconych. Jest w niej delikatno艣膰 i niewinno艣膰, bezwarunkowe zaanga偶owanie we wszystko. I mo偶e w艂a艣nie dlatego tak naturalnie i dobrze czuje si臋, przebywaj膮c z chorymi. Nie jest jedynie przysz艂膮 pani膮 doktor z dyplomem, bo troszczy si臋 o Ciebie tak samo mocno i czule jak oddana c贸rka, ciotka lub kuzynka. Nie b臋dzie Ci臋 jednak ocenia膰, a stanie si臋 Twoim przyjacielem i nawet nie musisz si臋 martwi膰 o towarzystwo, gdy b臋dziesz musia艂 przele偶e膰 dob臋 w szpitalnym 艂贸偶ku, bo ona zawsze jest gdzie艣 obok.O swojej chorobie nie my艣li wcale, b臋d膮c zbyt zaanga偶owan膮 w 偶ycie; wsz臋dzie jej pe艂no, kr臋ci si臋 wok贸艂, rozdaj膮c wszystkim u艣miechy. Pomo偶e, obrzuci Ci臋 ciep艂ymi, rozs膮dnymi s艂owami, a za jaki艣 czas zapyta, czy u Ciebie wszystko w porz膮dku.Wci膮偶 biegnie przed siebie, czytaj膮c, pracuj膮c, gotuj膮c i uczy si臋 po nocach, stawiaj膮c si臋 wcze艣nie rano w szpitalu i robi dla wszystkich kaw臋, pami臋taj膮c dok艂adnie, kto jak膮 pije i ile cukru sypie.Ludzie j膮 lubi膮 i obserwuj膮 jej bieg przez 偶ycie; wci膮偶 tak samo rozczochrana, troch臋 zm臋czona, ale bezgranicznie zaanga偶owana we wszystko, czego si臋 dotknie.
fc: Tia JonssonCze艣膰!Aurora mia艂a ju偶 swoje pi臋膰 minut na innym blogu, ale mam do niej niesamowit膮 s艂abo艣膰, wi臋c postanowi艂am wcisn膮膰 j膮 tutaj :D Jak pewnie si臋 domy艣lacie, Aurora to typ s艂oneczka, kt贸re zawsze pomo偶e i znajdzie odpowiednie s艂owa, aby kogo艣 pocieszy膰, a co za tym idzie, polecamy si臋!


