i thought betrayal was your favorite word -- no, no... cruelty. i always think that has a nobler ring to it

— Dziesięć milionów dolarów.

Dziewczyna westchnęła, spoglądając ze smutkiem w dół, w stronę nietkniętego, białego wina. Chwyciła za kieliszek delikatnie, a dłoń drżała jej, gdy kilka sekund potem upijała łyk alkoholu. Wzrokiem na powrót wróciła do kobiety na przeciwko niej, ale powoli, powolutku, spod lekko uniesionych brwi. Wystraszony, niewinny aniołek. Ten sam, który jeszcze rano głosem pełnym rozkoszy wykrzykiwał imię jej syna, długimi paznokciami zostawiając czerwone smugi na jego plecach.

— Myślałam, że się pani cieszy z naszego szczęścia...

Ależ oczywiście, że wiedziała, iż matka Alastaira jest niepocieszona faktem, że jej najstarszy syn, który miał odziedziczyć rodzinną spuściznę — jedna z gałęzi drzewa genealogicznego Astorów — zadaje się z kimś jej pokroju. Z córką Filipinki i szkockiego imigranta. Była świadoma, że choćby pani Astor miała stanąć na głowie, nie dopuści do ślubu ich dwojga... I to nie od dziś. Nawet nie od wczoraj. Nie od czasu zaręczyn. Wiedziała to na długo przed jego poznaniem. Oficjalnym, rzecz jasna.

Kobieta wpatrywała się w nią intensywnie i gdyby tylko wzrok mógł zabijać, Rose już dawno leżałaby wyciągnięta bez życia na restauracyjnym stoliku. Niestety, Beatrice, bo tak właśnie miała na imię matka Alastaira, mogła sobie pozwolić co najwyżej na cichutkie przekleństwa wypowiadane co jakiś czas pod nosem.

— Będę się bardzo cieszyć z waszego szczęścia, jak już ułożycie sobie życie osobno. Posłuchaj, Rosalie. Wiele można o mnie powiedzieć, ale nie to, że jestem głupia. Wiem, w co pogrywasz. 

— Nie wiem, o czym pani mówi, ja naprawdę...

— Milcz! — krzyknęła, układając gwałtownie dłonie na stoliku. Rose odskoczyła zszokowana do tyłu, a starsza kobieta od razu rozejrzała się z zawstydzeniem wokół. Fakt, że narobiła sobie wstydu przez tę głupią gówniarę jeszcze bardziej ją rozwścieczył. — Dobrze wiesz, o czym mówię — syknęła, a potem podniosła się na siedzeniu. Po krótkiej chwili westchnęła ciężko, a gdy w końcu się odezwała, jej głos był już spokojny. — Nie będę owijać w bawełnę. Nie wyjdziesz za Alastaira, nie pozwolę na to i myślę, że sama dobrze o tym wiesz. Jeżeli się nie ugniesz, sprawię, że mój syn w końcu przejrzy na oczy i postanowi, że jesteś niegodna jego...

— To dziwne. Jeszcze wczorajszego wieczoru twierdził, że mógłby odejść od rodziny w każdej chwili, jeśli dalej będziecie sprawiać nam problemy.

— Dwadzieścia milionów dolarów.

— Nie, ja... Nie mogę. Pani mnie obraża — mruknęła, wstając powoli od stołu.

— Artykuły w prasie, deportacja twoich rodziców, problemy finansowe — wymieniała kobieta i również podniosła się, opierając dłonie o blat stolika. — Nawet nie wiesz, do czego jesteśmy zdolni, jeśli na czymś nam zależy. Moje ostatnie słowo to trzydzieści milionów dolarów. Penthouse w centrum Manhattanu. Zrozum, jeśli się będziesz upierać, skończysz na dnie. Czy naprawdę jesteś gotowa w imię głupiego zauroczenia zepsuć życie nie tylko sobie, ale i własnym rodzicom?

Rose opadła z powrotem na siedzenie, zanosząc się głośnym płaczem. 

Szlochała, kończąc wino. Pochlipywała, gdy pani Astor wypisywała jej czek i przekazywała uprzednio przygotowane dokumenty. Ocierała mokre od łez szczęścia oczy, wsuwając się do zaparkowanej przed restauracją taksówki.

Kolejny cel osiągnięty.

Może powinna zastanowić się nad ścieżką aktorską?

Rosalie Church

LAT DWADZIEŚCIA — URODZONA 27.09.2002 — MILIONERKA — INFLUENCERKA

Well I had no choice, did I? I'm a woman. Women are obliged to be far more skillful than men. You can ruin our reputation and our life with a few well-chosen words. So, of course, I had to invent not only myself, but ways of escape no one has ever thought of before. And I've succeeded... because I've known I was always born to dominate your sex and avenge my own.

PANEL AUTORA