Pani Malibu maluje sobie usta drapieżnym bordo

MARIE WALL

13 X 2004, Marilyn Josephine Wallander, uczennica ostatniej klasy LaGuardia High School na wydziale wokalnym, przyszła studentka Juilliard School, jedynaczka, ukochana córeczka właściciela kancelarii adwokackiej Wilmar&Wall, Tannera Walla i słynnej pianistki, Brittany Hallowell, wnuczka byłego polityka, Kurta Hallowella, dwupoziomowy apartament w centrum, zagraniczne wakacje, tajemnicze listy, wielka obsesja na punkcie tego chłopaka

▲ ▽ ▼ △

Pierwszy raz jest wstrząsem, maniakalnym chłonięciem barw i kolorów, sposobu, w jaki odgarnia zabłąkane kosmyki włosów z czoła, intensywnym przewiercaniem jego duszy na wylot. Pierwszy raz zapada jej w pamięć tak głęboko, jakby został wypalony na dnie jej serca, w samym środku mózgu. Pierwszy raz wżera się dogłębnie w najwrażliwszą część ja, zostawia ślad trwały, bolesny i rozkosznie słodki, jak blizna, po której można czasem przejechać palcem, żeby sobie przypomnieć. Pierwszy raz jest niepowtarzalny, inny od wszystkich, których jeszcze kiedykolwiek może doświadczyć, jest przesyceniem i nienasyceniem jednocześnie, wyostrzeniem wszystkich konturów, szarpaniem w dole brzucha, pożądaniem, żalem, tęsknotą.
Pierwszy mail jest próbą, po części żartem, po części ciekawością, jak to w ogóle jest?, odpowiedzią na nieprzemyślane pytania. Pierwszy mail przynosi ze sobą zapach wolności, niekontrolowany chichot wzbierający w gardle, smak zakazanego owocu. Pierwszy list jest krokiem naprzód, plamą krwi na koszuli, pierwszy list zakrawa o morderstwo poczucia bezpieczeństwa – ale ona czuje się słodko, błogo, bezkarnie, grzecznie i grzesznie zarazem.

Marie Wall wzrasta w przekonaniu, że jest jej pisany sukces na każdej płaszczyźnie. Marie Wall jest stuprocentową córeczką tatusia, który wróży jej wielką przyszłość. Marie Wall, jej złote włosy i długie rzęsy, jej bezbronne oczy i delikatne uśmiechy. Marie Wall nie wygląda na osiemnaście lat. Marie Wall ma niewinną twarz, pełną łagodności i sporo na sumieniu. Marie Wall jest bogatą dziewczynką z dobrego domu, a takich dziewczynek nie sposób podejrzewać o najgorsze. Marie Wall nosi drogie ubrania i marzy o tym, co niedostępne. Marie Wall nie ma przyjaciół, raczej znajomych, których trzyma przed niewidzialną granicą, za którą chowa wszystko, co cenne.

Drogi Karlu,
chciałam Ci tylko powiedzieć, że nie mogę przestać o Tobie myśleć. Odkąd Cię zobaczyłam (a był to wtorek i siedziałeś wtedy w kawiarni) – zamyślony i samotny, wyglądałeś tak, jakbyś za towarzystwo miał jedynie promień słońca, który zaplątał się w Twoich włosach – stale mam w głowie tę scenę. Kiedy zamykam oczy, obraz robi się jakby jaśniejszy i wyraźniejszy. Nic nie pomaga. Kompletnie nic.
Powoli zdaję sobie sprawę, że to wszystko – maile i listy – przestaje mi już wystarczać. Chcę Cię poznać, tak żywego jak w tamtej kawiarni, poczuć ciepło Twojej dłoni i szybki puls krwi w żyłach, przeczesać palcami jedwab Twoich włosów. Chcę mieć Cię dla siebie, mieć Cię na wyłączność, dzielić z Tobą najskrytsze sekrety, i nie dzielić się Tobą z nikim. Często o tym myślę. Często myślę o Tobie.
Drogi Karlu,
chciałam Ci tylko powiedzieć, że nie mogę przestać o Tobie myśleć.

Szukamy najlepszego "przyjaciela" (dowolnej płci); wiecie, gdzie mnie znaleźć.
jestem.schizofreniczka@gmail.com

Chcąc widzieć, oczy zaciskam boleśnie

KARL WILMAR

3 XII 2005, Karl Theodore Wilmar, uczeń jedenastej klasy liceum z zadatkami na projektanta mody lub fotografa, starszy z bliźniąt, syn Mirandy Swann-Wilmar, projektantki ekskluzywnej bielizny i właściciela kancelarii adwokackiej Wilmar&Wall, Jasona Wilmara, apartament w centrum miasta, dwa domy letniskowe (jeden na karaibskiej wyspie Saba, drugi na amerykańskiej wyspie Padre)

▲ ▽ ▼ △

Pierwszy mail jest żartem, jakby kpiną z jego niezainteresowania mediami, kroplą w morzu dziwacznych sytuacji, które już go w życiu spotkały, i które jeszcze mogą go spotkać. Pierwszego maila traktuje z właściwym sobie dystansem, kwituje wzruszeniem ramion i przewróceniem oczami, i zapomina – również o tym, że pierwszy mail często jest zapowiedzią drugiego. I kiedy przychodzi ten drugi, po nim ten trzeci, dziesiąty, trzydziesty; za każdym razem ręce drżą mu bardziej, serce wali mu mocniej, szybciej, jakby miało wyskoczyć z piersi, jakby przebiegł maraton, wspiął się tak wysoko, że oddycha już tylko rozrzedzonym powietrzem. Jest ich coraz więcej, jego jakby mniej, i czasem mu się wydaje, że zniknie, roztopi się, spłynie do ścieków i w końcu będzie mógł przestać się bać. Jest nerwowy i znerwicowany, często upuszcza rzeczy i tłucze naczynia, i tylko siostra podejrzewa, że coś jest nie tak, chociaż jeszcze o niczym nie wie.
Po mailach zaczynają przychodzić listy. Po listach lęk rośnie, zagnieżdża się na dobre gdzieś w okolicach żołądka, rozrasta się. Tak mu dobrze. Tak mu wygodnie. A potem Karl Wilmar ją widzi, tonie w jej oczach i lęk znika.

Karl Wilmar śmieje się często, a przy tym bardzo łagodnie, uśmiecha się całym sobą, czasem bardziej szczerze, a czasem mniej. Karl Wilmar ma czarne oczy, miłe i przyjazne, wyrozumiałe spojrzenie i duże poczucie humoru. Karl Wilmar trochę pasuje do chłopców ze swojej szkoły. Karl Wilmar jest szczupły, twardy, o długich palcach pianisty i wiecznie opadających na oczy ciemnych włosach. Karl Wilmar rzadko przeklina i rzadko się złości, Karl Wilmar pije czarną kawę, szyje ubrania dla siostry i dla siebie, i pisze wiersze, które chowa pod poduszką.
Karl Wilmar jest całym światem swojej matki, ale centrum świata Karla Wilmara znajduje się w innym miejscu.

CHILD ALERT!
Pięcioletnia Mia Baines zniknęła wczoraj około godziny 19:45 z kanadyjskiej miejscowości Haines Junction. Świadkowie twierdzą, że widzieli kobietę, kręcącą się po okolicy, która z pewnością nie jest mieszkanką miasteczka. Ich uwagę przykuł również czarny van z zagraniczną tablicą rejestracyjną, niestety nikomu nie udało się zapamiętać numerów.
Przypominamy, że to nie pierwsze zaginięcie dziecka w tej miejscowości. Szesnaście lat temu bez śladu zniknęły stąd niespełna roczne bliźnięta, których do tej pory nie odnaleziono. Miejscowa społeczność odmówiła komentarza.
Mia Baines ma 102 centymetry wzrostu i waży 15 kilogramów. Ma blond włosy i niebieskie oczy. W chwili zaginięcia była ubrana w różową puchową kurteczkę z futerkiem, różowe jeansy i czarne śniegowce. Ktokolwiek posiada informacje o miejscu pobytu dziewczynki, proszony jest o telefon na naszą gorącą linię alarmową.

Cześć po raz drugi! Karl to miły chłopiec, trochę inny od swojej siostry, a trochę do niej podobny, któremu przyda się w życiu trochę promieni słońca.
jestem.schizofreniczka@gmail.com

A ja nie zamierzam umrzeć. I nikt mnie nie zmusi

NOOR WILMAR

3 XII 2005, Noor Jennifer Wilmar, pseudonim: Cruella, uczennica jedenastej klasy liceum, darząca ogromnym zamiłowaniem sprawy kryminalne i mająca zadatki na kryminologa, młodsza z bliźniąt, córka Mirandy Swann-Wilmar, projektantki ekskluzywnej bielizny i właściciela kancelarii adwokackiej Wilmar&Wall, Jasona Wilmara, apartament w centrum miasta, dwa domy letniskowe (jeden na karaibskiej wyspie Saba, drugi na amerykańskiej wyspie Padre)

▲ ▽ ▼ △

Noc przyciąga ją jak światło ćmę, wabi neonami świateł i fajerwerkami kolorów, chwyta długimi palcami za kark. Nocą miasto jest inne, inni są ludzie i nawet ulice wyglądają jakby inaczej. Noc skrywa tajemnice, które chciałoby się odkryć, sekrety wypływają wraz z wydychanym powietrzem, czasem bawiąc, czasem mrożąc krew w żyłach. Nocą widać więcej, choć jednocześnie jakby mniej, noc można chłonąć, smakować i oglądać jak egzotyczne zwierzę, żyjące na swoich własnych zasadach.
Dzień razi ją w oczy jaskrawością barw, wyrazistością kształtów i przejrzystością. W dzień od twardości dowodów nie można odwrócić wzroku, nie można udać ślepoty, nie można ich zbagatelizować. Dni są plątaniną rytuałów, utartymi koleinami, z których nie sposób się wyrwać. Dniem niepodważalność i cała brzydota świata ukazana jest jak na dłoni. Dzień ją boli, krzywi, wykańcza. Za dnia czuje się mniej sobą, niż kiedykolwiek, za dnia wszyscy noszą maski, a nocą maski opadają, zrywając im skórę z twarzy; tak bardzo się z nimi zrośli, że już nie potrafią inaczej.

Noor Wilmar śmieje się cicho i trochę złośliwie, uśmiecha się raczej miło, czasem niepewnie, czasem rozdaje wymuszone uśmiechy. Noor Wilmar ma czarne oczy, duże i przenikliwe, ciekawskie spojrzenie i czarne poczucie humoru. Noor Wilmar nie pasuje do dziewczyn ze swojej szkoły. Noor Wilmar jest chuda, płaska, kanciasta; wydaje się, że jej dotyk boli, tyle w niej ostrych kości, tyle kłujących punktów. Noor Wilmar pali grube papierosy i klnie jak szewc, Noor Wilmar pije mleko z kawą, nakrywa głowę kołdrą i udaje, że nie istnieje.
Noor Wilmar jest zakochana w zwierzętach. Noor Wilmar jest odkochana w ludziach.

CHILD ALERT!
Pięcioletnia Mia Baines zniknęła wczoraj około godziny 19:45 z kanadyjskiej miejscowości Haines Junction. Świadkowie twierdzą, że widzieli kobietę, kręcącą się po okolicy, która z pewnością nie jest mieszkanką miasteczka. Ich uwagę przykuł również czarny van z zagraniczną tablicą rejestracyjną, niestety nikomu nie udało się zapamiętać numerów.
Przypominamy, że to nie pierwsze zaginięcie dziecka w tej miejscowości. Szesnaście lat temu bez śladu zniknęły stąd niespełna roczne bliźnięta, których do tej pory nie odnaleziono. Miejscowa społeczność odmówiła komentarza.
Mia Baines ma 102 centymetry wzrostu i waży 15 kilogramów. Ma blond włosy i niebieskie oczy. W chwili zaginięcia była ubrana w różową puchową kurteczkę z futerkiem, różowe jeansy i czarne śniegowce. Ktokolwiek posiada informacje o miejscu pobytu dziewczynki, proszony jest o telefon na naszą gorącą linię alarmową.

Szukamy kogoś, kto z nami upadnie i sięgnie dna, i razem z nami się z niego podniesie.
jestem.schizofreniczka@gmail.com